Szwecja w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szwecja
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Flaga Szwecji
Nadawcy Sveriges Television
(od 1980 roku)

Sveriges Radio
(1959-1979)
Liczba udziałów 54
Pierwszy występ 1958
Najlepszy wynik 1. miejsce
1974, 1984, 1991, 1999, 2012
Najgorszy wynik ostatnie miejsce
1963, 1977
Strona internetowa

Szwecja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1958 roku i do tej pory wzięła w nim udział 54 razy[1]. Od 1959 do 1979 roku konkursem w Szwecji zajmował się nadawca Sveriges Radio, natomiast obecnie tę funkcję pełni Sveriges Television. Od 1959 roku szwedzki reprezentant wybierany jest w trakcie corocznego konkursu telewizyjnego, znanego od 1967 roku jako Melodifestival, a od 1998 roku (ze względu na kilka koncertów eliminacyjnych) jako Melodifestivalen[1]. Wyjątek stanowił pierwszy start kraju, kiedy to reprezentanta wybrała specjalna komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli SKAP (Svenska Kompositörer Av Populärmusik; pol. Stowarzyszenie Szwedzkich Kompozytorów)[2][3].

Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Szwecji pięć razy: dwukrotnie w Sztokholmie (1975 i 2000) i w Malmö (1992 i 2013) oraz raz w Göteborgu (1985). Szwecja była jednym z pięciu krajów, które jako pierwsze wprowadziły głosowanie telewidzów podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1997[4].

Spis treści

Historia Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

Konkurs Piosenki Eurowizji 1958[edytuj | edytuj kod]

Szwedzki nadawca publiczny Sveriges Radio (SR) zadebiutował podczas 3. Konkursie Piosenki Eurowizji w 1958 roku. Po raz pierwszy i ostatni reprezentanta kraju nie wybrano na drodze selekcji, szwedzkiego delegata wytypowała specjalna komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli SKAP (Svenska Kompositörer Av Populärmusik). Spośród 152 propozycji wybrali Alice Babs z piosenką „Samma stjärnor lysa för oss två”[2][3]. Utwór został pierwszym szwedzkojęzycznym numerem wykonanym podczas konkursu. Piosenkarka nie zgodziła się na tekst utworu, który napisał Gunnar Wersén, dlatego po pewnym czasie treść kompozycji zmieniono, a oficjalną nazwą debiutanckiej szwedzkiej propozycji eurowizyjnej została „Lilla stjärna”. Wersén nie wyraził jednak zgody na nagranie wersji studyjnej, zatem obecnie jedyne dostępne nagranie pochodzi z występu Babs na Konkursie Piosenki Eurowizji[2][3]. Znalazło się ono także na składance Melodifestivalen 40 År: Vinnarna, którą wydano w 1994 roku[5].
12 marca Babs wystąpiła w finale z piątym numerem startowym. Zdobyła ostatecznie 10 punktów: po 3 punkty od Luksemburga i Szwajcarii, 2 punkty od Holandii i po jednym od Austrii i Belgii[6].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1959[edytuj | edytuj kod]

W 1959 roku reprezentanta po raz pierwszy wybrano poprzez selekcje Säg det med musik: Stora Schlagertävlingen. 29 stycznia w Cirkus Arena odbył się finał eliminacji, które wygrała Sim Malmkvist z piosenką „Augustin”. Utwór, który zdobył 105 punktów w selekcjach, skomponował Bo Harry Sandin, a słowa do niego napisał Åke Gerhard[7][8]. Kilka dni później okazało się, że szwedzki nadawca Sveriges Radio już wcześniej zdecydował, że na 4. Konkurs Piosenki Eurowizji pojedzie Brita Borg, a nie Malmkvist. 11 marca 1959 roku w Cannes wystąpiła w finale z siódmym numerem startowym. Ostatecznie zdobyła 4 punkty i zajęła 9. miejsce[9].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1960[edytuj | edytuj kod]

W 1960 roku kontynuowano format preselekcji „Säg det med musik”, które składały się z półfinału i finału. 28 grudnia 1959 roku w nietransmitowanym przez telewizję półfinale wystąpiło ośmiu wokalistów i każdy z nich wykonał po jednym utworze. Specjalna komisja wybrała cztery kompozycje, które zakwalifikowały się do finału selekcji, który zorganizowano 2 lutego 1960 roku w Cirkus Arena. Finał poprowadziła Jeanette von Heidenstam. Każdą piosenkę wykonano dwa razy: najpierw przy akompaniamencie dużej, a potem małej orkiestry. Za każdym razem utwór był wykonany przez innego artystę. Czteroosobowe jury zdecydowało, że reprezentantem Szwecji podczas 5. Konkursu Piosenki Eurowizji został utwór „Alla andra får varann”, który zdobył 85 punktów. Do wykonania kompozycji Ulfa Källqvista ze słowami Åke Gerharda wybrano zwyciężczynię preselekcji z 1959 roku – Siw Malmkvist[10][11]. 29 marca wystąpiła jako druga w finale konkursu. Zdobyła 4 punkty i 10. miejsce. 2 punkty przyznała jej Francja, a po jednym – Włochy i Holandia[12].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1961[edytuj | edytuj kod]

Siw Malmkvist podczas występu w szwedzkich preselekcjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 1961.

W 1961 roku odbył się finał preselekcji, bez rundy półfinałowej. Do konkursu zgłoszono prawie 550 utworów. W finale, który odbył się 6 lutego w Cirkus Arena, zaprezentowano pięć utworów, z czego każdy był wykonywany dwukrotnie przez różnych wokalistów. Tym razem komisja sędziowska wskazała zarówno najlepszy utwór, jak i wykonawcę, który miał zostać reprezentantem Szwecji podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1961. Zwycięską kompozycję Bobbiego Ericsona „April, April” wykonała Siw Malmkvist oraz Gunnar Wicklund. Jurorzy zdecydowali, że reprezentantką ponownie zostanie Siw Malmkvist. Jednak zmieniono zdanie po ponownym występie artystki. Piosenkarka zapomniała w trakcie prezentacji tekstu (autorstwa Yngve Ormella) i nie mogła opanować śmiechu[13]. W związku z tym na miejsce Malmkvist wybrano Lill-Babs[14][15]. Artystka wystąpiła 18 marca jako siódma w kolejności w finale 6. konkursu. Zdobyła jedynie 2 punkty (od Francji), co przełożyło się ostatecznie na 14. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1962[edytuj | edytuj kod]

Słaby wynik na poprzednim konkursie sprawił, że szwedzcy artyści nie wykazali zainteresowania udziałem w 7. Konkursie Piosenki Eurowizji. Do preselekcji „Eurovisionsschlagern 1962” zgłoszono jedynie 7 utworów, natomiast w finale, który odbył się 13 lutego wystąpiło tylko 6 z nich, ponieważ piosenkę „Kärlek och pepparrot” Ollego Adolphsona zdyskwalifikowano z powodu zbyt wcześniejszego opublikowania go (co naruszało regulamin konkursu). Po raz pierwszy w historii wprowadzono możliwość głosowania widzów. Tak jak w poprzednich selekcjach, każdy utwór wykonywało dwoje artystów. Najwięcej głosów (102 327) zdobyła propozycja „Sol och vår” Inger Berggren oraz Lily Berglund, zostając tym samym pierwszą kompozycją reprezentującą Szwecję na Konkursie Piosenki Eurowizji. Zwycięski utwór napisali Åke Gerhard i Ulf Källqvist[16][17]. 18 marca Berggren wystąpiła w finale z szóstym numerem startowym. Pomimo zdobycia zaledwie 4 punktów, zajęła ostatecznie 7. miejsce, razem z holenderską piosenkarką Marion Rung[18].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1963[edytuj | edytuj kod]

Do preselekcji „Eurovisionsschlagern 1963” zgłoszono 816 utworów, a do finału, który odbył się 16 lutego w Cirkus Arena, zakwalifikowano 12 propozycji. Podobnie jak wcześniej, każdy utwór wykonywany był dwa razy (z dużą i małą orkiestrą oraz przed dwóch różnych wokalistów). Do formatu szybko przywrócono komisję sędziowską, natomiast zrezygnowano z głosowania za pomocą kart pocztowych. Pierwsze miejsce zdobył utwór „En gång i Stockholm”, który wykonała Monica Zetterlund oraz Carli Tornehave[19][20]. Na 8. Konkurs Piosenki Eurowizji pojechała Zetterlund, która 23 marca wystąpiła w finale z trzynastym numerem startowym. Artystka nie zdobyła żadnego punktu i przyniosła Szwecji pierwsze ostatnie miejsce[1]. Ostatnią lokatę współdzieliła z trzema innymi krajami: Holandią, Norwegią i Finlandią[21].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1964[edytuj | edytuj kod]

Z powodu strajku wytwórni płytowych i piosenkarzy, preselekcje do konkursu w 1964 roku nie odbyły się, a Szwecja po raz pierwszy zrezygnowała z udziału w finale imprezy. Koncert był jednak transmitowany przez Sveriges Radio[22].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1965[edytuj | edytuj kod]

Po roku przerwy nadawca Sveriges Radio postanowił powrócić do Konkursu Piosenki Eurowizji[23]. Zmieniono zasady wyboru piosenki – na reprezentanta kraju wewnętrznie wybrano Ingvara Wixella. Zorganizowano specjalny konkurs na eurowizyjną piosenkę dla artysty. Ostatecznie przysłano 8 kompozycji, z czego Wixell odrzucił dwie. Pozostałe zostały przez niego wykonane w krajowym finale „Svensk Sångfestival 1965”, który odbył się 13 lutego na wyspie Djurgården w Sztokholmie. Wszystkie utwory zaśpiewane były po szwedzku, a o wygranej zdecydowało 11 jurorów regionalnych. Najwięcej punktów (50) zdobyła kompozycja „Annorstädes vals” Daga Wiréna i Alfa Henriksona. 20 marca podczas finału 10. Konkursu Piosenki Eurowizji Wixell zaprezentował się jako dziesiąty w kolejności. W Neapolu wykonał anglojęzyczną wersję piosenki – „Absent Friend”. Był to pierwszy utwór reprezentacji Szwecji wykonany w innym języku niż narodowy[24][25]. Występ nie naruszył zasad imprezy, jednak już rok później Europejska Unia Nadawców (EBU) wprowadziła specjalny zapis w regulaminie nakazujący krajom śpiewanie w ojczystym języku[23]. Podczas finału artysta zajął 10. miejsce, zdobył 6 punktów[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1966[edytuj | edytuj kod]

Östen Warnerbring podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1967.

Zasady „Svensk Sångfestival 1966” różniły się od tych, które wprowadzono w 1965 roku. Po raz pierwszy utwory nie były śpiewane przez dwóch różnych artystów. Do eliminacji zgłoszono 898 utworów, a do finału zakwalifikowano dziesięć z nich. Niektórzy wokaliści (Carli Tornehave, Gunnar Wiklund, Svante Thuresson) śpiewali podczas selekcji po dwa utwory. Krajowy finał odbył się 29 stycznia, a zwycięzcę wyłoniło 11 jurorów regionalnych[26][27]. Zwycięzcą okazał się jedyny konkursowy duet w stawce, Lill Lindfors i Svante Thuresson, którzy zgłosili się z piosenką „Nygammal Vals (Eller Hip Man Svinaherde)”[1]. Para wystąpiła podczas finału 11. Konkursu Piosenki Eurowizji z dziesiątym numerem startowym, a na scenie towarzyszył im amerykański muzyk i flecista Sahib Shihab[28]. Piosenka zdobyła 16 punktów, co przełożyło się na drugie miejsce, które okazało się największym sukcesem kraju od czasu debiutu w 1958 roku[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1967[edytuj | edytuj kod]

Drugie miejsce podczas 11. Konkursu Piosenki Eurowizji spowodowało wzrost zainteresowania preselekcjami, a do Melodifestival 1967 zgłoszono ok. 1800 piosenek. Szesnastoosobowe jury wyselekcjonowało z tej puli najpierw 225, a potem 35 kompozycji, które nagrano z akompaniamentem. Ostatecznie w finale eliminacji znalazło się dziesięć najlepszych piosenek. Runda finałowa odbyła się 24 lutego w Cirkus Arena. Pierwsze miejsce zajął Östen Warnerbring z utworem „Som en dröm”, który otrzymał od jurorów 24 punkty. Co ciekawe, drugie miejsce również zajął Warnerbring – jego druga finałowa propozycja, „En valsfan”, zdobyła 20 punktów[29][30]. 8 kwietnia odbył się 12. Konkurs Piosenki Eurowizji, w którym reprezentant Szwecji wystąpił z siódmym numerem startowym. Ostatecznie zdobył 7 punktów i 8. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1968[edytuj | edytuj kod]

Do Melodifestival 1968 zgłoszono aż 2233 piosenki, z czego dziesięć najlepszych zostało zakwalifikowanych do finału selekcji do 13. Konkursu Piosenki Eurowizji. Pierwsze miejsce zdobył Claes-Göran Hederström, który za wykonanie utworu „Det börjar verka kärlek, banne mig” Petera Himmelstranda otrzymał 23 punkty[31][32]. 6 kwietnia odbył się finał imprezy, który nadawca Sveriges Radio po raz pierwszy transmitował w kolorze[33]. Hederström wystąpił jako ósmy w kolejności i zdobył 15 punktów, zajmując 5. miejsce w końcowej klasyfikacji[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1969[edytuj | edytuj kod]

Podczas 10. edycji szwedzkich preselekcji Melodifestival 1969 został pobity rekord zgłoszeń – do siedziby nadawcy trafiły 2402 utwory. W finale eliminacji, które odbyły się 1 marca[34], aż dwie piosenki zdobyły największą ilość punktów (31): „Judy min vän” Tommy’ego Körberga oraz „Hej clown” Jana Malmsjö. Wprowadzono dodatkowe głosowanie, które zdecydowało, że na konkurs w 1969 roku pojechał Tommy Körberg. Jego utwór zdobył 54 punkty, a zdobywca drugiego miejsca otrzymał ich 45. Autorami eurowizyjnej propozycji byli Britt Lindeborg oraz Roger Wallis[35][36]. Pierwotnie piosenka była napisana w języku angielskim („Dear Mrs. Jones”), jednak na potrzeby selekcji zmieniono jej tekst na szwedzki. 29 marca 1969 roku Körberg wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji z ósmym numerem startowym. Zdobył ostatecznie 8 punktów i zajął 9. miejsce ex eaquo z reprezentantką Niemiec oraz szwedzką piosenkarką znaną z preselekcji szwedzkich – Siw Malmkvist[37].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1970[edytuj | edytuj kod]

Remis pomiędzy czterema krajami (Wielką Brytanią, Francją, Hiszpanią i Holandią) podczas 14. Konkursu Piosenki Eurowizji spowodował bojkot konkursu przez Szwecję, Finlandię, Norwegię i Portugalię. Tym samym kraje nie wzięły udziału w 15. Konkursie Piosenki Eurowizji. Szwecja dodatkowo nie transmitowała finału imprezy[38][36].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1971[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak w 1964 roku, przerwa Szwecji od Konkursu Piosenki Eurowizji trwała tylko rok[39]. Nadawca Sveriges Radio postanowił zmienić format wyboru reprezentanta i piosenki. Do preselekcji zgłoszono 1164 utwory. Od 23 stycznia do 20 lutego w ramach programu „Hylands hörn” odbyło się pięć półfinałów, a w każdym z nich wystartowało trzech kandydatów: Family Four, Tommy Körberg i Sylvia Vrethammar. Zwycięzców poszczególnych rund wskazywali widzowie. Okazało się, że każdy z półfinałów wygrał zespół Family Four, dlatego w wielkim finale, który odbył się 27 lutego, zaprezentowano pięć utworów grupy. Podczas niego najwięcej głosów (22) otrzymał „Vita vidder”[40][41]. 3 kwietnia podczas finału 16. Konkursu Piosenki Eurowizji Family Four wystąpiło z dwunastym numerem startowym. Formacja zdobyła 85 punktów, które przełożyły się na 6. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1972[edytuj | edytuj kod]

Format szwedzkich preselekcji do 17. Konkursu Piosenki Eurowizji powrócił do formatu Melodifestival. Tym razem najpierw wybrano 10 finalistów eliminacji, a później zorganizowano konkurs na kompozycję eurowizyjną. Uczestnicy mieli prawo sami wybrać utwór, który zaprezentowali podczas finału, który odbył się 12 lutego 1972 roku. Zwycięzcę wybrała komisja sędziowska złożona z muzycznych ekspertów. Najwięcej punktów (24) zdobyła grupa Family Four i piosenka Håkana Elmquista „Härliga sommardag”. Zespół został pierwszym szwedzkim reprezentantem, który powrócił do konkursu i wystąpił w nim dwa lata z rzędu[42][43]. Grupa Family Four wystąpiła jako czternasta 25 marca w finale konkursu, zdobyła 75 punktów i zakończyła udział na 13. miejscu[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1973[edytuj | edytuj kod]

Do szwedzkich selekcji Melodifestival 1973 szwedzka telewizja zaprosiła wybranych kompozytorów. W finale, który odbył się 10 lutego, udział wzięło 10 uczestników. Selekcje wygrał duet Malta, który wykonał utwór „Sommar’n som aldrig säger nej” Larsa Forssella, Carl-Axela i Monique Dominique. Nowi reprezentanci kraju zmienili swoją nazwę na Nova, ponieważ maltański nadawca transmitował konkurs. Zgodnie z nowym regulaminem Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas finału imprezy w 1973 roku nie trzeba było już śpiewać w języku narodowym, więc duet przearanżował swoją preselekcyjną piosenkę i 7 kwietnia w finale wykonał anglojęzyczną wersję – „You’re summer”[44][45]. Para wystąpiła jako dwunasta i zajęła 5. miejsce z 94 punktami[1]. Podczas występu orkiestrze dyrygowała Monique Dominique – pierwsza kobieta-dyrygent w historii konkursu[46].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1974[edytuj | edytuj kod]

ABBA – zwycięzcy konkursu w 1974 roku

Do selekcji Melodifestival 1974 do 19. Konkursu Piosenki Eurowizji Sveriges Radio znów zaprosił tylko wybranych kompozytorów do napisania utworów dla finalistów eliminacji. Spośród 10 uczestników finału zwycięzcę wybierało regionalne jury. Podczas finału, który odbył się 9 lutego w Studio 1 (studiu Sveriges Radio), szwedzkojęzyczny utwór „Waterloo” ABBY zdobył 302 punkty i wygrał selekcje[47][48]. Zespół próbował swoich sił już rok wcześniej, jednak wówczas z utworem „Ring Ring (bara du slog en signal)” zajął dopiero 3. miejsce[44]. W tych samych eliminacjach grupa zaprezentowała również piosenkę „Hasta Manana”[49]. Jednak to „Waterloo” wygrała selekcje i 6 kwietnia została wykonana w wersji angielskiej w finale Konkursu Piosenki Eurowizji. Po zakończeniu głosowania zespół miał na koncie 24 punkty (15% maksymalnej ilości punktów[1]), dzięki czemu wygrał cały konkurs. Piosenka stała się hitem w całej Europie i na świecie[50][51]. Utwór doczekał się kilku wersji językowych oraz licznych coverów, znalazł się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej musicalu „Mamma Mia!”[52]. Podczas jubileuszowego programu z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji „Congratulations" w 2005 roku „Waterloo” wygrało głosowanie na najlepszy eurowizyjny utwór w historii[53].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1975[edytuj | edytuj kod]

Melodifestival 1975 odbył się w Göteborgu, ponieważ zdecydowano, że 20. Konkurs Piosenki Eurowizji zorganizowany będzie w Sztokholmie. Do udziału w eliminacjach zaproszono 10 kompozytorów. Najlepszą piosenkę wybierało jury regionalne. 15 lutego w Studio 1 odbył się finał preselekcji, które ze swoją szwedzkojęzyczną kompozycją „Jennie, Jennie” i wynikiem 117 punktów wygrał Lars Berghagen[54][55]. 22 marca w finale konkursu wykonał anglojęzyczną wersję piosenki, która zapewniła mu 72 punkty i 8. miejsce[1]. Wprowadzono wówczas nowy format głosowania, znany do dziś jako tzw. system eurowizyjny (1-8, 10 i 12 punktów dla dziesięciu najlepszych piosenek)[56]. Konkursowi towarzyszyło także sporo kontrowersji: szwedzka lewica skrytykowała nadawcę za zbyt duży wkład finansowy w organizację imprezy. Przerodziło się to w ogólnokrajowy protest przeciwko komercjalizacji w muzyce. Konkurencją dla konkursu miał być alternatywny festiwal piosenki Alternativfestival organizowany w tym samym czasie w stolicy kraju. Jeden ze zgłoszonych tam utworów nosił tytuł „Doin the immoral schlagerfestival”, który wykonał Ulf „Sillstryparn” Dageby[57].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1976[edytuj | edytuj kod]

Po finale Konkursu Piosenki Eurowizji w 1975 roku, szwedzki nadawca przyznał rację protestującym i uznał, że organizacja imprezy była bardzo droga. W związku z tym kraj zrezygnował z uczestnictwa w kolejnym roku. Pojawiły się głosy, że Szwecja obawiała się ponownej wygranej oraz przywileju organizacji[58]. Strajki uliczne związane z finansowym aspektem Eurowizji zwróciły także uwagę Europejskiej Unii Nadawców (EBU), która zmieniła zasady tworzenia budżetu konkursu. Od tej pory każdy nadawca uczestniczący w konkursie musi za swój udział zapłacić[59][55].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1977[edytuj | edytuj kod]

Kraj powrócił do konkursu po rocznej przerwie[60]. Do preselekcji Melodifestival 1977 wprowadzono kilka zmian: wycofano zaproszenia dla kompozytorów, a konkurs przeniesiono ponownie do Cirkus Arena w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono 956 kompozycji (z czego zdyskwalifikowano 138), spośród których jury wybrało dziesięć najlepszych utworów. W finale zostały ocenione przez regionalną komisję sędziowską. Najwięcej punktów (117) zdobyła formacja Forbes i utwór „Beatles” Svena-Olofa Bagge'a i Claesa Bure'a[61][62]. W skład zespołu weszli: Peter Forbes, Roger Capello, Claes Bure, Peter Björk, Anders Hector i Chino Mariano[63]. Tekst eurowizyjnego utworu poświęcony został popularnej brytyjskiej grupie The Beatles, znalazły się w nim odniesienia do kilku przebojów zespołu („Yeah, yeah, yeah” w refrenie nawiązywało do utworu „She Loves You”, a w pierwszej zwrotce wspomniano tytuł „Yesterday”)[63]. 7 maja formacja Forbes wystąpiła z 13. numerem startowym w finale 22. Konkursu Piosenki Eurowizji. W związku z regulaminowym powrotem do zasady śpiewania w ojczystym języku[64], „Beatles” zostało wykonane w języku szwedzkim. Ostatecznie piosenka zdobyła tylko 2 punkty, a Szwecja zajęła przedostatnie, 18. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1978[edytuj | edytuj kod]

Björn Skifs, który reprezentował Szwecję w 1981 roku.

W finałowej stawce Melodifestival 1978 znalazło się 10 piosenek, które wybrano spośród 58 propozycji. Finał odbył się 11 lutego w Cirkus Arena w Sztokholmie, a o wynikach zadecydowało regionalna komisja sędziowska. Podobnie jak w eliminacjach w 1969 roku doszło do sytuacji, że najwięcej głosów zdobyło dwóch uczestników – po 100 punktów zdobyli Björn Skifs oraz trio Lasse Holm, Kikki Danielsson & Wizex. Aby rozstrzygnąć remis, jurorzy głosowali jeszcze raz, ale już tylko na dwa utwory: kolejno na „Det blir alltid värre framåt natten” i „Miss Decibel”. Każdy region przyznał 1 punkt piosence, która powinna wygrać. Osiem z nich (na 11) przyznało głos Skifsowi, który został reprezentantem Szwecji podczas 23. Konkursu Piosenki Eurowizji. Zwycięską kompozycję napisał Petr Himmelstrand[65][66]. 22 kwietnia 1978 roku Skifs wystąpił ostatni w stawce finałowej. Wokaliście nie podobał się zapis w regulaminie, który obowiązywał go do śpiewania w języku szwedzkim. Nie ukrywał tego, że chciał wykonać piosenkę po angielsku, jednak ostatecznie przystał na śpiewanie w języku narodowym. Przez całe zamieszanie, podczas prezentacji konkursowej Skifs zapomniał tekstu, więc fragment utworu wykonał przy użyciu wymyślonych słów, które brzmiały jak szwedzki, ale w rzeczywistości nie miały żadnego znaczenia[67]. Ostatecznie zdobył 26 punktów i zajął 14. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1979[edytuj | edytuj kod]

Do Melodifestival 1979 zgłoszono ok. 450 utworów, a do ścisłego finału, który odbył się 17 lutego, zakwalifikowało się najlepszych 10 kompozycji. Głosowanie regionalnego jury wygrał Ted Gärdestad z piosenką „Satellit”, którą współtworzył z Kenneth Gärdestad[68][69]. Piosenkarz wystąpił 31 marca podczas finału 24. Konkursu Piosenki Eurowizji z piętnastym numerem startowym. Ostatecznie zdobył 8 punktów, dzięki którym zajął 17. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1980[edytuj | edytuj kod]

Wybór utworu reprezentującego Szwecję na 25. Konkurs Piosenki Eurowizji tradycyjnie odbył się poprzez preselekcje Melodifestival 1980. Wszystkie propozycje najpierw trafiły w ręce organizacji SMFF (Svenska Musikföreläggareföreningen), która później wysłała je do komisji sędziowskiej wybierającej finałową dziesiątkę selekcji. Do nadawcy Sveriges Television trafiło w sumie 120 propozycji, z czego najlepszą okazała się „Just nu!” Tomasa Ledina, która 8 marca wygrała szwedzkie eliminacje[70][71]. 19 kwietnia odbył się finał konkursu, podczas których szwedzki reprezentant wystąpił jako ósmy w kolejności. Pomimo problemów z mikrofonem, który odłączył się podczas występu[72], zdobył 47 punktów, zajmując 10. miejsce w końcowej klasyfikacji[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1981[edytuj | edytuj kod]

Do Melodifestival 1981 zgłoszono 90 utworów, spośród których specjalna komisja sędziowska wybrała pięć najlepszych. 21 lutego 1981 roku w finale preselekcji do 26. Konkursu Piosenki Eurowizji znalazło się pięciu kandydatów. Jurorzy przyznawali kolejno 1, 2, 4, 6 i 8 punktów. Najwięcej (59) zdobył Björn Skifs (reprezentant Szwecji z 1978 roku), który wykonał utwór „Fångad i en dröm”[73][74]. Podobnie jak kilka lat wcześniej, w finale konkursu wystąpił z ostatnim numerem startowym. Tym razem zajął 10. miejsce, zdobywając 50 punktów[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1982[edytuj | edytuj kod]

Do formatu finału Melodifestival 1982 wprowadzono wiele zmian: konkurs znów przeniesiono to Göteborga, do obiektu sportowego Lisebergshallen, przywrócono 10 finalistów oraz wprowadzono „super finał” z pięcioma najlepszymi kandydaturami. Do SVT zgłoszono 120 utworów. 24 lutego odbyła się runda finałowa eliminacji, podczas której wprowadzono nowy sposób głosowania – jurorów podzielono zgodnie z wiekiem i stworzono 9 grup (najmłodszą grupę stanowiły osoby w przedziale wiekowym 15-20, najstarszą 55-60). W pierwszej rundzie każda grupa wybierała najlepszą piątkę, przyznając pięciu najlepszym utworom po jednym punkcie. W ten sposób do „super finału” zakwalifikowało się pięć utworów. Wygrał go duet Chips (Kikki Danielsson i Elisabeth Andreassen) z piosenką „Dag efter dag”[75][74]. Podczas finału 27. Konkursu Piosenki Eurowizji para wystąpiła jako dziewiąta i zdobyła ostatecznie 8. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1983[edytuj | edytuj kod]

Carola Häggkvist, reprezentantka Szwecji w 1983 roku i John Travolta.

Format Melodifestival 1983 ponownie uwzględnił specjalną rundę - „super finał”. 26 lutego w teatrze Palladium w Malmö odbył się finał selekcji, które wygrała 16-letnia Carola Häggkvist z utworem „Främling" Moniki Forsberg i Lasse Holma. Piosenka zdobyła w „super finale” 88 punktów[76][77]. Podczas 28. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 23 kwietnia 1983 roku w Monachium, Carola wystąpiła jako czwarta i zajęła trzecie miejsce, zdobywając 126 punktów[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1984[edytuj | edytuj kod]

Do finału Melodifestival 1984 zakwalifikowało się 10 uczestników. Finał odbył się w Göteborgu, na terenie Lisebergshallen. W „super finale” najwięcej punktów (49) zdobyła męska formacja Herreys z utworem „Diggi-loo, diggi-ley”[78][79]. W skład grupy weszło trzech braci: Per, Louis i Richard Heerey[80]. Piosenka „Diggi-loo, diggy-ley” opowiadała o tym, jak jeden z braci znalazł na ulicy złote buty[81]. Formacja wystąpiła w nich 5 maja 1984 roku jako pierwsza podczas finału 29. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyła łącznie 145 punktów, zajmując pierwsze miejsce[82]. Grupa otrzymala maksymalną ilość 12 punktów od Cypru, Belgii, Irlandii, Danii, Austrii i Niemiec[83].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1985[edytuj | edytuj kod]

Z powodu organizacji 30. Konkursu Piosenki Eurowizji przez Szwecję, podczas Melodifestival 1985 zrezygnowano z funkcji orkiestry. Pojawiły się głosy, że Sveriges Television nie chciał angażować orkiestry w dwa widowiska muzyczne. Podczas finału selekcji, który odbył się 2 marca, finaliści śpiewali do nagrania z taśmy. Po selekcji przez komisję sędziowską do finału awansowało 10 piosenek. Zwyciężyła Kikki Danielsson z utworem „Bra vibrationer”, zdobyła 56 punktów. Wyniki wywołały spore kontrowersje, a wiele osób wypowiadających się w specjalnym programie audiotele uznało, że wygrała zła piosenka[84][85]. 4 maja 1985 roku w finale Kikki zdobyła jednak 3. miejsce i 103 punkty[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1985 odbył się w Göteborgu na terenie hali Scandinavium. Koncert finałowy prowadziła Lill Lindfors, reprezentantka Szwecji z 1966 roku. Jej wejście na scenę na rozpoczęcie głosowania wzbudziło kontrowersje: w pewnym momencie zerwała się jej spódnica, pozostawiając ją poniżej pasa w samych rajstopach. Po chwili Lindfors odpięła część ukrytej sukienki, prezentując całą kreację[86][87].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1986[edytuj | edytuj kod]

Nadawca Sveriges Television zdecydował, że podczas „super finału” Melodifestival 1986 zaprezentowało się pięciu uczestników. Spośród ok. 90 propozycji, które dotarły do siedziby telewizji, ostatecznie wybrano 10 utworów. Zgodnie z nowymi zasadami, do wszystkich konkursowych propozycji powstały teledyski, które zaprezentowane zostały podczas finału 22 marca. Na ich podstawie jurorzy wybrali finałową piątkę. W „super finale” kandydaci śpiewali na żywo, a najwięcej punktów zdobył duet Lasse Holm i Monica Törnell z utworem „E’ de’ det här du kallar kärlek”[88][89]. Podczas 31. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 3 maja 1986 roku, para wystąpiła z 17. numerem startowym i zdobyła 78 punktów, co przełożyło się na 5. miejsce[90].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1987[edytuj | edytuj kod]

Do Melodifestival 1987 zgłoszono ponad 1500 propozycji, a komisja sędziowska dopuściła do finału 12 propozycji. 21 lutego odbył się finał, który wygrała Lotta Engberg z utworem „Fyra Bugg & en Coca Cola”. Piosenka autorstwa Christera Lundha i Mikaela Wendta zdobyła 59 punktów[91][92]. Europejska Unia Nadawców (EBU) nie dopuściła jednak utworu na konkurs ze względu na naruszanie regulaminu konkursu (nazwa komercyjnej firmy w tekście). Kompozytorzy musieli zmienić tytuł piosenki, by usunąć z niego nazwę gumy do żucia i Coca-Coli. Nowa nazwa brzmiała „Boogaloo” i ta została zaprezentowana 9 maja 1987 roku w finale 32. Konkursu Piosenki Eurowizji. Engberg wystąpiła z szóstym numerem startowym i zajęła 12. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1988[edytuj | edytuj kod]

Kikki Danielsson – reprezentantka Szwecji podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1985 (21 września 2008).

Do finału „Melodifestival 1988, który odbył się 27 lutego, zakwalifikowało się dwunastu uczestników, spośród których najlepsza szóstka awansowała do „super finału". Najwięcej punktów (84) zdobył Tommy Körberg za piosenkę „Stad i ljus", którą napisał we współpracy z Py Bäckmanem[93][94]. 30 kwietnia podczas finału 33. Konkursu Piosenki Eurowizji zaprezentował utwór jako drugi w kolejności. Występ otrzymał w sumie 52 punkty, co przełożyło się na 12. miejsce w finale[1]. Piosenka zdobyła maksymalną ilość 12 punktów od Norwegii[95].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1989[edytuj | edytuj kod]

Finał Melodifestival 1989 odbył się 11 marca 1989 roku w Stockholm Globe Arena. Do konkursu zgłoszono 1223 utwory, a w finale wystąpiło dziesięciu kandydatów. Zrezygnowano z dwuetapowego formatu (finał i „super finał”), a regionalna komisja sędziowska głosowała na wszystkie piosenki finałowe i już po jednym głosowaniu wybrany został zwycięzca – Tommy Nilsson z utworem „En dag”, za który zdobył 113 punktów. Piosenkę napisali Tim Norell, Ola Håkansson i Alexander Bard[96][97]. 6 maja w Lozannie podczas 35. Konkursu Piosenki Eurowizji Nilsson wystąpił jako dziesiąty, zdobył 110 punktów i 4. miejsce[1]. 12 punktów przyznały Szwecji: Dania, Austria i Jugosławia[98].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1990[edytuj | edytuj kod]

Melodifestival 1990 odbył się 9 maja 1990 roku w Göteborgu na terenie Rondo Arena. W finale udział wzięło 10 uczestników, a najlepsza piątka zakwalifikowała się do „super finału”, do którego formuły powrócono po roku przerwy. Do preselekcji do 35. Konkursu Piosenki Eurowizji zgłosiła się m.in. Carola, która zajęła 3. miejsce podczas finału imprezy w 1983 roku. Jej udział wzbudził wiele kontrowersji, bowiem była wówczas nową członkinią sekty Livets Ord w Uppsali[99]. Obawiano się, że podczas selekcji zacznie poruszać tematy związane z Bogiem, jednak ostatecznie do tego nie doszło[100]. Szum wokół artystki nie wystarczył, by wygrać eliminacje, bowiem z piosenką „Mitt i ett äventyr” autorstwa Stephana Berga zajęła drugie miejsce z 84 punktami. 99 punktów zdobyła grupa Edin-Ådahl za utwór „Som en vind” i to ona została nowym reprezentantem Szwecji w konkursie. W skład zespołu weszli bracia Bertil i Lasse Edin i bracia Frank i Simon Ådahl[101]. 5 maja 1990 roku w Zagrzebiu wystąpił z 18. numerem startowym. Występ oceniono na 24 punkty, które pozwoliło grupie zająć 16. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1991[edytuj | edytuj kod]

Finał Melodifestival 1991 odbył się 22 marca w Malmö Stadsteater. Do finału zakwalifikowało się 10 wokalistów, w tym Carola, która rok wcześniej zajęła 2. miejsce. Tym razem wygrała eliminacje do 37. Konkursu Piosenki Eurowizji otrzymując 78 punktów (w tym 8 maksymalnych not) za utwór Stephana Berga „Fångad av en stormvind”[102][103]. 4 maja 1991 roku w Rzymie „Królowa Szwedzkiego Szlagieru”[104][105] wystąpiła jako ósma. Jej występowi towarzyszyły problemy techniczne, bowiem widzowie zgromadzeni w hali Cinecitta w ogóle nie słyszeli jej występu. Prezentacja jednak transmitowana była w telewizji bez problemu[106]. Zaraz po Caroli występowała reprezentantka Francji – Amina. Obie reprezentantki ostatecznie zremisowały na pierwszym miejscu[107] – zdobyły po 146 punktów, przy czym obie dostały po 4 „dwunastki” (Carola od Wielkiej Brytanii, Islandii, Danii i Niemiec). Szwecja miała na swoim koncie 5 „dziesiątek” (od Szwajcarii, Austrii, Portugalii, Izraela i Belgii) i to pozwoliło jej wygrać, bowiem Francja otrzymała tylko dwa razy 10 punktów[108]. Gdyby remis rozstrzygnięto zasadami obowiązującymi obecnie (wygrywa kraj, na który głosowała większa ilość państw), finał wygrałaby Amina (na jej utwór głos oddało 18 krajów, a na szwedzką propozycję - 17)[109]. Piosenka „Fångad av en stormvind” (oraz jej anglojęzyczna wersja „Captured By A Lovestorm”) szybko stała się hitem w Europie – trafił na listy przebojów m.in. w Norwegii[110], Austrii i Holandii[111]. W 1998 roku szwedzki zespół Black Ingvars nagrał heavy-metalową wersję hitu[112].

Christer Björkman – piosenkarz, który wystąpił w barwach Szwecji w 1992 roku.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1992[edytuj | edytuj kod]

Melodifestival 1992 był ostatnim finałem preselekcji zorganizowanym w stołecznej hali Cirkus Arena. Format konkursu pozostał niezmienny – zorganizowano finał z dziesięcioma kandydatami i „super finał", do którego zakwalifikowało się pięciu najlepszych uczestników. Eliminacje wygrał Christer Björkman, obecny szef szwedzkiej delegacji eurowizyjnej. Utwór autorstwa Niklasa Strömstedta „I morgon är en annan dag” zdobył ostatecznie 64 punkty i umożliwił Björkmanowi udział w finale 37. Konkursu Piosenki Eurowizji[113][114], który zorganizowała Szwecja. Finał imprezy odbył się 9 maja w Malmö Istadion, a funkcję prowadzących pełnili Lydia Cappolicchio i Harald Treutiger[115]. Konkurs rozpoczęła zwyciężczyni poprzedniego konkursu – Carola, która piosenką „All the Reasons to Live” otworzyła koncert[116]. Szwedzki delegat wystąpił jako siódmy, zdobył jednak tylko 9 punktów, co zakończyło jego udział na przedostatnim, 22. miejscu[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1993[edytuj | edytuj kod]

Po konkursie w 1992 roku doszło do sporych zmian w szwedzkich preselekcjach Melodifestival 1993, wprowadzono do nich głosowanie telewidzów[100]. Do selekcji zgłoszono rekordową ilość 1530 utworów[117]. Finał odbył się 5 marca 1993 roku w Göteborgu, a najwięcej głosów od publiczności (łącznie ok. 70 tys.) zdobył zespół Arvingarna z utworem „Eloise” autorstwa Gerta Lengstranda i Lasse Holma. Eksperyment z przyznaniem widzom prawa do głosowania najwyraźniej się nie powiódł, ponieważ przez kolejnych sześć lat zwycięzcę eliminacji znów wybierali tylko jurorzy[118][119]. Grupa wystąpiła podczas 38. Konkursu Piosenki Eurowizji z 13. numerem startowym. Ostatecznie zdobyła 89 punktów, co przełożyło się na 7. miejsce[1].

Marie Bergman reprezentowała Szwecję podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1994 wraz z Rogerem Pontarem.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1994[edytuj | edytuj kod]

Selekcje Melodifestival 1994 odbyły się 12 marca w centrum telewizyjnym Sveriges Television w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono ponad 1,5 tys. piosenek. Jury wyłoniło dziesięciu finalistów, a w „super finale” pierwsze miejsce i 66 punktów zdobył duet Marie Bergman i Roger Pontare z utworem „Stjärnorna”, który napisali Mikael Littvold i Peter Bertilsson[120][121]. 30 kwietnia para wystąpiła jako pierwsza w finale 39. Konkursu Piosenki Eurowizji, w którym zajęła ostatecznie 13. miejsce, zdobywając 48 punktów[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1995[edytuj | edytuj kod]

Preselekcje do 40. Konkursu Piosenki Eurowizji Melodifestival 1995 odbyły się 24 lutego w Malmö. Eliminacje wygrał Jan Johansen z utworem „Se på mig”, który zdobył 64 punkty. Piosenkę napisali: Ingela „Pling” Forsman, Bobby Ljunggren i Håkan Almqvist[122][123]. Eurowizyjna propozycja szybko trafiła na szwedzkie i norweskie listy przebojów[124]. Jan wystąpił w Dublinie jako 18. uczestnik. Zdobył ostatecznie 100 punktów, które zapewniły mu 3. miejsce[1]. Trzy kraje przyznały Szwecji maksymalną ilość 12 punktów: Irlandia, Niemcy i Dania[125].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1996[edytuj | edytuj kod]

Finał preselekcji Melodifestival 1996 odbył się 24 lutego 1996 roku w Victoriahallen w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono ponad 1300 utworów, a zwycięstwo przypadło zespołowi One More Time i piosence „Den Vilda” Nanne Grönvall i Petra Grönvalla. Formacja zdobyła 71 punktów[126][127]. W skład grupy weszło troje muzyków: małżeństwo Grönvalli oraz Maria Rådsten. Aby grupa mogła wystąpić w finale 41. Konkursu Piosenki Eurowizji, musieli przejść rundę kwalifikacyjną. Specjalna komisja sędziowska na podstawie wersji studyjnych utworów oceniała wszystkie propozycje przygotowane przez nadawców publicznych[128]. Zespół One More Time zakwalifikował się dalej i wystąpił w finale imprezy z ostatnim, 23. numerem startowym, zajmując ostatecznie trzecie miejsce z dorobkiem 100 punktów[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1997[edytuj | edytuj kod]

Do preselekcji Melodifestival 1997 zgłoszono ponad 1220 piosenek, a do finału dopuszczono 10 najlepszych kompozycji. Finał odbył się 8 marca 1997 roku w Göteborgu. Pierwsze miejsce przypadło zespołowi Blond, który zdobył 80 punktów za utwór „Bara hon älskar mig”. Kompozycję napisał Stephan Berg[129][130]. W skład grupy weszli Jonas Karlhager, Gabriel Forss i Patrik Lundström[131]. 3 maja odbył się finał 42. Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas którego Blond wystąpił jako 16. uczestnik. Grupa zdobyła 36 punktów, dzięki czemu zajęła ostatecznie 14. miejsce[1].

Jill Johnson – reprezentantka kraju w 1998 roku; Stockholm Pride 2009.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1998[edytuj | edytuj kod]

Finał eliminacji Melodifestivalen 1998 odbył się 14 marca w Malmö. Zwycięstwo w „super finale” odniosła Jill Johnson z piosenką „Kärleken är”, utwór autorstwa Ingeli „Pling” Forsman, Bobby'ego Ljunggrena i Håkana Almqvista zdobył w sumie 72 punkty. Kompozycja jest ostatnią szwedzkojęzyczną, która reprezentowała Szwecję[132][133]. Forsman, autorka tekstu, przyznała, że inspiracją do napisania utworu była tragiczna śmierć księżnej Diany[134]. 9 maja 1998 roku Johnson wystąpiła podczas 43. Konkursu Piosenki Eurowizji z 19. numerem startowym. Zdobyła 53 punkty, co pozwoliło na zajęcie 10. miejsca[1]. Dostała jedną „dwunastkę” – od Estonii[135].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1999[edytuj | edytuj kod]

Do preselekcji do 44. Konkursu Piosenki Eurowizji zgłoszono 1315 utworów, finał odbył się 27 lutego w Sztokholmie. Postanowiono wrócić do głosowania telewidzów, ale wyniki głosowania publiczności połączono z werdyktem jurorów. W głosowaniu komisji sędziowskiej najwięcej punktów zdobył utwór „Tusen och en natt” Charlotte Nilsson. Piosenkarka wygrała również w głosowaniu widzów, zdobywając maksymalną notę 132 punktów. Łącznie zdobyła 217 punktów i wygrała Melodifestival 1999. Finał selekcji obejrzało ponad 3,1 mln widzów[136][137]. W związku z tym, że regulamin konkursu nie wymagał już śpiewania w języku narodowym, postanowiono stworzyć angielską wersję preselekcyjnej piosenki – „Take Me to Your Heaven”, którą wykonano w Jerozolimie. Podczas finału Konkursu Piosenki Eurowizji Nillson wystąpiła jako 15. w kolejności. Ostatecznie zdobyła 163 punkty i wygrała cały konkurs, co dało Szwecji czwarte w historii zwycięstwo[1]. Charlotte otrzymała pięć „dwunastek” – od Wielkiej Brytanii, Norwegii, Malty, Estonii i Bośni i Hercegowiny[138].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2000[edytuj | edytuj kod]

Do preselekcji Melodifestivalen 2000 zgłoszono prawie 1400 utworów, a finał eliminacji odbył się 10 marca w Göteborgu. Koncert finałowy prowadzili byli reprezentanci kraju lub byli uczestnicy „Melodifestivalen”: Björn Skifs, Arja Saijonmaa, Elisabeth Andreassen, Lasse Holm, Lena Philipsson, Loa Falkman, Lars Berghagen, Lotta Engberg, Tommy Körberg i Carola. Prowadzący wykonali także specjalną mieszankę hitów selekcyjnych[139]. Zarówno głosowanie jurorów, jak i widzów, wygrał Roger Pontare, który zdobył w sumie 227 punktów za utwór „När vindarna viskar mitt namn"[140][141]. Wokalista postanowił przetłumaczyć piosenkę na język angielski, dzięki czemu 13 maja 2000 roku w finale konkursu została zaprezentowana jako „When Spirits Are Calling My Name”. 45. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Globen Arena, a prowadzącymi byli Kattis Ahlström i Anders Lundin. Pontare wystąpił jako 18. uczestnik i zdobył 7. miejsce ze 88 punktami[1]. Na scenie nie zaprezentowała się natomiast zwyciężczyni konkursu z 1999 roku, Charlotte Nilson, która była w tym czasie skonfliktowana z nadawcą Sveriges Television[142]. Logo imprezy w 2000 roku było uważane za jedno z najlepszych w historii konkursu i brane było pod uwagę przy ustalaniu jednego symbolu Eurowizji, które miało funkcjonować od 2004 roku. Ostatecznie jednak wygrało serce[143].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2001[edytuj | edytuj kod]

Do preselekcji Melodifestivalen 2001 zgłoszono prawie 1560 utworów. Finał odbył się 23 lutego w Malmö. Głosowanie jury wygrała grupa Friends, która zdobyła 105 punktów za piosenkę „Lyssna till ditt hjärta” autorstwa Thomasa G:Sona. Zespół otrzymał od widzów 132 punkty, co utwierdziło go na pierwszym miejscu głosowania z wynikiem 237 punktów. Oglądalność finału narodowego wyniosła prawie 3,9 mln widzów[144]. W skład formacji Friends weszło sześć osób wyłonionych poprzez reality show Friends på turné: Stefan Brunzell, Tony Haglund, Kristian Hermanson, Nina Inhammar, Kim Kärnfalk i Peter Strandberg[145].

Tuż po finale Melodifestivalen twórcy zwycięskiej propozycji, Thomas G:son i Henrik Sethsson, zostali oskarżeni o naruszenie praw autorskich oraz popełnienie plagiatu belgijskiej propozycji „Liefde is een kaartspel” wykonanej przez Lisę del Bo podczas 41. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1996 roku[146][147][148]. Autorów piosenki oskarżył także chorwacki kompozytor, który uznał, że muzycy wykorzystali fragmenty jego utworu z 1987 roku[149]. Pierwotnie EBU zdyskwalifikowała zespół z udziału w imprezie, jednak ostatecznie umożliwiła mu występ[150]. Organizacja skierowała jednak sprawę na drogę sądową, który ostatecznie nie posądził twórcy szwedzkiej piosenki o naruszenie praw autorskich[151]. Dwa lata później utwór został jednak oficjalnie uznany za plagiat, a szwedzcy kompozytorzy zapłacili Belgowi odszkodowanie[152][153].

Utwór „Lyssna till ditt hjärta” przetłumaczony został na język angielski i został zaprezentowany w finale 46. Konkursu Piosenki Eurowizji jako „Listen to Your Heartbeat”. Podczas finału, który odbył się 12 maja w Kopenhadze, Szwecja wystąpiła jako siódma w kolejności, zdobyła 100 punktów i zajęła ostatecznie 5. miejsce[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2002[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku zmienił się format selekcji Melodifestivalen. SVT wprowadził obowiązujący obecnie system, tj. 4 półfinały, rundę dogrywkową i finał, oraz umożliwił zgłaszanie utworów w języku innym niż szwedzki[154]. Do siedziby nadawcy napłynęło łącznie 1830 utworów[117]. Wszystkie koncerty eliminacyjne prowadzili Kristin Kaspersen i Claes Åkesson[155]. Pierwszy półfinał został zorganizowany 19 stycznia w Tipshallen w Växjö, drugi – 26 stycznia w Himmelstalundshallen w Norrköping, trzeci – 2 lutego w Nordichallen w Sundsvall, a czwarty – 8 lutego w Lugnet w Falun[156][157].

W rundach półfinałowych Melodifestivalen 2002 wzięło łącznie udział 32 kandydatów[158]: Mendez, Tom Nordahl, Camilla Lindén, Rickard Sköld, Zoë, Brandsta City Släckers, Excellence, Barbados, Martin, Jennifer Newberry, Jakob Stadell & Voice Boys, Afro-dite, Javiera, Annika Ljungberg, Ann-Louise Hanson & Molle Holmberg, The Poets, Towe Jaarnek, Hanna Hedlund & Lina Hedlund, Date, Östen med Resten, Sylvia Vrethammar, Arvingarna, Rolf Carlsson, Linda Grip, Solo, Parachutes, Niklas Andersson, Jan Johansen, Kina Jaarnek, Friends, Fredrik Wännman oraz duet Chips (tj. Elisabeth Andreassen i Kikki Danielsson) z Lottą Engberg[156]. Pierwotnie w selekcjach miała wziąć grupa Alcazar, jednak z powodu planów koncertowych musiała wycofać się z rywalizacji. Jej miejsce w półfinale zajęło trio Kayo, Blossom Tainton i Gladys del Pilar[159]. Ze względu na opublikowaniu utworu przed regulaminowym czasem, z konkursu została zdyskwalifikowana piosenka „Ett vackert par” autorstwa Py'a Bäckmana i Micke'a Wennborna. W półfinale została zastąpiona utworem „Sista andetaget” Thomasa Thörnholma i Dana Attleruda[160]. W każdej rundzie telewidzowie głosowali na swoich ulubionych wykonawców, a czterech z największą ilością głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą ilością głosów publiczności zakwalifikowało się do finału programu, a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca otrzymali miejsce w tzw. rundzie dogrywkowej (szw. Vinnarnas val)[161]. Do rundy finałowej bezpośrednio awansowali: Brandsta City Släckers, Mendez, Afro-dite, Javiera, Östen med Resten, Hanna & Lisa, Friends oraz trio Danielsson, Andreasson i Engberg[161][162][163][164][165]. Do stawki finałowej dołączyli także Barbados i Jan Johansen, którzy pomyślnie przeszli rundę dogrywkową, dzięki zdobyciu największej ilości punktów od komisji sędziowskiej złożonej z byłych reprezentantów kraju na Konkursie Piosenki Eurowizji[161][166]. W finale eliminacji, który odbył się 1 marca Globen Arena w Sztokholmie, najwięcej punktów od jurorów i widzów zdobyła formacja Afro-dite i ich utwór „Never Let It Go”[167], który otrzymał w sumie 248 punktów (sędziowie przyznali piosence 116 punktów, a 162 612 głosów oddanych na nią przez telewidzów przeliczono na 132 punkty w rankingu)[168][169]. Grupa składa się z trzech wokalistek: Blossom Tainton-Lindquist, Gladys del Pilar i Kayo Shekoni[170].

Przed finałem zespół był jednym z faworytów bukmacherów do zajęcia pierwszego miejsca w konkursie[171][172]. Podczas rundy finałowej 47. Konkursu Piosenki Eurowizji, która odbyła się 25 maja w Tallinnie, trio wystąpiło z 12. numerem startowym, zdobyło 72 punkty i zajęło ostatecznie 8. miejsce w końcowej klasyfikacji[1]. Po konkursie szwedzki nadawca spotkał się z krytycznymi komentarzami krajowych mediów, które skrytykowały sąsiedzkie głosowanie podczas finału („konkurs umrze w ten sposób”) oraz zasugerowały rezygnację z udziału w imprezie i „podążenie za przykładem Włochów, którzy organizują swój własny festiwal”. Jeden z księży zagroził także pozwaniem do sądu komentatora konkursu, Christera Björkmana, za stwierdzenie podczas transmisji, że „Izrael nie zasługuje na punkty z powodu swojej sytuacji politycznej”[173].

Pernilla Wahlgren – reprezentantka kraju w 2006 roku razem z Janem Johansenem; podczas koncertu w 2006 roku.

Konkurs Piosenki Eurowizji 2003[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku do siedziby SVT selekcji Melodifestivalen 2003 zgłoszono łącznie 2630 kandydatur. Trzynastoosobowa komisja jurorska, z Christerem Björkmanem na czele, wybrała ostatecznie 32 propozycji[174][175], którym umożliwiono udział w półfinałach krajowych eliminacji w 2003 roku[176]. Jedna z wybranych piosenek, „You Got Me” Andersa Borgiusa została zdyskwalifikowana z udziału w konkursie z powodu publikacji przed terminem. Utwór został zastąpiony kompozycją napisaną przez Johana Larssona i Fernando Brita[177]. Z rywalizacji została odsunięta także Carola Häggkvist z utworem „Autumn Leaves”, ponieważ nie zgodziła się z nowym regulaminem konkursu, który nakazywał występ w półfinale temu samemu artyście, który nagrał wersję demonstracyjną piosenki zgłoszonej do siedziby nadawcy[178]. Na miejsce piosenkarki został wybrany Patrik Rasmussen i jego propozycja „Stay the Night”[179][180]. Wokalistka przyjęła jednak propozycję prowadzenia jednego z koncertów oraz możliwość gościnnego występu muzycznego[181]. Trzecią zdyskwalifikowaną kandydatką została Nathalie Family, która była za młoda na udział w Konkursie Piosenki Eurowizji (w dniu występu w selekcjach miałaby 14 lat, a eurowizyjne minimum wiekowe to ukończenie 16 roku życia w dniu finału imprezy). W eliminacjach miała wykonać utwór autorstwa Petera Ågrenwilla i Mattiasa Holmlunda „Someone, Somewhere, Someday”[182], który ostatecznie zaprezentowała Denise „DeDe” Lopez[183]. Z udziału w konkursie odsunięty mógł być także zespół Sarek, którego wokalistce, Ulrice Fors, nie spodobała się nowa wersja napisanej przez niej piosenki „Genom eld och vatten”[184].

Koncerty półfinałowe, rundę dogrywkową oraz finał prowadziło razem dziewięcioro prowadzących: Charlotte Nilsson[185], Lena Philipsson, Carola Häggkvist, Barbro Svensson, Roger Pontare[186], Marianne Rundström, Rickard Olsson oraz Mark Levengood i Jonas Gardell[187][188]. Projektantem i scenografem scen koncertowych został Mikael Varhelyis[189]. Pierwszy półfinał zorganizowano 15 lutego w Tipshallen w Jönköping, drugi – 22 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzeci – 1 marca w Arcushallen w Luleå, a czwarty – 8 marca w Nordichallen w Sundsvall[190]. W rundach półfinałowych wystąpili: Crosstalk, DeDe Lopez, Mendez, Alive (gościnnie z Jessie Martins), Jill Johnson, Da Buzz, Markus Landgren, Pernilla Wahlgren & Jan Johansen, Andrés Esteche, Sanna Nielsen, Kerli & Locatellis, Pandora, Brandsta City Släckers, Fame, Aleena, Alcazar, Shanna Smith, Nanne Grönvall, Sarek, Barbados, Sofia Källgren & Robert Wells, Liverpool, Shirley Clamp, Style, Sahlene, Fernando Brito, Bubbles, Maarja, Östen med Resten, Lina, Mikael Erlandsson i Afro-dite. W każdej rundzie telewidzowie głosowali na swoich ulubionych wykonawców, a czterech z największą ilością głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą ilością głosów publiczności zakwalifikowała się do finału programu (tj. duet Johansen-Wahlgren, Jill Johnson[191], Sanna Nielsen, Fame[192], Barbados, Sofia Källgren & Robert Wells[193], Mikael Erlandsson i Afro-dite[194]), a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca (tj. Méndez, Markus Landgren, Brandsta City Släckers, Liverpool, Style, Lina oraz Bubbles i Alcazar) wzięli udział w tzw. rundzie dogrywkowej (szw. Vinnarnas val), którą pomyślne przeszły zespoły Bubbles i Alcazar[195]. Finał selekcji odbył się 15 marca w Globen Arena w Sztokholmie[196], które wygrał duet Fame z utworem „Give Me Your Love” dzięki zdobyciu łącznie 240 punktów i pierwszego miejsca zarówno w rankingu jurorów (108 punktów), jak i telewidzów (229 753 głosów przełożyły się na 132 punkty)[188][197][198][199]. Utwór pierwotnie został zgłoszony do konkursu przez Kim Kärnfalk i Ninę Inhammar z zespołu Friends, jednak z powodu zmiany w regulaminie nie zostały dopuszczone do udziału[200]. Piosenka została wówczas zaproponowana Andersson i Bäcklundowi, zwycięzcy programu Fame Factory, którzy postanowili ją nagrać i wykonać w eliminacjach[201].

Reprezentanci wystąpili 24 maja podczas koncertu finałowego 48. Konkursu Piosenki Eurowizji z przedostatnim, 25. numerem startowym[202][203] i zdobyli łącznie 107 punktów, zajmując 5. miejsce w końcowej klasyfikacji[1]. Szwedzcy telewidzowie oddali podczas finału w sumie 224 529 głosów[204].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2004[edytuj | edytuj kod]

Lena Philipsson, szwedzka reprezentantka z 2004 roku; podczas koncertu w Skansen, we wrześniu 2004 roku.

W 2003 roku SVT postanowił nieco zmienić zasady dotyczące selekcji Melodifestivalen 2004, wprowadził możliwość przyznania tzw. dzikich kart, które otrzymali: Lena Philipsson, E-Type, Niklas Andersson oraz Siw Malmkvist, Towa Carson & Ann-Louise Hanson[205][206]. Selekcje prowadzili Charlotte Perrelli, Ola Lindholm i Peter Settman. Podobnie jak przed laty, w rundach półfinałowych wzięło udział 32 kandydatów. W grudniu opublikowano listę piosenek zakwalifikowanych do półfinałów[207], wśród których znaleźli się: Nina & Kim, Jocke Bergström, Sarek, Karl Martindahl, LaGaylia Frazier, Sara Löfgren, Niklas Andersson, Petra Nielsen (pierwszy półfinał), Fredrik Kempe, Baccara, Fame, Jennifer Escola, Pay TV, Anne-Lie Rydé, La Roxx, E-Type, Bubbles, Emil Sigfridsson, Gladys del Pilar, Sandra Dahlberg, Itchycoo, Hanson, Carson & Malmkvist, Autolove, Bosson (trzeci półfinał), Lena Philipsson, Anders Borgius, Lotta Nilsson & Glenn Borgkvist, After Dark, Pandora, Fre, Shirley Clamp i Andrés Esteche (czwarty półfinał)[208]. W konkursie miał również wystąpić zespół Brandsta City Släckers z utworem „En gång för alla” Gustava Euréna, Karla Euréna i Niklasa Arna, jednak doszło do nieporozumienia ze strony SVT, który początkowo zatwierdził piosenkę, jednak potem zmienił zdanie i odwołał decyzję[209]. Pierwsza runda półfinałowa została zorganizowana 21 lutego 2003 roku w Löfbergs Lila w Karlstad, druga – 28 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzecia – 6 marca w UmeåArena w Umeå, czwarta – 13 marca w MalmöMässan w Malmö, etap dogrywkowy (tzw. Andra chansen[210]) – 14 marca w studiu telewizyjnym w Sztokholmie, a finał – 20 marca w stołecznym Globen Arena[211]. Do finału zakwalifikowało się po dwóch najwyżej ocenionych uczestników każdego półfinału: Löfgren i Nielsen[212], E-Type i Fame[213], Dahlberg i Hanson, Carson & Malmkvist[214], After Dark i Philipsson[215] oraz Esteche i Clamp, który przeszli rundę dogrywkową[216]. Ostatecznie Melodifestivalen 2004 wygrała Philipsson z piosenką „Det gör ont”, która uzyskała łącznie 232 punkty (100 punktów od jurorów oraz 132 punkty od telewidzów, którzy oddali na nią 298 722 głosów) i zdobyła możliwość reprezentowania kraju podczas 49. Konkursu Piosenki Eurowizji[217][218][219][220].

Po finale eliminacje zwycięską piosenkę przetłumaczono na język angielski („It Hurts”)[221]. Wokalistka wystąpiła jako ostatnia, 24. uczestniczka podczas finału Konkursu Piosenki Eurowizji i zajęła ostatecznie 5. miejsce, otrzymując łącznie 170 punktów[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2005[edytuj | edytuj kod]

Melodifestivalen 2005 rozpoczęły się 12 lutego 2005 roku. Każdą rundę prowadziła inna para prowadzących: Alexandra Pascalidou i Shan Atci byli gospodarzami pierwszego półfinału, Henrik Schyffert i Erik Haag – drugiego, Johanna Westman i Markoolio – trzeciego, Kayo i Michael Leijnegard – czwartego, Annika Jankell – rundy dogrywkowej (Andra Chansen), a Jill Johnson i Mark Levengood – finału[222][223][224]. W selekcjach wzięło udział 32 uczestników[225][226]: Alcazar (dzika karta)[227], Cecilia Vennersten, Papa Dee, Linda Bengtzing, The Wallstones, Pay TV, Nordman, Shirley Clamp (pierwszy półfinał), Fredrik Kempe & Sanna Nielsen, Camilla Brinck, Group Avalon, Arja Saijonmaa, Josefin Nilsson, Cameron Cartio, Sanne Salomonsen (dzika karta)[227], Bodies Without Organ (drugi półfinał), NaNa, Kwanzaa, Jimmy Jansson, LaGaylia, Josef, K2 (feat. Alannah Myles) (dzika karta)[227], Jessica Folcker, Martin Stenmarck (trzeci półfinał), Anne-Lie Rydé, B-Boys International (feat. Paul M), Mathias Holmgren, Rickard Engfors (feat. Katarina Fallholm), Date, Nanne Grönvall (dzika karta)[228], Caroline Wennergren i Katarina & The Nameless[229][230]. Pierwsza runda półfinałowa odbyła się 19 lutego w Scandinavium w Göteborgu, druga – 26 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, trzecia – 5 marca w Isstadion w Skellefteå, a czwarta – 12 marca w Tipshallen w Växjö, etap dogrywkowy zorganizowano 13 marca w Berns w Sztokholmie, a finał – 19 marca w Stockholm Globen Arena[231][232][233]. Do finału zakwalifikowało się dziesięciu kandydatów: Clamp, Nordman[234], Salomonsen, Kempe & Nielsen[235], Jansson, Stenmark[236], Grönvall, Wennergren[237] oraz Bengtzing i Alcazar, którzy przeszli rundę dogrywkową[238]. Eliminacje wygrał Stenmarck z piosenką „Las Vegas”, którą napisali Tim Larsson, Tobias Lundgren, Johan Fransson i Niklas Edberger[226][222][224]. Utwór zdobył w sumie 212 punktów[239]. Koncert finałowy oglądało 4.055.000 telewidzów[240].

16 maja piosenkarz wystąpił z czternastym numerem startowym w finale Konkursu Piosenki Eurowizji. Zdobył łącznie 30 punktów i zajął 19. miejsce[1].

The Ark podczas występu w finale 52. Konkursu Piosenki Eurowizji 12 maja 2007 roku.

Konkurs Piosenki Eurowizji 2006[edytuj | edytuj kod]

W 2005 ogłoszono, że nowym dyrektorem festiwalu Melodifestivalen został Christel Tholse Willers[241]. Kompozytorzy zainteresowani udziałem w selekcjach Melodifestivalen 2006 mogli wysyłać swoje propozycje do siedziby SVT od 6 czerwca 2005 roku[242], ostatecznie napłynęło 3 310 utworów[243]. Pierwszy półfinał selekcji odbył się 18 lutego w Ejendahls Arena w Leksandzie, drugi – 25 lutego w Löfbergs Lila w Karlstadzie, trzeci – 4 marca w Arena Rosenholm w Karlskronie, czwarty – 11 marca w Scandinavium w Göteborgu, runda dogrywkowa 12 marca w Sztokholmie, a finał – 18 marca w stołecznym Globen[244][245]. W eliminacjach wzięło udział 32 uczestników[246], w tym 28 wybranych spośród zgłoszeń nadesłanych do siedziby SVT: Simone Moreno, Electric Banana Band, Anna Sahlene, Magnus Bäcklund, Linda Bengtzing, Pandang, Andreas Johnson, Hannah Graaf, Magnus Carlsson, The Elephantz, Sonya, Östen med Resten, Pablo Cepada, Kikki Danielsson, Niclas Wahlgren, Velvet, Bodies Without Organs, Jessica Folcker, Gregor, Jessica Andersson, The Poodles, Elysion, Patrik Isaksson, Kayo, Roger Pontare, Laila Adéle, Günther & The Sunshine Girls, Sandra Dahlberg, Evan, Rednex, Björn Kjellman i Carola Häggkvist[245] oraz zdobywcy tzw. „dzikich kart” od stacji: grupa Rednex, Andreas Johnsson, Magnus Carlsson i Bodies Without Organs. Finał wygrała Häggkvist z utworem „Evighet”, który zaprezentowała podczas koncertu jako siódma w kolejności. Zdobyła 102 punkty w głosowaniu jurorów, plasując się w ich rankingu na drugim miejsce w głosowaniu jurorów (zdobyła 102 punkty), i prawie 438 tys. głosów w głosowaniu telewidzów, plasując się na pierwszym miejscu ich rankingu z 132 punktami na koncie. Łącznie uzbierała 234 punkty i po raz trzeci została reprezentantką Szwecji w konkursie[247][248]. Z powodu problemów z gardłem odmówiła jednak udziału w próbie generalnej imprezy[249].

Utwór przetłumaczono na język angielski i podczas w Grecji zaprezentowano jako. Carola wystąpiła w półfinale 51. Konkursu Piosenki Eurowizji z anglojęzyczną wersją singla - „Invincible”. Zaprezentowała się jako dwudziesta w kolejności i awansowała do finału z czwartego miejsca (zdobyła 214 punktów). W rundzie finałowej wystąpiła jako 22. i zdobyła 170 punktów, które przełożyły się na zajęcie 5. miejsca w ogólnej klasyfikacji[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2007[edytuj | edytuj kod]

Podczas Melodifestivalen 2007 wprowadzono zmianę dotyczącą rundy dogrywkowej. W 2007 roku postanowiono, że każdy uczestnik dodatkowej rundy wystąpi na żywo (dotychczas jego występ był nagrywany i prezentowany z taśmy). Wszystkie koncerty selekcyjne prowadził Kristian Luuk. Pierwszy półfinał odbył się 3 lutego w Kinnarps Arena w Jönköpingu, drugi – 10 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzeci – 17 lutego w Swedbank w Örnsköldsviku, czwarty – 24 lutego w Läkerol w Gävle'u, runda dogrywkowa (Andra chansen) – 3 marca w Rosvalla Eventcenter w Nyköpingu, a finał – 10 marca w Globe Arena w Sztokholmie[250][251]. W rundach półfinałowych wzięło udział 32 uczestników: Elin Lanto, Anderson & Gibson, Anna Book, Addis Black Widdow, Andreas Lundstedt, Tommy Nilsson, Sofia, Uno & Irma, Regina Lund, Marie Lindberg, Jimmy Jansson, Cosmo4, Lustans Lakejer, Jessica Andersson, Svante Thuresson & Anne-Lie Rydé, The Ark, Måns Zelmerlöw, MissMatch, Magnus Carlsson, Sheida, The Attic feat. Therese, Sebastian, Sonja Aldén, Nanne, Magnus Uggla, Emilè Azar, Sanna Nielsen, Caroline af Ugglas, After Dark, Sarah Dawn Finer, Verona i Andreas Johnson[250]. Finał eliminacji wygrał zespół The Ark z utworem „The Worrying Kind”, który zdobył łącznie 248 punktów i został reprezentantem Szwecji podczas 52. Konkursu Piosenki Eurowizji[252][253]. Grupa wystąpiła 12 maja 2007 roku w finale konkursu z 12. numerem startowym, zdobył 51 punktów i zajął ostatecznie 18. miejsce w ogólnej klasyfikacji[1].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2008[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec grudnia 2007 roku SVT opublikował listę uczestników selekcji Melodifestivalen 2008 wybranych spośród 3 489 nadesłanych zgłoszeń[254]. Pierwszy półfinał eliminacji odbył się 9 lutego w Scandinavium w Göteborgu, drugi – 16 lutego w ABB w Västerås, trzeci – 23 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, czwarty – 1 marca w Telenor w Karlskronie, runda dogrywkowa (Andra chansen) – 8 marca w Arena Arctica w Kirunie, a finał – 15 marca w Globe Arena w Sztokholmie. W rywalizacji półfinałowej wzięli udział: E-Type & The Poodles, Face-84, Velvet, Brandur, Michael Michailoff, Amy Diamond, Suzzie Tapper, Christer Sjögren, Ola, Lasse Lindh, The Nicole, Alexander Schöld, Rongedal, Sanna Nielsen, Andra Generationen, Johnson & Häggkvist, BWO, Mickey Huskić, Frida feat. Headline, Thérèse Andersson, Patrik Isaksson & Bandet, Caracola, Ainbusk, Eskobar, Niklas Strömstedt, Calaisa, Daniel Mitsogiannis, Linda Bengtzing, Nordman, Sibel, Fronda i Charlotte Perrelli, która ostatecznie wygrała finał selekcji z utworem „Hero”. Utwór zdobył 114 punktów od jurorów oraz 110 od telewidzów (397 907 głosów)[255][256].

22 maja piosenkarka wystąpiła w drugim półfinale 53. Konkursu Piosenki Eurowizji z drugim numerem startowym[257] i zdobyła 54 punkty, które zapewniły jej 12. miejsce. Ówczesny regulamin zaznaczał, że dziesiątego finalistę wybierają jurorzy, dzięki czemu „Hero” zostało dopuszczone do finału. Dwa dni później Perrelli zaprezentowała się w rundzie finałowej jako 15. uczestniczka[258], zdobyła 47 punktów i zajęła ostatecznie 18. miejsce[1].

Malena Ernman w trakcie szwedzkiej konferencji prasowej podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2009.

Konkurs Piosenki Eurowizji 2009[edytuj | edytuj kod]

Sveriges Television postanowiło zmienić zasady głosowania podczas selekcji Melodifestivalen 2009: dopuszczono do nich specjalne grono jurorów międzynarodowych, którzy z każdego półfinału wskazywali swojego faworyta, by później z czwórki kandydatów wytypować 11. finalistę selekcji. Zmieniono także dopuszczalną liczbę osób na scenie i wprowadzono możliwość używania chórków nagranych na taśmie, a nie śpiewanych na żywo[259][260]. Zachowano tradycję przyznawania czterech dzikich kart, otrzymali je: Marie Serneholt[261], Markoolio[262], E.M.D. oraz Malena Ernman[263]. Szwedzkie eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2009 prowadziła Petra Mede. Pierwszy półfinał odbył się 7 lutego, a wygrała go grupa Alcazar z utworem „Stay the Night" oraz Emilia z „You’re My World”[264]. W drugim półfinale wygrał zespół H.E.A.T. („1000 Miles”) oraz Måns Zelmerlöw („Hope & Glory”), w trzecim – trio E.M.D. z „Baby Goodbye” oraz Molly Sandén z balladą „Så vill stjärnorna”[265], a w czwartym – Malena Ernman z „La voix” oraz Agnes z „Love Love Love[266]. Rundę dogrywkową wygrały Sarah Dawn Finer oraz Caroline af Ugglas, a ostatnią finalistkę, Sofię Berntson, wybrało międzynarodowe jury[267]. Finał preselekcji odbył się 14 marca, a wygrała je Malena Ernman. Głosowanie jurorów regionalnych i międzynarodowych z wynikiem 98 punktów wygrał jednak Måns Zelmerlöw z piosenką „Hope & Glory”, a artystka operowa zajęła dopiero 8. miejsce (38). Ernman wygrała jednak głosowanie telewidzów, dzięki czemu po zsumowaniu punktacji zdobyła 182 punkty i pierwsze miejsce[259][260][268]. Zwycięska kompozycja „La voix” autorstwa Fredrika Kempe[259] to połączenie opery i muzyki euro-pop, popularne w twórczości artystki[269]. Wystąpiła w pierwszym półfinale 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z piątym numerem startowym[270]. Na scenie towarzyszył jej pięcioosobowy, żeński chórek[271], w skład którego wchodzą: Dea Norberg, Jessica Marberger, Tine Matulessy, Malin Nilsson oraz Anna Maria Hallgarn[272][273]. Głównym pomysłem wizualnym występu była gra kontrastów[271]. Podczas prezentacji Ernman miała na sobie wartą 400,000 koron szwedzkich białą suknię projektu Camilli Thulin[274], a chórek śpiewający i tańczący wokół niej ubrany był w czarne garnitury[271]. Ogromne ekrany LED w tle świeciły się na zielono i żółto, a na scenie umieszczono pięć plastikowych konstrukcji, które symbolizowały kryształy lodu. Pod koniec występu chórek zakładał teatralne maski ozdobione kryształami[271][275]. To wszystko stworzyło „mroźną" atmosferę[276] Tuż po próbie Ernman wzięła udział w pierwszej konferencji prasowej szwedzkiej delegacji[277]. W półfinale zajęła 4. miejsce z 105 punktami[278]. Po zakończeniu półfinału Malena, wraz z pozostałymi finalistami, uczestniczyła w konferencji prasowej, podczas której wylosowała 4. numer startowy w finale[279]. Zdobyła w nim łącznie 33 punkty, które przełożyły się na zaledwie 21. miejsce na 25. finalistów[280]. Po ogłoszeniu wyników wyznała, że podczas finału czuła się świetnie, nie denerwowała się, a zdobyte miejsce to wynik, którego się spodziewała[281].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2010[edytuj | edytuj kod]

Melodifestivalen 2010 odbył się według starych zasad: zrezygnowano z międzynarodowego jury, które wybierało 11. finalistę. „Dzikie karty” otrzymali: Darin[282], Salem Al Fakir[283], Peter Jöback[284] i Pauline[285]. Eliminacje do 55. Konkursu Piosenki Eurowizji prowadzili Christine Meltzer, Måns Zelmerlöw i Dolph Lundgren[286]. Pierwszy półfinał szwedzkich eliminacji odbył się 6 lutego, a wygrał je Salem Al Fakir z utworem „Keep on Walking”[287], drugi – Eric Saade z „Manboy[288], trzeci – formacja Timoteij z „Kom”, a czwarty – Anna Bergendahl z balladą „This Is My Life[289][290]. I to właśnie ona wygrała finał Melodifestivalen, który odbył się 13 marca, zdobywając 132 punkty od widzów i 82 punkty od jurorów[291].

Piosenkarka wystąpiła 27 maja w drugim półfinale 55. Konkursu Piosenki Eurowizji z szóstym numerem startowym. Zdobyła 62 punkty i 11. miejsce[1]. Tym samym została pierwszą od 34 lat reprezentantką Szwecji, która nie zakwalifikowała się do finału[292][293]. Do awansu zabrakło jej 6 punktów[294].

Eric Saade podczas wykonywania „Popular” w finale Konkursu Piosenki Eurowizji 2011.

Konkurs Piosenki Eurowizji 2011[edytuj | edytuj kod]

22 i 29 listopada 2010 roku opublikowano listę półfinalistów Melodifestivalen 2011[295][296]. Prowadzącymi szwedzkie eliminacje zostali Marie Serneholt i Rickard Olsson. Pierwsza runda półfinałowa odbyła się 5 lutego w Luleå, a wygrał ją Danny Saucedo ze swoim przebojem „In the Club”[297]. W drugim półfinale, który zorganizowano 12 lutego w Göteborgu, zwyciężyła Sanna Nielsen z kompozycją „I’m in Love[298], w trzecim (organizowanym w Linköping) – Eric Saade z „Popular[299], a w czwartym (Malmö) – Lindy Bengtzing z utworem „E det fel på mej”[300]. W finale Melodifestivalen zmieniono format głosowania jurorów: wycofano komisję regionalną, a wprowadzono jurorów międzynarodowych (z Rosji, Ukrainy, Chorwacji, Grecji, Malty, San Marino, Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Norwegii[301]. Największą ilość punktów (81) przyznali propozycji Erica Saade. Wokalista zdobył też ponad 314 tys. głosów widzów, co przełożyło się na 112 punktów. Ostatecznie piosenkarz otrzymał 193 punkty i wygrał finał eliminacji[302][303]. Saade wystąpił jako siódmy w drugim półfinale 56. Konkursu Piosenki Eurowizji 2011. Występ Erica przysporzył organizatorom sporo problemów, bowiem wokalista rozbijał na scenie szklaną klatkę[304]. Podczas prób szyba nie zawsze pękała[305] i istniało niebezpieczeństwo, że nie rozbije się również podczas prezentacji na żywo[306]. Wszystko jednak odbyło się bez zakłóceń, a wokalista wygrał półfinał z 155 punktami na koncie. Otrzymał siedem „dwunastek”: od Holandii, Belgii, Cypru, Izraela, Estonii, Danii i Francji[307]. W finale znów wystąpił jako siódmy i ostatecznie zajął 3. miejsce z 185 punktami[1].

Loreen podczas finałowej prezentacji „Euphorii” podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2012.

Konkurs Piosenki Eurowizji 2012[edytuj | edytuj kod]

22 i 30 listopada 2011 roku opublikowano listę 32 półfinalistów Melodifestivalen 2012[308][309]. W grupie znalazły się byłe reprezentantki Szwecji w konkursie: Afro-dite (2002) oraz Charlotte Perrelli (1999, 2008). Pierwszy półfinał odbył się 4 lutego 2012 roku, wygrała go Loreen z utworem „Euphoria” autorstwa Petera Boströma i Thomasa G:sona[310][311]. Drugą rundę półfinałową wygrał David Lindgren z utworem Fernando Fuentesa i Tony'ego Nilssona „Shout It Out”[312], trzecią – Molly Sandén z „Why Am I Crying” Aleeny Gibson, Molly Sandén i Windy Wagner[313][314], a czwartą – Danny Saucedo z „Amazing”, który napisał razem z Peterem i Figge Boström[315][316]. Afro-dite zajęły 5. miejsce w pierwszej rundzie z piosenką „The Boy Can Dance”[310], a Charlotte Perrelli z utworem „The Girl” – 5. w czwartym półfinale[315]. 10 marca finał preselekcji wygrała Loreen, która zdobyła 114 punktów od jurorów i 154 punkty (670 551 głosów) od widzów, co w sumie dało 268 punktów i możliwość reprezentowania Szwecji podczas 57. Konkursu Piosenki Eurowizji[317][318]. Piosenka od razu stała się faworytem fanów konkursu, wygrała też coroczne głosowanie na najlepszą piosenkę Stowarzyszenia Fanów Eurowizji (OGAE)[319]. 24 maja 2012 roku w Baku Loreen wystąpiła w drugim półfinale konkursu, z którego awansowała do finału z 1. miejsca[320]. Podczas próby generalnej przed finałem piosenkarka zakrztusiła się sztucznym śniegiem, użytym podczas prezentacji utworu, co mogłoby wpłynąć na ocenę jury, które było tam obecne i oceniało próby uczestników konkursu[321]. Incydent nie wpłynął na ocenę sędziów, którzy przyznali jej 296 punktów, przekładające się na pierwsze miejsce. Telewidzowie ocenili występ wokalistki na 343 punkty, co po zsumowaniu obu rankingów dało 372 punkty i pierwsze miejsce w końcowej klasyfikacji[322].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2013[edytuj | edytuj kod]

2 lutego rozpoczęła się pierwsza runda półfinałowa Melodifestivalen 2013. Wszystkie etapy prowadził duet prowadzących: Danny Saucedo i Gina Dirawi[323]. Pierwszy półfinał wygrał David Lindgren z piosenką „Skyline” Fernando Fuentesa, Henrika Nordenbacka i Christiana Fasta[324][325], drugi (9 lutego) – Anton Ewald z utworem „Begging” autorstwa Fredrika Kempe i Antona Malmberga Hård af Segerstada[326][327], trzeci – Eddie Razaz z „Alibi” Petera Boströma i Thomasa G:sona[328][329], czwarty – zespół Army of Lovers z „Rockin’ the Ride” Alexandra Barda, Henrika Wikströma, Per QX, Andreasa Öhrna i Jean-Pierre Barda[330][331]. 2 marca zorganizowano rundę dogrywkową, która zakończyła się awansem Robina Stjernberga i „You"[332][333]. I to on okazał się zwycięzcą wielkiego finału Melodifestivalen 2013, który odbył się 9 marca[334][335]. Piosenkarz, dzięki wygranej Loreen w 2012 roku, miał zapewnione miejsce w finale 58. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 18 maja w Malmö. Koncert finałowy prowadziła Petra Mede, która prowadziła Melodifestivalen 2009. Stjernberg wystąpił jako szesnasty i zdobył łącznie 62 punkty, które przełożyły się na 14. miejsce[336].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2014[edytuj | edytuj kod]

Sanna Nielsen podczas półfinału 59. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2014 roku

Do selekcji Melodifestivalen 2014 zgłoszono łącznie 2628 propozycji[337], spośród których specjalna komisja jurorska składająca się z profesjonalnych muzyków wybrała 15 uczestników półfinałów. Kolejnych 16 półfinalistów wybrała SVT[338]. W półfinałach wzięło udział 32 uczestników: Mahan Moin, Alvaro Estrella, Linus Svenning, Sylvester Schlegel, Elisa Lindström, Ellen Benediktson - Songbird, Elena Paparizou, Yohio, Panetoz, Manda, Pink Pistols, JEM, Martin Stenmarck, Little Great Things, The Refreshments, Sanna Nielsen, Dr Alban & Jessica Folcker, Shirley Clamp, Ace Wilder, Outtrigger, CajsaStina Åkerström, Oscar Zia, Alcazar, Ellinore Holmer, I.D.A., Josef Johansson, Janet Leon, Anton Ewald, Ammotrack, Linda Bengtzing[339][340] oraz grupa Eko, która z utworem „Yellow” wygrała udział w selekcjach podczas radiowego konkursu Svensktoppen nästa zorganizowanego w sierpniu przez szwedzką rozgłośnię Swedish Radio P4. Na potrzeby szwedzkich eliminacji zespół musiał zmienić swoją piosenkę, ponieważ eurowizyjna propozycja nie może zostać opublikowana przed 1 września[341]. Pierwsza runda półfinałowa Melodifestivalen 2014 odbyła się 1 lutego 2014 roku w Malmö Arena w Malmö, druga – 8 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, trzecia – 15 lutego w Scandinavium w Göteborgu, czwarta – 22 lutego w Fjällräven Center w Örnsköldsviku, a etap dogrywkowy (szw. Andra chansen) – 1 marca w Sparbanken Lidköping Arena w Lidköpingu. Finał eliminacji zorganizowany został 8 marca w Friends Arena w Sztokholmie[342]. Wszystkie koncerty poprowadzili Nour El Refai i Anders Jansson[343], wygrała go Sanna Nielsen z utworem „Undo”, który otrzymał łącznie 212 punktów od jurorów i telewidzów[344].

Przed udziałem w pierwszym półfinale 59. Konkursu Piosenki Eurowizji, Nielsen wygrała coroczne głosowanie fanów konkursu, zrzeszonych w Stowarzyszenie Miłośników Eurowizji (OGAE), zdobywając łącznie 354 punkty, w tym maksymalne noty (12 punktów) od 20 klubów[345]. 6 maja wokalistka wystąpiła jako czwarta w koncercie półfinałowym konkursu i ostatecznie zakwalifikowała się z 2. pozycji i 131 punktami do finału, który odbył się w sobotę, 10 maja[346]. Wokalistka wystąpiła w nim z trzynastym numerem startowym i zajęła ostatecznie trzecie miejsce, zdobywając 218 punktów, w tym maksymalną notę 12 punktów od Ukrainy, Rumunii i Danii[347].

Uczestnictwo[edytuj | edytuj kod]

Szwecja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1958 roku i do tej pory wzięła w nim udział 52 razy. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich szwedzkich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach[1].

Rok Artysta Piosenka Finał Półfinał
Miejsce Punkty Miejsce Punkty
1958 Alice Babs Lilla stjärna 4 10 brak rundy
półfinałowej
1959 Brita Borg „Augustin” 9 4
1960 Siw Malmkvist „Alla andra får varann” 10 4
1961 Lill-Babs „April, April” 14 2
1962 Inger Berggren „Sol och vår” 7 4
1963 Monica Zetterlund „En gång i Stockholm” 13 0
1965 Ingvar Wixell „Absent Friends” 10 6
1966 Lill Lindfors & Svante Thuresson „Nygammal vals” 2 16
1967 Östen Warnerbring „Som en dröm” 8 7
1968 Claes Göran Hederström „Det börjar verka kärlek, banne mej” 5 15
1969 Tommy Körberg „Judy min vän” 9 8
1971 Family Four „Vita vidder” 6 85
1972 „Härliga sommardag” 13 75
1973 Nova & The Dolls „Sommaren som aldrig säger nej” 5 94
1974 ABBA Waterloo 1 24
1975 Lars Berghagen & the Dolls „Jennie, Jennie” 8 72
1977 Forbes „Beatles” 18 2
1978 Björn Skifs „Det blir alltid värre framåt natten” 14 26
1979 Ted Gärdestad „Satellit” 17 8
1980 Tomas Ledin „Just nu!” 10 47
1981 Björn Skifs „Fångad i en dröm” 10 50
1982 Chips „Dag efter dag” 8 67
1983 Carola „Främling” 3 126
1984 Herreys Diggi-loo diggi-ley 1 145
1985 Kikki Danielsson „Bra vibrationer” 3 103
1986 Monica Törnell & Lasse Holm „E' de' det här du kallar kärlek?” 5 78
1987 Lotta Engberg „Boogaloo” 12 50
1988 Tommy Körberg „Stad i ljus” 12 52
1989 Tommy Nilsson „En dag” 4 110
1990 Edin-Ådahl „Som en vind” 16 24
1991 Carola Fångad av en stormvind 1 146
1992 Christer Björkmann „I morgon är en annan dag” 22 9
1993 Arvingarna „Eloise” 7 89
1994 Marie Bergman & Roger Pontare „Stjärnorna” 13 48
1995 Jan Johansen „Se på mig” 3 100
1996 One More Time „Den vilda” 3 100
1997 Blond „Bara Hon älskar Mig” 14 36
1998 Jill Johnson „Kärleken är” 10 53
1999 Charlotte Nilsson Take Me to Your Heaven 1 163
2000 Roger Pontare „When Spirits Are Calling My Name” 7 88
2001 Friends „Listen to Your Heartbeat” 5 100
2002 Afro-dite „Never Let It Go” 8 72
2003 Fame „Give Me Your Love” 5 107
2004 Lena Philipsson „It Hurts” 5 170
2005 Martin Stenmarck „Las Vegas” 19 30
2006 Carola Invincible 5 170 4 214
2007 The Ark The Worrying Kind 18 51
2008 Charlotte Perrelli Hero 18 47 12 a 54
2009 Malena Ernman La voix 21 33 4 105
2010 Anna Bergendahl This Is My Life 11 62
2011 Eric Saade Popular 3 185 1 155
2012 Loreen Euphoria 1 372 1 181
2013 Robin Stjernberg You 14 62
2014 Sanna Nielsen Undo 3 218 2 131
„ – ” oznacza brak udziału reprezentanta w danej rundzie.

Legenda:

     1 miejsce

     2 miejsce

     3 miejsce

a  W 2008 roku dziesiątego finalistę wybierali jurorzy, przyznając „dziką kartę”. W drugim półfinale otrzymała ją Charlotte Perrelii.

Historia głosowania w finale (1975-2014)[edytuj | edytuj kod]

Kraje, którym Szwecja przyznała najwięcej punktów[348]:

M. Kraj Punkty
1  Irlandia 202
2  Norwegia 172
 Dania
4  Wielka Brytania 133
5  Niemcy 118

Kraje, od których Szwecja otrzymała najwięcej punktów[348]:

M. Kraj Punkty
1  Norwegia 263
2  Dania 252
3  Finlandia 169
4  Wielka Brytania 165
5  Islandia 147

Legenda:

     1 miejsce

     2 miejsce

     3 miejsce

Konkursy Piosenki Eurowizji organizowane w Szwecji[edytuj | edytuj kod]

Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Szwecji pięć razy: dwukrotnie w Sztokholmie (1975 i 2000) i w Malmö (1992 i 2013) oraz raz w Göteborgu (1985).

Rok Miejsce Arena Prowadzący
1975 Sztokholm Stockholm International Fairs Karin Falck
1985 Göteborg Scandinavium Lill Lindfors
1992 Malmö Malmö Isstadion Lydia Cappolicchio & Harald Treutiger
2000 Sztokholm Globe Arena Kattis Ahlström & Anders Lundin
2013 Malmö Malmö Arena Petra Mede & Eric Saade (Green Room)

Nagrody im. Marcela Bezençona[edytuj | edytuj kod]

Robin Stjernberg w trakcie wykonywania „You” podczas 58. Konkursu Piosenki Eurowizji.

Nagrody im. Marcela Bezençona – trofea dla najlepszych konkurencyjnych piosenek w finale, które zostały po raz pierwszy rozdane podczas 47. Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanego w Tallinnie w Estonii. Pomysłodawcami nagrody byli: Christer Björkman (reprezentant Szwecji w 1992 roku, obecny Szef Delegacji Szwecji) oraz Richard Herrey (członek szwedzkiego zespołu Herreys, który wygrał Konkurs Piosenki Eurowizji 1984). Statuetka nosi nazwisko twórcy Konkursu Piosenki Eurowizji – Marcela Bezençona[349].

Nagrody przyznawane są w trzech kategoriach[349]:

  • Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze)
  • Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu)
  • Nagroda Kompozytorska (zwycięzcę wybierają kompozytorzy biorący udział w konkursie)

Nagroda Artystyczna

Rok Artysta Piosenka Kompozytor
2002 Afro-dite[349] „Never Let It Go” Marcos Ubeda
2006 Carola Häggkvist[349] Invincible Carola Häggkvist
Thomas G:son
Bobby Ljunggren
Henrik Wikström
2012 Loreen[350] Euphoria Thomas G:son
Peter Boström

Nagroda Kompozytorów

Rok Artysta Piosenka Kompozytor
2012 Loreen[350] Euphoria Thomas G:son
Peter Boström
2013 Robin Stjernberg[351] You Joy Deb
Linnea Deb
Joakim Harestad Haukaas

Faworyt OGAE[edytuj | edytuj kod]

OGAE (fr. Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision[352], pol.: Stowarzyszenie Miłośników Konkursu Piosenki Eurowizji) – pozarządowa, pozapolityczna organizacja non profit, międzynarodowy fanklub Konkursu Piosenki Eurowizji założony w 1984 roku w mieście Savonlinna w Finlandii przez Jari-Pekka Koikkalainena[353] i mający na celu szerzenie krajowej muzyki popularnej na całym świecie oraz współpracę z innymi klubami, współpracę z fanami imprezy, promocję konkursu i utworzenie silnych relacji z krajowymi nadawcami[354]. Składa się z 37 klubów fanów konkursu, rozmieszczonych na terenie całej Europy[355][356]. Wszystkie inne państwa na świecie są zjednoczone w OGAE Reszta Świata, które powstało w 2004 roku[357]. Od 2 lipca 2011 roku centrala OGAE International z siedzibą w Paryżu posiada status prawny[358].

Od 2007 roku OGAE przeprowadza przed każdym konkursem specjalną ankietę, w której wszystkie kluby głosują na wszystkie piosenki zgłoszone do danego konkursu, przy użyciu tzw. systemu "eurowizyjnego" (1-7, 8, 10 i 12 punktów dla 10 najwyżej ocenionych utworów; klub nie może głosować na propozycję z własnego kraju)[356].

Rok Artysta Piosenka Kompozytor
2008 Charlotte Perrelli[359] Hero Bobby Ljunggren
Fredrik Kempe
2012 Loreen[360] Euphoria Thomas G:son
Peter Boström

Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji to konkurs, który został zorganizowany przez EBU z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji, określał najlepszą piosenkę z całej historii konkursu. Została nią szwedzka propozycja „Waterloo” grupy ABBA, która wygrała 18. Konkurs Piosenki Eurowizji w 1974 roku[361][362].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 1,25 1,26 1,27 1,28 1,29 1,30 1,31 1,32 1,33 1,34 1,35 1,36 1,37 1,38 1,39 1,40 1,41 1,42 1,43 1,44 1,45 Sweden in Eurovision Song Contest. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  2. 2,0 2,1 2,2 Melodifestivalen 1958. svt.se. [dostęp 2013-03-08].
  3. 3,0 3,1 3,2 HISTORIA SZWECJI NA ESC (1). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-08].
  4. Eurovision Song Contest 1997. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-15].
  5. RÄTT LÅT VANN - MELODIFESTIVALEN 40 ÅR: VINNARNA. [dostęp 2013-03-08].
  6. Eurovision Song Contest 1958. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  7. Melodifestivalen 1958 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-08].
  8. HISTORIA SZWECJI NA ESC (2). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-08].
  9. Eurovision Song Contest 1959. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  10. Melodifestivalen 1959 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-08].
  11. HISTORIA SZWECJI NA ESC (3). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-08].
  12. Eurovision Song Contest 1960. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  13. Siw Malmkvist April April Melodifestivalen -61. YouTube. [dostęp 2013-03-08].
  14. Melodifestivalen 1960 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-08].
  15. HISTORIA SZWECJI NA ESC (4). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-08].
  16. Melodifestivalen 1962 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  17. HISTORIA SZWECJI NA ESC (5). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  18. Eurovision Song Contest 1962. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  19. Melodifestivalen 1963 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  20. HISTORIA SZWECJI NA ESC (6). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  21. Eurovision Song Contest 1963. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  22. Eurovision Song Contest 1964. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  23. 23,0 23,1 Eurovision Song Contest 1965. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  24. Melodifestivalen 1965 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  25. HISTORIA SZWECJI NA ESC (7). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  26. Melodifestivalen 1966 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  27. HISTORIA SZWECJI NA ESC (8). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  28. 1966 - Luxembourg(Villa Louvigny II). avwoman.co.uk. [dostęp 2013-03-09].
  29. Melodifestivalen 1967 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  30. HISTORIA SZWECJI NA ESC (9). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  31. Melodifestivalen 1968 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  32. HISTORIA SZWECJI NA ESC (10). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  33. Eurovision Song Contest 1968. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  34. Bildextra: Melodifestivalen 1969 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  35. Melodifestivalen 1969 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  36. 36,0 36,1 HISTORIA SZWECJI NA ESC (11). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-09].
  37. Eurovision Song Contest 1969. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  38. Eurovision Song Contest 1970. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  39. Eurovision Song Contest 1971. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  40. Melodifestivalen 1971 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  41. HISTORIA SZWECJI NA ESC (12). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  42. Melodifestivalen 1972 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  43. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1972. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  44. 44,0 44,1 Melodifestivalen 1973 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  45. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1973. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  46. Eurovision Song Contest 1973. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  47. Melodifestivalen 1974 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  48. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1974. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  49. ABBA Through The Years - Hasta Mañana. [dostęp 2013-03-10].
  50. ABBA - WATERLOO (SONG). [dostęp 2013-03-10].
  51. Eurovision Song Contest 1974. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  52. MAMMA MIA! The Global Smash Hit - Music. [dostęp 2013-03-10].
  53. ABBA's 'Waterloo' Named Best Eurovision Song. billboard.com. [dostęp 2013-03-10].
  54. Melodifestivalen 1975 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  55. 55,0 55,1 HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1975/1976. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  56. Eurovision Song Contest 1975. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  57. 1968 in Sweden. europopmusic.eu. [dostęp 2013-03-10].
  58. Eurovision Song Contest 1976. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  59. Historical Eurovision Song Contest facts: 1976. [dostęp 2013-03-10].
  60. Eurovision Song Contest 1977. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  61. Melodifestivalen 1977 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  62. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1977. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  63. 63,0 63,1 Sweden - 1977. diggiloo.net. [dostęp 2013-03-10].
  64. [http://www.eurovision.tv/upload/press-downloads/2012/Media_Handbook_ESC_2012-3.pdf Media Handbook] (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  65. Melodifestivalen 1978 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  66. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1978. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  67. Eurovision 1978 Sweden - Björn Skifs - Det blir alltid värre framåt natten. YouTube. [dostęp 2013-03-10].
  68. Melodifestivalen 1979 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  69. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1979. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  70. Melodifestivalen 1980 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  71. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1980. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  72. Eurovision 1980 - Just Nu - Tomas Ledin. [dostęp 2013-03-10].
  73. Melodifestivalen 1981 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  74. 74,0 74,1 HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1981-1982. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  75. Melodifestivalen 1982 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  76. Melodifestivalen 1983 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  77. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1983. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  78. Melodifestivalen 1984 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  79. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1984. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  80. Herreys. [dostęp 2013-03-10].
  81. 1984 - Sweden. [dostęp 2013-03-10].
  82. Eurovision Song Contest 1984. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  83. Eurovision Song Contest 1984 Scoreboard. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  84. Melodifestivalen 1985 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  85. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1985. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  86. Eurovision 1985 Wardrobe Malfunction. [dostęp 2013-03-10].
  87. Simon Storvik-Green: Press conference with presenter Petra Mede. W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2013-05-15. [dostęp 2013-06-05].
  88. Melodifestivalen 1986 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  89. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1986. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  90. Eurovision Song Contest 1986. W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-06-05].
  91. Melodifestivalen 1987 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  92. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1987. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-10].
  93. Melodifestivalen 1988 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  94. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1988. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  95. Eurovision Song Contest 1988. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-12].
  96. Melodifestivalen 1989 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  97. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1989. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  98. Eurovision Song Contest 1989. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  99. Carola om de stora krisåren. [dostęp 2013-03-12].
  100. 100,0 100,1 Melodifestivalen 1990-1999. ESCToday.com. [dostęp 2013-03-12].
  101. Frank Ådahl Biography (szw.). adahl.se. [dostęp 2013-03-12].
  102. Melodifestivalen 1991 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  103. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1991. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  104. Sweden Does Indeed Have a Queen: Pop Superdiva Carola. [dostęp 2013-03-12].
  105. Carola and Charlotte together - for the first time. [dostęp 2013-03-12].
  106. Eurovision 1991 - Carola - Fångad av en stormvind. [dostęp 2013-03-12].
  107. Eurovision Song Contest 1991. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-12].
  108. Eurovision Song Contest 1991. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-12].
  109. FAQ: What Tie-Break Rules Exist in Eurovision? (ang.). eurovisiontimes.wordpress.com. [dostęp 2013-03-12].
  110. CAROLA - FÅNGAD AV EN STORMVIND (SONG) (niem.). www.austriancharts.at. [dostęp 2013-03-12].
  111. CAROLA - CAPTURED BY A LOVESTORM (SONG) (niem.). www.austriancharts.at. [dostęp 2013-03-12].
  112. Black Ingvars - Fångad Av En Stormvind. [dostęp 2013-03-12].
  113. Melodifestivalen 1992 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  114. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1992. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  115. Eurovision Song Contest 1992. [dostęp 2013-03-12].
  116. Carola opening Eurovision 1992: "All reasons to live". [dostęp 2013-03-12].
  117. 117,0 117,1 Sietse Bakker: 1830 songs send in for Swedish final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-10-12. [dostęp 2014-07-20].
  118. Melodifestivalen 1993 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  119. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1993. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  120. Melodifestivalen 1994 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  121. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1994. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  122. Melodifestivalen 1995 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  123. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1995. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  124. JOHANSEN - SE PÅ MIG (SONG). [dostęp 2013-03-12].
  125. Eurovision Song Contest 1995. [dostęp 2013-03-12].
  126. Melodifestivalen 1996 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  127. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1996. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  128. Eurovision Song Contest 1996. [dostęp 2013-03-12].
  129. Melodifestivalen 1997 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  130. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1997. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-12].
  131. Blond (4). [dostęp 2013-03-12].
  132. Melodifestivalen 1998 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  133. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1998. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  134. UK song tipped as US chart winner; Million dollar success forecast for Imaani. [dostęp 2013-03-14].
  135. Eurovision Song Contest 1998. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-14].
  136. Melodifestivalen 1999 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  137. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1999. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  138. Eurovision Song Contest 1999 Scoreboard. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-14].
  139. Melodifestivals Medley 2000: Lena PH, Carola, Björn Skifs ect (Hela mellanakten). [dostęp 2013-03-14].
  140. Melodifestivalen 2000 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  141. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2000. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  142. Vann för Sverige – inte Stockholm. [dostęp 2013-03-14].
  143. Evolution of the Eurovision Song Contest Logo 1956-2010. [dostęp 2013-03-14].
  144. Melodifestivalen 2001 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  145. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2001. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  146. Sietse Bakker: SCANDAL FOR THE SWEDISH WINNER !!! (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-02-24. [dostęp 2013-10-01].
  147. Sietse Bakker: Fans: "Swedish song is plagiarism" (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-02-26. [dostęp 2013-10-01].
  148. Sietse Bakker: Almost 70 percent: “This is plagiarism” ! (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-03-01. [dostęp 2013-10-01].
  149. Sietse Bakker: Lisa del Bo sings along with Friends (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-02-27. [dostęp 2013-10-01].
  150. Sietse Bakker: SVT: "Friends disqualified but saved" (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-05-11. [dostęp 2013-10-01].
  151. Eurovision Song Contest 2001 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-10-01].
  152. Sietse Bakker: Swedish entry 2001 now officially plagiarism (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-08-09. [dostęp 2013-10-10].
  153. DOES THOMAS G:SON HAVE A PROBLEM WITH PLAGIARISM ACCUSATIONS?. www.wiwibloggs.com. [dostęp 2013-03-14].
  154. Sietse Bakker: SVT announced “Melodifestivalen” for March 1 (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-07-12. [dostęp 2014-07-20].
  155. Sietse Bakker: Artists and hosts for Melodifestivalen announced (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-12-10. [dostęp 2013-10-01].
  156. 156,0 156,1 Sietse Bakker: Swedish Melodifestivalen: who and when (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-01-07. [dostęp 2013-10-01].
  157. Sietse Bakker: SVT announced cities for Melodifestivalen (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-10-14. [dostęp 2014-07-20].
  158. Sietse Bakker: Swedish Melodifestivalen: here are the 32 songs (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2001-10-31. [dostęp 2014-07-20].
  159. Sietse Bakker: Alcazar replaced in Melodifestivalen (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-01-07. [dostęp 2013-10-01].
  160. Sietse Bakker: Swedish song disqualified (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-01-07. [dostęp 2013-10-01].
  161. 161,0 161,1 161,2 Melodifestivalen 2002 (szw.). W: SVT [on-line]. [dostęp 2013-10-01].
  162. Sietse Bakker: Sweden: Mendez and Brandsta's won first heat (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-01-19. [dostęp 2014-07-20].
  163. Daniel Ringby: Sweden: Javiera and Afro-dite win second heat (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-01-26. [dostęp 2013-10-01].
  164. Daniel Ringby: Sweden: Hedlunds and Östen win third heat (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-02-02. [dostęp 2013-10-01].
  165. Daniel Ringby: Sweden: Friends and Lotta, Bettan and Kikki won (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-02-08. [dostęp 2013-10-01].
  166. Daniel Ringby: Sweden: Jan Johansen and Barbados to the final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-02-22. [dostęp 2013-10-01].
  167. Sietse Bakker: Afro-dite will represent Sweden in Tallinn (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-03-01. [dostęp 2013-10-01].
  168. Melodifestivalen 2002 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  169. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2002. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  170. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2002 (cz. 2). [dostęp 2013-03-14].
  171. Daniel Ringby: Sweden: SVT fears victory (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-04-27. [dostęp 2014-07-20].
  172. Remi Kübar: Afrodite is here to win (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-05-20. [dostęp 2014-07-20].
  173. Sietse Bakker: Media critical on Eurovision Song Contest (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-29. [dostęp 2014-07-21].
  174. Sietse Bakker: SVT makes 32 songtitles public; we have some names (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-08. [dostęp 2014-07-20].
  175. Sietse Bakker: Sweden: List of songs and participants made public (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  176. Sietse Bakker: SVT received 2630 entries for Melodifestival (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-27. [dostęp 2013-10-02].
  177. Sietse Bakker: SVT disqualified one of the 32 selected songs (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-28. [dostęp 2013-10-02].
  178. Bjørn Erik Opheim: MF 2003: “Carola refuses to participate” (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-28. [dostęp 2014-07-21].
  179. Sietse Bakker: Carola faces possible disqualification (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-10. [dostęp 2014-07-20].
  180. Sietse Bakker: Sweden: Carola's Autumn leaf exit (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-12-17. [dostęp 2013-10-06].
  181. Bjørn Erik Opheim: Carola: Host & guest star in Melodifestivalen 2003 (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-12-31. [dostęp 2014-07-22].
  182. Sietse Bakker: Sweden: Nathalie Family disqualified (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-02-04. [dostęp 2013-10-06].
  183. Edwin van Gorp: Sweden: DeDe replaces Nathalie Family (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-02-06. [dostęp 2013-10-06].
  184. Sietse Bakker: Disqualification comes close for Swedish group (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-01-12. [dostęp 2014-07-22].
  185. Bjørn Erik Opheim: Charlotte Nilsson hosts first Swedish preselection (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-01-17. [dostęp 2013-10-06].
  186. Bjørn Erik Opheim: Roger Pontare hosts fourth Swedish preselection (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-01-22. [dostęp 2014-07-22].
  187. Bjørn Erik Opheim: Gay couple to host Swedish national final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-01-17. [dostęp 2013-10-06].
  188. 188,0 188,1 Melodifestivalen 2003 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  189. Bjørn Erik Opheim: 33 tons giant stage in Swedish preselections/final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-02-07. [dostęp 2013-10-06].
  190. Sietse Bakker: SVT announced four semi-final cities (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-24. [dostęp 2014-07-20].
  191. Bjørn Erik Opheim: Johansen/Wahlgren and Jill Johnson to Stockholm (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-02-16. [dostęp 2014-07-22].
  192. Bjørn Erik Opheim: Fame and Sanna Nielsen qualified to Swedish final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-02-24. [dostęp 2013-10-06].
  193. Bjørn Erik Opheim: MF 2003: Artists of two more songs known (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  194. Bjørn Erik Opheim: Afro-Dite and Östen med resten to Stockholm (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-09. [dostęp 2013-10-06].
  195. Bjørn Erik Opheim: Alcazar and Bubbles last Swedish finalists (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-10. [dostęp 2014-07-23].
  196. Sietse Bakker: Melodifestival March 15 in Globen (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-27. [dostęp 2013-10-02].
  197. Melodifestivalen 2003 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-03].
  198. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2003. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  199. Bjørn Erik Opheim: Fame to represent Sweden in Riga (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-16. [dostęp 2013-10-06].
  200. Bjørn Erik Opheim: 'Neither the Friends girls will participate' (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  201. Bjørn Erik Opheim: New artists for Give Me Your Love known (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  202. Bjørn Erik Opheim: http://esctoday.com/1003/christer_bjrkman_a_jackpot_for_sweden/ (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  203. Itamar Barak: Fame has changed nothing in their stage act (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-05-21. [dostęp 2014-07-23].
  204. Bjørn Erik Opheim: Record amount of televotes received in Sweden (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-05-29. [dostęp 2014-07-28].
  205. Edwin van Gorp: Sweden: Names for wildcards going around (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-01-15. [dostęp 2013-10-10].
  206. Oliver Rau: Sweden: four wildcards confirmed (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-01-28. [dostęp 2013-10-10].
  207. Edwin van Gorp: 2004 national Swedish participants announced (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-12-09. [dostęp 2013-10-10].
  208. Melodifestivalen 2004 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-10].
  209. Daniel Ringby: Brandsta City Släckers kicked out from Swedish preselection (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-10-25. [dostęp 2013-10-10].
  210. Roel Philips: Second chance round in Sweden tonight (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-14. [dostęp 2013-10-10].
  211. Edwin van Gorp: Dates for Swedish Melodifestivalen (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-09-03. [dostęp 2013-10-10].
  212. Itamar Barak: Sara Löfgren & Petra Nielsen win 1st Swedish heat (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-02-21. [dostęp 2013-10-10].
  213. Bjarni H. Halldorsson: Fame and E-Type through to Swedish final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-02-28. [dostęp 2013-10-10].
  214. Bjarni H. Halldorsson: Sweden: experienced trio and Sandra Dahlberg to final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-06. [dostęp 2013-10-10].
  215. Roel Philips: Sweden: After Dark and Lena Philipsson to Globen! (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-13. [dostęp 2013-10-10].
  216. Roel Philips: Shirley Clamp and Andrés Esteche grab their second chance (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-14. [dostęp 2013-10-10].
  217. Melodifestivalen 2004 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  218. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2004. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  219. Edwin van Gorp: Sweden: Running order known (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-17. [dostęp 2013-10-10].
  220. Daniel Ringby: Lena Ph for Sweden (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-20. [dostęp 2013-10-10].
  221. Sietse Bakker: Sweden: Det gör ont becomes It hurts (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-03-31. [dostęp 2014-07-30].
  222. 222,0 222,1 Melodifestivalen 2005 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  223. Sietse Bakker: 10 hosts for Melodifestivalen 2005 (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-10-20. [dostęp 2013-10-28].
  224. 224,0 224,1 HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2005. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  225. Roel Philips: The 28 performers for Melodifestivalen 2005! (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-12-05. [dostęp 2013-10-28].
  226. 226,0 226,1 Roel Philips: SVT announced the 28 songs and composers (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-10-19. [dostęp 2013-10-28].
  227. 227,0 227,1 227,2 Roel Philips: MF 2005: Alcazar, Sanne Salomonsen, K2 feat. Alannah Myles (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-01-18. [dostęp 2013-10-28].
  228. Alexander Borodin: Sweden: Nanne Grönvall female wildcard (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-12-29. [dostęp 2013-10-28].
  229. Roel Philips: Swedish performers spread over four heats (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-12-07. [dostęp 2013-10-28].
  230. Melodifestivalen 2005 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-21].
  231. Roel Philips: Melodifestivalen 2005 : 'final on 19th March' (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-08-23. [dostęp 2013-10-21].
  232. Sietse Bakker: Melodifestivalen 2005 host cities announced (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-09-07. [dostęp 2013-10-21].
  233. Roel Philips: Alcazar to open, Katrina to close Melodifestivalen (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-01-30. [dostęp 2013-10-21].
  234. Alexander Borodin: Shirley Clamp and Nordman to Swedish final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-02-12. [dostęp 2013-11-01].
  235. Alexander Borodin: Sweden: Sanne Salomonsen qualified for final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-02-19. [dostęp 2013-11-03].
  236. Alexander Borodin: Jimmy Jansson & Martin Stenmarck to final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-02-26. [dostęp 2013-11-03].
  237. Alexander Borodin: Nanne and Caroline to Swedish final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-03-06. [dostęp 2013-11-03].
  238. Roel Philips: Alcazar & Linda Bengtzing to Swedish final (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-03-06. [dostęp 2013-11-03].
  239. Gordon Roxburgh: Martin Stenmarck to represent Sweden (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-03-12. [dostęp 2013-11-03].
  240. Alexander Borodin: SVT plans changes for Melodifestivalen 2006 (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-03-15. [dostęp 2013-11-03].
  241. Sietse Bakker: Sweden: New chief for 'Melodifestivalen' (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-05-29. [dostęp 2013-11-06].
  242. Alexander Borodin: Melodifestivalen 2006: SVT searching for songs (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-06-06. [dostęp 2013-11-06].
  243. Sietse Bakker: 1,429 entries left in Sweden (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-1-06. [dostęp 2013-11-06].
  244. Sietse Bakker: Dates and places Melodifestivalen 2006 announced (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-07-15. [dostęp 2013-11-06].
  245. 245,0 245,1 Melodifestivalen 2006 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-11-06].
  246. Sietse Bakker: Song titles 'Melodifestivalen' revealed (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2005-10-12. [dostęp 2013-11-06].
  247. Melodifestivalen 2006 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  248. Maciej Błażewicz: HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2006 (pol.). www.dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  249. Carola will not sing in dress rehearsal (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2013-03-14].
  250. 250,0 250,1 Melodifestivalen 2007 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  251. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2007. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  252. Melodifestivalen 2007 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  253. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2007. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  254. Sietse Bakker: Line-up Swedish national selection revealed (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2007-12-12. [dostęp 2013-11-07].
  255. Melodifestivalen 2008 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  256. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2008. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  257. Szwedzi niezadowoleni z drugiego miejsca startowego. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  258. Eurovision Song Contest 1999 (ang.). W: EBU [on-line]. [dostęp 2013-03-15].
  259. 259,0 259,1 259,2 Melodifestivalen 2009 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  260. 260,0 260,1 HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2009. www.dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  261. MF 2009: Marie Serneholt z A-teens trzecim jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  262. MF 2009: Markoolio otrzymał pierwszą dziką kartę. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  263. Malena w Melodi. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  264. MF 2009: Faworytki poza finałem. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  265. MF 2009: Molly i EMD w finale. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  266. MF 2009: Malena i Agnes w finale. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  267. MF 2009: Sarah, Caroline i Sofia w finale. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  268. Głosami widzów. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  269. Malena Ernman, operatic mezzosoprano and pop princess. W: mostly opera [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  270. MOSKWA 2009: LIDIA KOPANIA Z NUMEREM 5!. [dostęp 2013-04-28].
  271. 271,0 271,1 271,2 271,3 Gustav Dahlander: Sweden: Operatic contrasts. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  272. Scoopalooza: Schlagerprofilerna avslöjar vilka som körar med Malena i Moskva!. [dostęp 2013-04-28].
  273. Żeński chór ze Szwecji. [dostęp 2013-04-28].
  274. Här är Malenas finalklänning. [dostęp 2013-04-28].
  275. Sweden: first rehearsal. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  276. Marco Brey: Live: The first dress rehearsal of the First Semi-Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  277. Sweden: first press conference. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  278. Eurovision Song Contest 2009 Semi-Final (1). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  279. Marco Brey: First Semi-Final contestants draw their running order. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  280. Eurovision Song Contest 2009 Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  281. Gustav Dahlander: Backstage: Emotional artists after the Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-04-28].
  282. MF 2010: Darin pierwszym jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  283. MF 2010: Salem al Fakir drugim jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  284. MF 2010: Peter Jöback trzecim jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  285. MF 2010: Pauline ostatnim jokerem. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  286. MF 2010: Troje prowadzących!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  287. MF 2010: Ola i Salem w finale. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  288. UPD: MF 2010: Andreas i Eric w finale. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  289. Melodifestivalen 2010 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  290. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2010. www.dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  291. MF 2010: Anna Bergendahl do Oslo!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  292. Sverige inte till final i Eurovision. [dostęp 2013-03-15].
  293. Anna Bergendahl missar finalen i Eurovision song contest. [dostęp 2013-03-15].
  294. Eurovision Song Contest 2010 Semi-Final (2) (ang.). W: EBU [on-line]. [dostęp 2013-03-15].
  295. Znamy składy dwóch pierwszych półfinałów MF 2011. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  296. Cała stawka uczestników MF 2011 już poznana!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  297. Szczęśliwcy z Luleå. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  298. Hejdå Göteborg!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  299. "Popular king" z Linköping. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  300. UPD: Wieczór niespodzianek w Sundsvall!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  301. Ostatnie Nu kör vi. Finał MF 2011!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  302. Melodifestivalen 2011 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  303. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 2011. www.dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-15].
  304. Problemy ze szkłem i tancerzami. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  305. Eric Saade- Glass fails to smash. [dostęp 2013-03-15].
  306. Eric Saade- The Glass Smashes!. [dostęp 2013-03-15].
  307. Eurovision Song Contest 2011 Semi-Final (2) (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-03-15].
  308. Afro-dite powracają do Växjö.... W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  309. Druga połowa uczestników MF 2012 znana. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  310. 310,0 310,1 Sean Banan är först på banan (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  311. Prawdziwa Euphoria!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  312. Ulrik Munther gör debut på hemmaplan i Göteborg (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  313. Andreas Johnson: "Jag trodde det var ett skämt" (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  314. Ballada i melorecytacja do Globen!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  315. 315,0 315,1 Danny Saucedo: "Jag är riktigt sugen på Eurovision" (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  316. Lisa i Danny w finale. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  317. Melodifestivalen 2012 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  318. Euphoria till Baku!!!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  319. UPD: OGAE Szwecja: 12-tka dla Cypru. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  320. Szwecja zdobywa Grand Prix! (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2012-05-27].
  321. Europa w euforii (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2012-05-27].
  322. Eurovision 2012 split jury-televote results revealed (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-03-15].
  323. Gina i Danny poprowadzą Melodifestivalen. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  324. Allt om deltävling 1 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  325. UPD: Korona Karola na początek. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  326. Allt om deltävling 2 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  327. UPD: Bolly-festivalen. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  328. Allt om deltävling 3 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  329. UPD: Wizyta w złotym mieście. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  330. Allt om deltävling 4 (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  331. UPD: Ostatni na występ, wystąp!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  332. Allt om Andra chansen. [dostęp 2013-03-15].
  333. UPD: Druga i ostatnia szansa. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  334. Allt om finalen (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  335. Robin zwycięża!. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  336. Eurovision Song Contest 2013 Final (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-05-25].
  337. Michalis Vranis: Sweden: 2628 submissions for Melodifestivalen 2014 (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2013-09-18. [dostęp 2013-10-17].
  338. Sanjay (Sergio) Jiandani: Sweden: Submission for composers for Melodifestivalen 2014 kicks off (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2013-09-03. [dostęp 2013-10-17].
  339. Victor M. Escudero: Sweden presents half of Melodifestivalen 2014 acts (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2013-11-26. [dostęp 2013-11-28].
  340. Victor M. Escudero: Melodifestivalen 2014 line-up complete in Sweden (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2013-11-28. [dostęp 2013-11-28].
  341. Victor M. Escudero: Melodifestivalen: First artist for 2014 selected (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2013-08-25. [dostęp 2013-05-25].
  342. Simon Storvik-Green: Sweden: Dates and cities announced for Melodifestivalen 2014 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2013-09-10. [dostęp 2013-10-17].
  343. Luke Fisher: Sweden: Nour El Refai and Anders Jansson announced as hosts (ang.). W: ESC Xtra [on-line]. www.escxtra.com, 2013-11-13. [dostęp 2013-11-22].
  344. Victor M. Escudero: Sweden: Sanna Nielsen wins Melodifestivalen! (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2014-03-08. [dostęp 2014-03-08].
  345. OGAE International ESC Poll 2014 Results (ang.). W: OGAE International [on-line]. www.ogaeinternational.com. [dostęp 2014-05-07].
  346. Gordon Roxburgh: The ten winners from tonight's show (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2014-05-06. [dostęp 2014-05-06].
  347. Eurovision Song Contest 2014 Grand Final (ang.). www.eurovision.tv. [dostęp 2014-05-11].
  348. 348,0 348,1 Points to and from SWEDEN (ang.). www.eurovisioncovers.co.uk. [dostęp 2013-06-05].
  349. 349,0 349,1 349,2 349,3 Marcel Bezençon Award - an introduction (ang.). W: Pop Light [on-line]. www.poplight.zitiz.se. [dostęp 2013-06-22].
  350. 350,0 350,1 Gordon Roxburgh: Winners of the Marcel Bezençon Awards 2012 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2012-05-27. [dostęp 2013-06-27].
  351. Gordon Roxburgh: Winners of the Marcel Bezençon Awards 2013 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2013-05-19. [dostęp 2013-06-27].
  352. The story of OGAE & Vision. [dostęp 2013-03-21].
  353. Mikä ihmeen OGAE? (fiń.). W: OGAE Finlandia [on-line]. www.euroviisuklubi.fi. [dostęp 2013-06-22].
  354. Status OGAE Polska. [dostęp 2013-03-21].
  355. Status OGAE Polska. [dostęp 2013-02-13].
  356. 356,0 356,1 ogae.net - Eurovision Fanclub Network (ang.). W: OGAE [on-line]. www.ogae.net. [dostęp 2013-06-22].
  357. Fan clubs. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-03-21].
  358. About us (OGAE International). [dostęp 2013-03-21].
  359. Eurovision Polls and Charts 2008 (ang.). W: ESC Kazachstan [on-line]. www.esckaz.com. [dostęp 2013-07-05].
  360. Poll Results 2012 (ang.). W: ESC Kazachstan [on-line]. www.esckaz.com, 2012-05-17. [dostęp 2013-07-05].
  361. Congratulations (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-07-05].
  362. Congratulations (ang.). W: EBU [on-line]. www.congratulations-info.com. [dostęp 2013-07-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]