Szybownica północna
| Szybownica północna | |
| Glaucomys sabrinus[1] | |
| (Shaw, 1801) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Rodzina | wiewiórkowate |
| Podrodzina | polatuchy |
| Rodzaj | Glaucomys |
| Gatunek | szybownica północna |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Szybownica północna (Glaucomys sabrinus) – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae).
Spis treści |
Średnie wymiary [edytuj]
- Długość ciała: 23,5–27 cm
- Długość ogona: 11–18 cm
Występowanie [edytuj]
Występuje w lasach południowej Kanady i w zachodniej części USA.
Tryb życia [edytuj]
Szybownica północna przebywa zwykle w koronach drzew, zjadając owoce, korę, porosty, grzyby i jagody. Jesienią gromadzi w dziupli zapasy orzechów i wysuszonych jagód, ponieważ nie zapada w sen zimowy. W powietrze rzuca się tylko w celu umknięcia napastnikowi. Podczas skoku rozkłada na boki kończyny, rozpinając w ten sposób fałd skórny, łączący kończyny i boki ciała. Szybuje w ten sposób na sąsiednie drzewo. Może przy tym osiągnąć prędkość dochodzącą do 110 m na minutę.
Rozmnażanie [edytuj]
W kwietniu, lub nawet później, w miękko wysłanej, bezpiecznej dziupli samica rodzi od 2 do 6 młodych. Ssą one mleko matki około 10 tygodni, a więc wyjątkowo długo, jak na gryzonie. Wiąże się to prawdopodobnie z tym, że młode muszą być bardzo dobrze rozwinięte, zanim odważą się na pierwszy lot ślizgowy.
Bibliografia [edytuj]
- Philip Whitfield: Ilustrowana Encyklopedia Zwierząt. Warszawa 1997.
Przypisy
- ↑ Glaucomys sabrinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Glaucomys sabrinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
