Szyk wozowy taborytów
Szyk wozowy taborytów (szyk taborowy, niem. Wagenburg) – szyk bojowy stosowany podczas religijnych, antyfeudalnych wojen husyckich (1419-1434). Dzięki odpowiedniemu łączeniu wozów bojowych, pod osłoną których prowadzono walkę ogniową z prymitywnych hakownic, hufnic i taraśnic, tworzono ruchomy obóz warowny, umożliwiający w odpowiednim momencie przejście do działań zaczepnych.
Tradycja wagenburgu pochodzi z Czech. Był stosowany podczas wojen husyckich. Samo słowo wagenburg pochodzi z języka niemieckiego i oznacza "zamek wozów" (wagen - wóz, burg - zamek). Wozy ustawiano w kole, po czym złączano je ze sobą łańcuchami. Niekiedy kopano jeszcze fosę dookoła. Zza grubych desek taborów można było prowadzić ostrzał z kusz, łuków oraz armat; w późniejszych czasach strzelano z broni palnej.
Wagenburgi były stosowane również przez Krzyżaków pod Chojnicami, w późniejszych czasach zaś stosowali je chętnie Kozacy (np: Chocim, Korsuń).
W ciągu XVI oraz XVII wieku wagenburg stracił swój wyłącznie obronny charakter. Dowódcy, a zwłaszcza hetmani polscy zaczęli stosować wagenburgi również jako bazy wypadowe. Doskonałe przykłady mistrzostwa wodzów polskich w posługiwaniu się taborami ujawniły się na przykład pod Świecinem oraz Obertynem.
Bibliografia [edytuj]
- Leonard Ratajczyk, Historia wojskowości, Wyd. MON, Warszawa 1980.
