Szymki (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szymki
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat piski
Gmina Biała Piska
Liczba ludności (2006) 130
Strefa numeracyjna (+48) 87
Tablice rejestracyjne NPI
SIMC 0754992
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Szymki
Szymki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szymki
Szymki
Ziemia 53°34′53″N 21°58′04″E/53,581389 21,967778Na mapach: 53°34′53″N 21°58′04″E/53,581389 21,967778

Szymkiosada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska[1][1]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dobra szlacheckie, wieś powstała w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy. Wcześniej był to obszar Galindii. W XV i XVI w. wymieniane pod nazwami: Meruslauen, Mirβlawe, Myrβlawe, Maroslaw, Klüdene, Kluden, Cludden, Guty, Gutten, Nicolaer Gutter.

Obszar wsi wymieniany w dokumentach już w 1424 r., jako dąbrowa pomiędzy wsiami Pietrzyki, Biała Piska, Kumielsk, Kocioł i jezioro Kumielsk. Prawdopodobnie pierwsza nazwa bierze się od pierwszego właściciela tych dóbr niejakiego Mirosława. Szymki wymieniane w dokumentach były już w 1453 r. pod nazwą pierwotną Meruslauen. Przywilej lokacyjny wystawiono w 1495 r. Wieś lokowana przez komtura von Gebesattela na łącznie 35 łanów (20 w Gutach, 15 w Kludene), na prawie magdeburskim (dla obu płci) z obowiązkiem dwóch służb zbrojny, dla Szymona Moelknechta. Szymon otrzymał także 6 morgów łąk między rzeczką Białką i Kaliszkami. Szymon wymienione łany zakupił od niejakiego Guta (od którego nazwa części dóbr). Od Szymona wzięła się późniejsza nazwa wsi.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Białuński: Kolonizacja Wielkiej Puszczy (do 1568 roku) – starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn, OBN, 2002, 237 str., ISBN 83-87643-97-1, ISSN 0585-3893.