Szymon z Trydentu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Błogosławiony
Szymon, chłopiec z Trydentu
Simonino
męczennik
Pietro Stefanoni Simon von Trient.jpg
Pietro Stefanoni: Szymon z Trydentu (portret nierealistyczny z 1607 roku).
Data urodzenia 26 listopada 1472
Trydent
Data śmierci 23 marca 1475
Trydent
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 1588
przez Sykstusa V (aprobata kultu w Trydencie)
Wspomnienie 24 marca
Szczególne miejsca kultu Trydent
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Ilustracja w Weltchronik Hartmanna Schedela 1493

Szymon, chłopiec z Trydentu (ur. 26 listopada 1472, zm. 23 marca 1475 w Trydencie)[1] − chłopiec porwany i zamordowany w nieznanych okolicznościach; jego śmierć była podstawą do oskarżenia miejscowych Żydów o mord rytualny, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Szymon zaginął przed Wielkanocą 1475 roku, co zostało połączone z wygłaszanymi wówczas kazaniami, w których obszernie relacjonowano żydowskie mordy rytualne. W poniedziałek wielkanocny jego ciało, ze śladami ran kłutych, znaleziono w rzece obok dzielnicy żydowskiej. Przywódcy społeczności żydowskiej zostali aresztowani; 15. z nich skazano po torturach, na których przyznali się do uprowadzenia i zamordowania dziecka przez spalenie na stosie.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Kult młodego błogosławionego zaczął się również szerzyć w całej Europie.

Papież Sykstus V w 1588 roku pozwolił na kult w Trydencie, który spontanicznie oddawany był „ofierze mordu” i tamże wspominano Szymona 24 marca[2] (oficjalnie do 1965)[3].

Jak podaje Jewish Encyclopedia według niektórych źródeł Szymon został kanonizowany, wraz z Bernardynem z Feltre (zm. 1493), przez Grzegorza XIII i ogłoszony męczennikiem[1].

Po Soborze Watykańskim II (1965) postanowiono zmniejszyć liczbę obowiązkowych obchodów ku czci świętych. W związku z tym dokonano rewizji kalendarza liturgicznego i we współczesnym Martyrologium Rzymskim[4] nie ma już wspomnienia św. Szymona.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Ks. Waldemar Chrostowski w książce "Kościół, Żydzi, Polska" podważa obecną teorię o niewinności Żydów: "Dr Ariel Toaff po latach odkrył że przyznania się zabójców nie były podyktowane stosującymi tortury fanatycznymi śledczymi; gdyż zeznania zawierały informacje, o których włoscy przedstawiciele Kościoła lub policji absolutnie nie mogli niczego wiedzieć. Przestępcy byli członkami nielicznej gminy Aszkenazyjczyków pochodzących z obcego kraju, która miała swoje własne obrzędy, różniące się od tradycji miejscowych Żydów włoskich. Obrzędy te zostały dobrze opisane w zeznaniach oskarżonych, chociaż początkowo nie były znane ówczesnym kompetentnym organom. Toaff podkreśla: Te magiczne formuły w języku starohebrajskim, posiadające mocne antychrześcijańskie akcenty, nie mogły powstać w wyobraźni sędziów, ponieważ nie mieli oni pojęcia o tych modlitwach, które wchodziły w skład nieznanej we Włoszech tradycji Aszkenazyjczyków. Przyznanie się do winy jest ważne tylko wtedy, gdy zawiera pewne autentyczne i sprawdzalne szczegóły przestępstwa, o których nie wiedziała policja. Tę żelazną zasadę śledztwa sąd w Trydencie zachował."

Wobec oskarżeń o mord o charakterze rytualnym Kuria Rzymska wystąpiła o przedstawienie akt procesowych i wyraziła sprzeciw wobec represji[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 SIMON (SIMEDL, SIMONCINO) OF TRENT (ang.). JewishEncyclopedia.com. [dostęp 2013-07-28].
  2. 2,0 2,1 Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 5: R-U. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2005 (wznowienie), s. 390-391. ISBN 83-7318-376-0.
  3. Simon of Trent (ang.). Saints.SQPN.com. [dostęp 2013-07-28].
  4. Martyrologium Romanum. Editio typica, Città del Vaticano 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]