Szynel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szynel stosowany w Armii Czerwonej oraz czapka Budionowka wz. ok. 1920 rok

Szynel (ros. шинель) – rosyjski i sowiecki zimowy wełniany mundurowy płaszcz, dopasowany do figury, noszony przez wojskowych, policjantów, urzędników, uczniów oraz inne osoby umundurowane.

Na wyposażeniu Armii Imperium Rosyjskiego jest od przełomu XVIII i XIX wieku. Noszono go również w Armii Czerwonej i innych. Do Armii Czerwonej został wprowadzony w grudniu 1926 roku i używany był prawie w niezmienionej formie przez pół wieku.

Przeznaczony dla szeregowych szynel był z przodu zapinany na haftki. W wersji oficerskiej miał zapięcia na guziki. Z przodu miał dwie kieszenie, z tyłu – fałdy oraz spinający poziomy pasek, przypięty na dwa guziki tzw. dragon lub pęto. Na kołnierzu przyszywano patki, znaki charakterystyczne dla rodzaju wojsk i stopnia. Od 1943 roku zaczęto wszywać charakterystyczne szerokie i sztywne rosyjskie naramienniki czyli pagony, zmieniono także wzór patek kołnierzowych. W trakcie II wojny światowej szynel szyto z grubego sukna w kolorze szarym, przez co dobrze chronił przed zimnem, ale także sporo ważył.

Mikołaj Gogol zatytułował jedno ze swoich opowiadań Szynel. Płaszcz ten występował też w opowiadaniu Antoniego Czechowa Kameleon, gdzie nosił go naczelnik policji Oczumiełow.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]