Szyszkogłówka kolczasta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szyszkogłówka kolczasta
Szyszkogłówka kolczasta na szyszcze sosny
Szyszkogłówka kolczasta na szyszcze sosny
Systematyka[1]
Królestwo grzyby
Gromada podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd gołąbkowce
Rodzina szyszkogłówkowate
Rodzaj szyszkogłówka
Gatunek szyszkogłówka kolczasta
Nazwa systematyczna
Auriscalpium vulgare Gray[2]
A Natural Arrangement of British Plants 1: 650 (Londyn, 1821)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kolczasty hymenofor
Auriscalpium vulgare 117618.jpg

Szyszkogłówka kolczasta (Auriscalpium vulgare Gray) – gatunek grzybów z rodziny szyszkogłówkowatych (Auriscalpiaceae). Znany jest też pod innymi nazwami: szyszkolubka kolczasta, kolczak połówkowy, kolczak łyżkowaty[3].

Morfologia [edytuj]

Kapelusz
Średnica do 5 cm, kształt spłaszczony, nerkowaty lub półkolisty. Jest owłosiony lub filcowaty i lekko strefowany. Brzeg kapelusza jaśniejszy. Kolor szarobrązowy do czarnego[4][5] Okazy, które przezimowały, mają dość niepozorne zabarwienie czarnobrązowe i często są pokryte zielenicami[6].
Trzon
Boczny lub ekscentryczny o długości do ok. 8 cm. Czasami rozgałęziony o barwie brązowoczarnej, owłosiony, cienki[4].
Kolce
Do 3 mm długości, jasne po krótkim czasie szarobrązowe, kończące się na trzonie[6].
Miąższ
Od szarobrązowego do białawego, łykowatoelastyczny, bez wyraźnego zapachu[5].
Wysyp zarodników
Biały, amyloidalny. Zarodniki eliptyczne lub jajowato-kuliste, brodawkowate, bezbarwne, o średnicy 4-5,5 x 4-4,5 µm[6].

Występowanie [edytuj]

Gatunek szeroko rozprzestrzeniony w Ameryce Północnej i Środkowej, Europie i w Azji, na obszarach o klimacie umiarkowanym[7]. W Polsce owocniki pojawiają się od stycznia do grudnia, w borach sosnowych i mieszanych. Rośnie niemal wyłącznie na opadłych szyszkach sosny, szczególnie tych, które są przynajmniej częściowo zagrzebane w ziemi. Rzadko tylko można ją znaleźć na szyszkach świerka. Gatunek występujący powszechnie, jednak ze względu na swoje niewielkie rozmiary niezbyt często dostrzegany[4]. Starsze owocniki gniją i ciemnieją, ale powoli (przez wiele miesięcy) tak, że są widoczne na szyszkach przez całą zimę (czasami nawet zimują)[5].

Znaczenie [edytuj]

Saprotrof, grzyb niejadalny[6].

Synonimy [edytuj]

  • Auriscalpium auriscalpium (L.) Banker, 1906
  • Auriscalpium auriscalpium (L.) Kuntze, 1898
  • Auriscalpium fechtneri (Velen.) Nikol., 1964
  • Hydnum atrotomentosum Schwalb, 1891
  • Hydnum auriscalpium L., 1753
  • Hydnum fechtneri Velen., 1922
  • Leptodon auriscalpium (L.) Quél., 886
  • Pleurodon auriscalpium (L.) P. Karst., Revue mycol., 1881
  • Pleurodon fechtneri (Velen.) Cejp, 1928
  • Scutiger auriscalpium (L.) Paulet, 1812

(na podstawie Species Fungorum[2]).

Przypisy

  1. Bisby FA, Roskov YR, Orrell TM, Nicolson D, Paglinawan LE, Bailly N, Kirk PM, Bourgoin T, Baillargeon G., eds (2009). Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2009 Annual Checklist. Digital resource at http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2009/ Species 2000: Reading, UK.
  2. 2,0 2,1 CABI Bioscience Databases. [dostęp 2011-11-15].
  3. Grzybland. Szyszkolubka kolczasta. [dostęp 2012-11-22].
  4. 4,0 4,1 4,2 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  5. 5,0 5,1 5,2 Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 574. ISBN 83-7404-513-2.
  7. RH Petersen, Cifuentes J. (1994). "Uwagi dotyczące systemów stykowych Auriscalpium vulgare i A. villipes" mikologicznych badań 98 (12):.. 1427/40 DOI : 10.1016/S0953-7562 (09) 81074-5