Tętnica biodrowa wewnętrzna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tętnica biodrowa wewnętrzna

Tętnica biodrowa wewnętrzna (łac. arteria iliaca interna) - jedna z dwóch gałęzi, na jakie tętnica biodrowa wspólna dzieli się na wysokości stawu krzyżowo-biodrowego.

Tętnica biodrowa wewnętrzna dzieli się na dwa pnie: przedni i tylny. Od pnia tylnego odchodzą gałęzie ścienne: tętnica biodrowo-lędźwiowa, tętnica krzyżowa boczna górna, tętnica krzyżowa boczna dolna oraz tętnica pośladkowa górna. Pień przedni oddaje zarówno gałęzie ścienne (tętnica zasłonowa, tętnica pośladkowa dolna), jak i szereg gałęzi trzewnych, do których zaliczane są: tętnica pępkowa, tętnica pęcherzowa dolna, tętnica maciczna (u kobiet), tętnica pochwowa (u kobiet), tętnica odbytnicza środkowa oraz tętnica sromowa wewnętrzna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Kazimierz Gołąb, Władysław Zygmunt Traczyk, Michał Karasek: Anatomia i fizjologia człowieka : podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1986, s. 162. ISBN 83-200-1075-6.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.