Tętnica międzypłatowa nerki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tętnice międzypłatowe (łac. arteriae interlobares) - powstają jako gałęzie końcowe tętnicy nerkowej, biegną do przodu i tyłu od miedniczki nerkowej i w liczbie 4 do 5 wchodzą w słupy nerkowe pomiędzy piramidy nerkowe. Na wysokości podstawy piramidy taka tętnica zakręca i biegnie wzdłuż jej podstawy jako tętnica łukowata (łac. arteria arcuata lub arteria arciformis), od której odchodzą promienisto przez korę nerki tętnice międzyzrazikowe (łac. arteriae interlobulares), które biegną w granicach zrazików. Od tętnic międzyzrazikowych odchodzą naczynia doprowadzające (łac. vasa afferenta lub arteriolae glomeruli afferentes), prowadzące krew do kłębuszków nerkowych, gdzie tworzą sieć tętniczą dziwną, kłębuszki opuszczają natomiast naczynia odprowadzające (łac. vasa efferentia lub arteriolae glomeluri efferentes), te zaś dzielą się na naczynia włosowate zaopatrujące promienie rdzeniowe i korę nerki. Ta sieć naczynek otrzymuje również krew z tętniczek Ludwiga odchodzących z naczyń doprowadzających przed ich wejściem do ciał nerkowych lub tętnic międzyzrazikowych. Rdzeń piramid zaopatrują tętniczki proste, wśród których rozróżniamy: odchodzące od tętnic łukowatych i międzyzrazikowych tętniczki proste prawdziwe (łac. arteriae rectae verae) oraz odchodzące z naczyń odprowadzających tętnice proste rzekome (łac. arteriae rectae spuriae) - jest ich znacznie więcej od tętnic prostych prawdziwych. Od tętnic międzyzrazikowych odchodzą również gałęzie torebkowe (łac. rami capsulares) tworzące wraz z tętniczkami z torebki tłuszczowej sieć naczyniową torebki włóknistej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka T. II. Warszawa: PZWL, 1974, s. 548. ISBN brak.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.