Tętnica osierdziowo-przeponowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tętnica osierdziowo-przeponowa (łac. arteria pericardiacophrenica) - najczęściej gałąź tętnicy piersiowej wewnętrznej, rzadziej (10%) odchodzi od gałęzi grasiczych tej tętnicy, wyjątkowo - bezpośrednio od tętnicy podobojczykowej (< 1%)[1]. Biegnie ku dołowi wraz z nerwem przeponowym, do przodu od korzenia płuca, na powierzchni bocznej osierdzia, do przepony. Na przeponie zespala się z pozostałymi tętnicami odżywiającymi ten mięsień. Na przebiegu oddaje gałęzie do grasicy, węzłów chłonnych, osierdzia, opłucnej śródpiersiowej oraz oskrzeli.

Przypisy

  1. Jorge A. Henriquez-Pino, Walter J. Gomes, José C. Prates, Enio Buffolo. Surgical Anatomy of the Internal Thoracic Artery. „The Annals of Thoracic Surgery”. 64, s. 1041-7, 1997. The Society of Thoracic Surgeons (ang.). [dostęp 2008-12-14]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. Wiesław Łasiński (red.). Wyd. VII (IV). T. III: Układ naczyniowy. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1998, s. 220. ISBN 8320021715.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.