Tłoka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tłoka – słowiański obyczaj pomocy sąsiedzkiej na wsi. Przetrwał do drugiej połowy XX wieku.

W razie konieczności wykonania pilnej pracy, która przerastała możliwości zainteresowanego, zapraszano do pomocy całą wieś. Pracę wykonywano nieodpłatnie. Tłoka rozpoczynała się od poczęstunku, często z muzyką i tańcami. Kończyła się również obfitym poczęstunkiem z jadłem i napojem.

Kościół zezwalał na tę pracę nawet w dni świąteczne.

Pojęcie „tłoka” występuje już w Krótkiej rozprawie... Mikołaja Reja z 1543 roku.

Tłoka współcześnie[edytuj | edytuj kod]

Współczesne znaczenie słowa tłoka odchodzi od pierwotnego. Zbliża się do wspólnej aktywności mieszkańców wsi nie w zakresie pracy, a wspólnej zabawy.

Rolę tłoki, jako obyczaju pomocy sąsiedzkiej przejmuje współcześnie bank czasu. Jako forma samopomocy jest on bardziej popularny w miastach niż na wsiach choć i tam występuje. Nie ma też charakteru pomocy zbiorowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Bruckner: Słownik języka polskiego. 1998
  • W. Kopaliński: Słownik mitów i kultury. 2000
  • Z. Przyrowski: Popularna encyklopedia staropolska. 1998

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons