Tłustogon afrykański
| Tłustogon afrykański | |
| Pachyuromys duprasi[1] | |
| Lataste, 1880 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Rząd | gryzonie |
| Podrząd | Myomorpha |
| Nadrodzina | Muroidea |
| Rodzina | myszowate |
| Podrodzina | myszoskoczki |
| Rodzaj | Pachyuromys Lataste, 1880 |
| Gatunek | tłustogon afrykański |
| Synonimy | |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[3] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Tłustogon afrykański (Pachyuromys duprasi) – gatunek niewielkiego gryzonia z podrodziny myszoskoczek, jedyny przedstawiciel rodzaju Pachyuromys[3][2].. Występuje w Afryce Północnej w północnej części pustyni leżącej na zachód od delty Nilu w Egipcie[4].Literatura opisuje występowanie P.duprasi na terenach Algierii, Libii, Tunezji[5][6].
Spis treści |
[edytuj] Środowisko naturalne
Tłustogon afrykański zamieszkuje piaszczyste tereny, pokryte skąpą roślinnością. Rzadziej na pustyniach skalistych[4]. Żyją w norach o głębokości do 1 m. Znane są z tego, że zajmują również nory przygotowane przez inne zwierzęta. Aktywne są raczej w porach nocnych. W niewoli fazy aktywności są przedzielone dłuższymi drzemkami.
[edytuj] Charakterystyka
Tłustogon ma długie, puszyste futerko o zróżnicowanym kolorze. Od szarego podpalanego do czarnego. Umaszczenie bywa różne dla podgatunków. Oczy owalne, uszy sterczące różowawe. Ogon pełni funkcję magazynu tłuszczu i wody. Chudy ogon bywa oznaką niedożywienia.
Dane:
Wymiary przeciętnego dorosłego osobnika: długość ciała około 108mm, ogon 58mm, stopy 23mm, ucho 14mm. Waga ok. 36,5g. Długość życia - tłustogon żyje ok. 2 lat, w niewoli dłużej.
Ciąża trwa od 19-22 dni. W niewoli stwierdzono[4], że rodzi się zazwyczaj 3-9 młodych. Zazwyczaj w okresie od kwietnia do listopada. Młode pozostają pod opieką samicy i karmione mlekiem do ok. 3-4 tygodni. Po urodzeniu są ślepe i nagie. Roli samca w opiece nad młodymi nie stwierdzono.
Rozród na wolności nie został dobrze opisany w literaturze. Zaobserwowany w hodowli rytuał towarzyszący kopulacji jest zaskakujący. Samiec i samica stoją na tylnych łapach wydając okrzyki. Całość może być mylnie brana za walkę i zmaganie.
[edytuj] Zachowanie
Tłustogon afrykański jest bardzo łagodny i łatwy w oswajaniu. W stosunku do człowieka nie jestraczej agresywny, ale w stosunku do członków gatunku może być napastliwy. Znane są przypadki zagryzania i zjadania młodych przez samicę[4].
[edytuj] Komunikacja
Samce tłustogona mają na brzuch gruczoły zapachowe. Wydzieliną oznaczają swoje terytorium. W komunikacji korzystają także z gamy dźwięków.
[edytuj] Żywienie
Na wolności łustogon jest owadożerny, choć stwierdzono także żerowanie na lokalnej roślinności[4]. Między innymi zjadają Anabasis articulata i Artemisia monosperma. W niewoli zjadają świerszcze, chrząszcze, ziarna, różne warzywa, owoce, nasiona. W sklepach zoologicznych są dostępne gotowe karmy dla gryzoni.
[edytuj] Hodowla
Dla tłustogona mieszkaniem może być klatka dla małych gryzoni lub terrarium. Obowiązkowo musi się tam znaleźć pojemnik z pokarmem oraz poidło. Zwierzęta wymagają ruchu, więc należy im zapewnić dostęp do wybiegu oraz wyposażyć klatkę kołowrotek dla gryzoni. Klatkę należy wyścielić ściółką. Żeby zapobiec przykrym zapachom można w kątach, gdzie zwierzak urządzi sobie toaletę posypać koci żwirek, na niego ściółkę. Tłustogony chętnie moszczą sobie gniazdo. Namiastką nory może być mały domek.
Przypisy
- ↑ Pachyuromys duprasi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pachyuromys duprasi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 sierpnia 2010]
- ↑ 3,0 3,1 Pachyuromys duprasi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 University of Michigan Museum of Zoology
- ↑ Barker, J. 2003. "Fat-tailed Gerbil" (On-line). National Gerbil Society.
- ↑ Helmy, I., D. Osborn. 1980. Fieldiana Zoology: The Contemporary Land Mammals of Egypt (Including Sinai). Chicago, Illinois: Field Museum of Natural History
