Tōdai-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tōdai-ji
東大寺
Pawilon Wielkiego Buddy
Pawilon Wielkiego Buddy
Państwo  Japonia
Miejscowość Nara
Wyznanie buddyzm
Rodzaj tera
Wezwanie Wajroczana
Historia
Data budowy I połowa VIII wieku
Dane świątyni
Budulec drewno
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Tōdai-ji東大寺
Tōdai-ji
東大寺
Ziemia 34°41′20,28″N 135°50′23,40″E/34,688967 135,839833Na mapach: 34°41′20,28″N 135°50′23,40″E/34,688967 135,839833
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tōdai-ji (jap. 東大寺 Tōdai-ji?) – buddyjski kompleks świątynny w japońskim mieście Nara. Wchodzący w jego skład Pawilon Wielkiego Buddy (jap. 大仏殿 Daibutsu-den?) jest największą drewnianą budowlą na świecie. Znajduje się w nim wielki posąg Buddy Rushany (w sanskrycie Wajroczany) o wysokości 16,2 m. Świątynia jest również główną siedzibą buddyjskiej szkoły kegon. Została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Opis i historia[edytuj | edytuj kod]

Jest to olbrzymi kompleks klasztorny szkoły kegon (chin. huayanzong; kor. hwaeom chong).

Główne wejście do klasztoru prowadzi przez nandaimonwielką bramę południową. Pomiędzy nią a chūmonbramą wewnętrzną – znajdowały się kiedyś dwie 7-kondygnacyjne pagody na wschodzie i zachodzie, każda 100-metrowej wysokości. Przechodząc przez chūmon, dochodzi się do hondō (głównego pawilonu), zwanego tu Daibutsu-den – domem wielkiego buddy. Jest to największy na świecie drewniany budynek, mimo że po rekonstrukcji w 1709 r. został zmniejszony o 1/3. Jego wysokość sięga 48 m, długość 57 m, a szerokość 50 m. Wewnątrz znajduje się główny obiekt kultu szkoły kegon – daibutsu (wielki budda) Birushana (czyt. Birusiana) (skt. Vairocana). Jest to największy posąg z brązu na świecie; ma 15 m wysokości. Sama głowa zrekonstruowana w 1695 r. ma 5,3 m wysokości (dziwne proporcje rzeźby wynikają z tego, iż Birushana siedzi w pozycji medytacyjnej). Sam korpus ciała po zniszczeniach został zrekonstruowany w 1185 r. Przebudowana i pomniejszona główna hala pod żadnym względem nie dorównuje oryginalnej hali; brak jej stylistycznej jedności, świetnych proporcji i wyrafinowania poprzedniczki[1].

Na osi północnej klasztoru, czyli za Daibutsu-den, znajduje się kōdō – sala wykładów i zgromadzeń. Na jej flankach stoją: wieża dzwonu i biblioteka. Z trzech stron hala ta jest otoczona przez kwatery mnichów. Korytarz łączy je z refektarzem.

W 754 r. wybudowano Kaidan-in – pawilon ordynacyjny mnichów. Na jego ołtarzu znajdują się gliniane posągi shitennōczterech niebiańskich królów, obrońców buddyzmu. Konstrukcja obecnego pawilonu pochodzi z 1731 r.

Ważną budowlą, bo pochodzi ona z 798 r.[2], jest Hokke-dōPawilon Lotosu. To w nim śpiewa się Sutrę lotosu. Głównym obiektem kultu jest tu Fukūkensaku Kannon (skt. Amoghapāśāvalokiteśvara; Ta która łowi wędką ludzi i przenosi ich na brzeg oświecenia) z 746 r.

Innym obiektem, który przetrwał z pierwszego okresu klasztoru jest Tegaimon – brama przy zachodnim murze klasztoru.

Większość budynków kompleksu pochodzi z 1180 r., gdy klasztor odbudowano po zniszczeniach w stylu południowej chińskiej dynastii Song. Styl ten nazwano daibutsu-yōstylem wielkiego Buddy lub tenjiku-yōstylem indyjskim. Szczególnie dobrym jego przykładem jest nandaimon z potężnymi figurami obrońców wiary Niō – dwóch królów.

Po wielkich zniszczeniach klasztoru w 1567 r. został on odbudowany przy pomocy siogunatu Tokugawy.

Plan klasztoru

Przypisy

  1. Budowa klasztoru postawiła Japonię na skraju bankructwa. Księgi Tōdai-ji zawierają informacje, że przy budowie pracowało 50 000 cieśli, 370 000 metaloplastyków, 2,18 miliona robotników.
  2. Do 798 r. większość głównych budynków została już wybudowana.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barucki, Tadeusz: Architektura Japonii, Wydawnictwo Arkady, 1988 ISBN 83-213-3390-7.
  • Tubielewicz, Jolanta: Nara i Kioto, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1983, ISBN 83-221-0177-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]