T-40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
T-40
(dane dla wersji z 1941)
Dane podstawowe
Państwo ZSRR
Typ pojazdu czołg pływający
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2
Historia
Prototypy 1939
Produkcja 1940-1941
Wycofanie 1946
Egzemplarze 220
Dane techniczne
Silnik 1 silnik GAZ 202
o mocy 70 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz 3 – 13 mm
Długość 4,03 m
Szerokość 2,23 m
Wysokość 1,95 m
Masa bojowa: 5 500 kg
Osiągi
Prędkość 45 km/h
w wodzie: 6 km/h
Zasięg 300
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 1,7 m
Ściany (wys.) 0,6 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 działko SzWAK kal. 20 mm
lub
1 wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzK kal. 12,7 mm

1 karabin maszynowy DT kal. 7,62 mm

Użytkownicy
ZSRR,III Rzesza, Rumunia

T-40 - radziecki lekki czołg pływający z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 30., dowództwo armii czerwonej, zaczęło poszukiwania następcy, znajdujących się na jej uzbrojeniu, czołgów pływających T-37 i T-38. Zespół konstrukcyjny Fabryki nr. 37 w Moskwie, kierowany przez N. A. Astrowa, opracował projekt nowego wozu. Otrzymał on oznaczenie T-40. Miał spawany pancerz a kształt kadłuba przypominał kadłub łodzi. W wodzie napędzany był przez czterołopatową śrubę i kierowany przez dwa stery umieszczone z tyłu kadłuba, zarówno śruba jak i stery były zabezpiecznone lekkim pancerzem przed ich przypadkowych zniszczeniem przez odłamki. Wszystkie włazy czołgu były hermetycznie zamykane, mógł bez problemu pokonywać większość śródlądowych przeszkód wodnych, a także poruszać się na większych akwenach w warunkach nie przekraczających 3 stopnia skali Beauforta. Miał silniejsze uzbrojenie niż poprzednie typy czołgów pływających.Pierwsze modele uzbrojone były tylko w dwa karabiny maszynowe:km DT kalibru 7,62 mm i wkm DSzK kalibru 12,7 mm. Późniejsze modele otrzymały silniejsze uzbrojenie w postaci działka 20 mm. Po serii bardzo wyczerpujących testów, czołg został 19 grudnia 1940 przyjęty do uzbrojenia Armii Czerwonej. Do końca roku zdołano wyprodukować 41 wozów. Do chwili wybuchu wojny z Niemcami, wyprodukowano dalsze 181 sztuk. Ogółem zbudowano 709 egzemplarzy.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Czołgi T-40 zaczęły zastępować w uzbrojeniu pancernych jednostek rozpoznawczych, używane tam wcześniej czołgi T-37 i T-38. Na początku operacji Barbarossa były jednak często używane do typowych zadań czołgów średnich, a nie do zwiadu czy rozpoznania co powodowało ich duże straty. Zostały wycofane z pierwszej linii pod koniec 1941 ale zostały użyte w późniejszym okresie wojny przy forsowaniu takich przeszkód wodnych jak Dniepr czy Dniestr.

Rozwojową wersją czołgu, ale już nie amfibijną, był T-40S który wszedł do produkcji jako T-60. Ostatnie egzemplarze były używane do 1946 roku w jednostkach szkoleniowych.