T-40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
T-40
T-40
Dane podstawowe
Państwo ZSRR
Typ pojazdu czołg pływający
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2
Historia
Prototypy 1939
Produkcja 1940-1941
Wycofanie 1946
Egzemplarze 709
Dane techniczne
Silnik 1 silnik GAZ 202
o mocy 70 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz 3 – 13 mm
Długość 4,03 m
Szerokość 2,23 m
Wysokość 1,95 m
Masa bojowa: 5 500 kg
Osiągi
Prędkość 45 km/h
w wodzie: 6 km/h
Zasięg 300
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 1,7 m
Ściany (wys.) 0,6 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 działko SzWAK kal. 20 mm
lub
1 wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzK kal. 12,7 mm

1 karabin maszynowy DT kal. 7,62 mm

Użytkownicy
ZSRR,III Rzesza, Rumunia

T-40 - radziecki lekki czołg pływający z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 30., dowództwo armii czerwonej, zaczęło poszukiwania następcy, znajdujących się na jej uzbrojeniu, czołgów pływających T-37 i T-38. Zespół konstrukcyjny Fabryki nr. 37 w Moskwie, kierowany przez N. A. Astrowa, opracował projekt nowego wozu. Otrzymał on oznaczenie T-40. Miał spawany pancerz a kształt kadłuba przypominał kadłub łodzi. W wodzie napędzany był przez czterołopatową śrubę i kierowany przez dwa stery umieszczone z tyłu kadłuba, zarówno śruba jak i stery były zabezpiecznone lekkim pancerzem przed ich przypadkowych zniszczeniem przez odłamki. Wszystkie włazy czołgu były hermetycznie zamykane, mógł bez problemu pokonywać większość śródlądowych przeszkód wodnych, a także poruszać się na większych akwenach w warunkach nie przekraczających 3 stopnia skali Beauforta. Miał silniejsze uzbrojenie niż poprzednie typy czołgów pływających.Pierwsze modele uzbrojone były tylko w dwa karabiny maszynowe:km DT kalibru 7,62 mm i wkm DSzK kalibru 12,7 mm. Późniejsze modele otrzymały silniejsze uzbrojenie w postaci działka 20 mm SzWAK. Po serii bardzo wyczerpujących testów, czołg został 19 grudnia 1940 przyjęty do uzbrojenia Armii Czerwonej. Do końca roku zdołano wyprodukować 41 wozów. Do chwili wybuchu wojny z Niemcami, wyprodukowano dalsze 181 sztuk. Ogółem zbudowano 709 egzemplarzy.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Czołgi T-40 zaczęły zastępować w uzbrojeniu pancernych jednostek rozpoznawczych, używane tam wcześniej czołgi T-37 i T-38. Na początku operacji Barbarossa były jednak często używane do typowych zadań czołgów średnich, a nie do zwiadu czy rozpoznania co powodowało ich duże straty. Zostały wycofane z pierwszej linii pod koniec 1941 ale zostały użyte w późniejszym okresie wojny przy forsowaniu takich przeszkód wodnych jak Dniepr czy Dniestr.

Rozwojową wersją czołgu, ale już nie amfibijną, był T-40S który wszedł do produkcji jako T-60. Ostatnie egzemplarze były używane do 1946 roku w jednostkach szkoleniowych.