T-70

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
T-70
T-70
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Fabryka Samochodów w Gorkim
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2 ludzi
Historia
Prototypy 1941
Produkcja 1942-1943
Wycofanie 1947
Egzemplarze 8226
Dane techniczne
Silnik 2 sprzężone silniki gaźnikowe, 4-suwowe, 6-cylindrowe, rzędowe GAZ-202 lub GAZ-70-6000 o mocy 70 KM przy 3400 obr/min każdy
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 440-480 l
Pancerz spawany z płyt walcowanych, 10-45 mm
Długość 4,28-4,42 m
Szerokość 2,32-2,47 m
Wysokość 2,04-2,08 m
Prześwit 0,30 m
Masa 9,2-10 t
Moc jedn. 14,3-15,2 KM/tonę
Nacisk jedn. 0,67-0,70 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 45 km/h (droga)
25 km/h (teren)
Zasięg 360 km (po drodze)
180-190 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,90 m
Rowy (szer.) 1,60-1,70 m
Ściany (wys.) 0,60-0,65 m
Kąt podjazdu 30-34°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata czołgowa 20Km wz. 1938 kal. 45 mm (70-90 nab.)
1 x km DT kal. 7,62 mm (945-1000 nab.)
Wyposażenie
radiostacja 9R lub 12-RT (tylko wozy dowodzenia)
Użytkownicy
Armia Czerwona, Ludowe Wojsko Polskie
Rzuty
Rzuty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

T-70czołg lekki produkcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na uzbrojenie Armii Czerwonej wszedł w styczniu 1942. Jego konstrukcja stanowiła rozwinięcie wcześniejszego typu T-60. Był napędzany dwoma silnikami GAZ-202, miał grubszy pancerz i armatę kalibru 45 mm. We wrześniu 1942 rozpoczęto produkcję zmodyfikowanej wersji czołgu T-70M. Zmiany dotyczyły rozmieszczenia silników i układu przeniesienia napędu. Zmianie uległ też kształt wieży, zmodyfikowano zawieszenie i zastosowano nowocześniejsze gąsienice. W czasie wojny wyprodukowano 8226 czołgów T-70/T-70M.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Czołgi te w jednostkach pancernych Armii Czerwonej przejęły zadania czołgów T-60. Służyły do rozpoznania, ochrony sztabów i kolumn z zaopatrzeniem. Podobnie jak poprzednik, okazał się niezbyt odpowiedni do wykonywania zadań bojowych. Pancerz i uzbrojenie, mimo iż silniejsze, okazały się niewystarczające. Także dowódca nie był w stanie w pełni wywiązywać się ze stawianych przed nim zadań. Trudno mu było jednocześnie dowodzić czołgiem, utrzymywać łączność i strzelać z działa, a niejednokrotnie również dowodzić pododdziałem czołgów. Z tego powodu, pod koniec wojny, zadania czołgów lekkich zaczęły przejmować czołgi średnie.

Od 1943 na podwoziu czołgu T-70, produkowano działo samobieżne SU-76. Podwozie to służyło też do budowy innych dział samobieżnych, z których większość nie wyszła jednak poza stadium prototypu. Były to działa: ZSU-37, SU-15, SU-16, SU-74, SU-72, SU-85A, SU-85B, SU-90. W 1943 wyprodukowano serię 75 wozów z większą dwuosobową wieżą i mocniejszymi silnikami pod oznaczeniem T-80.

Czołgi T-70 znajdowały się w uzbrojeniu Wojska Polskiego. Były na uzbrojeniu 1 Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte, gdzie tworzyły czwarte kompanie 1 i 2 pułku czołgów. Były wykorzystywane w czasie bitwy pod Studziankami. T-70 zostały wycofane ze składu brygady we wrześniu 1944 r., kiedy brygada przechodziła reorganizację. Czołgi przekazano m.in. do 3 szkolnego pułku czołgów – 10 pojazdów i do Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej – 3 czołgi. 1 pojazd trafił do 27 pułku artylerii samobieżnej. Czołgi były również na uzbrojeniu 1 batalionu rozpoznawczego 1 Armii WP. W składzie batalionu brały udział w walkach o Wał Pomorski. W latach 1943-45 LWP otrzymało 53 czołgi. Po wojnie zostało 41 pojazdów. Po zakończeniu wojny, czołgi zostały użyte bojowo w walkach z operującymi na terenie południowo-wschodniej Polski oddziałami UPA. Krótko potem wycofano je z uzbrojenia. W Polsce zachował się 1 egzemplarz, który początkowo stał jako czołg - pomnik w Baligrodzie, a obecnie jest eksponatem w Muzeum Broni Pancernej Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu[1][2].

Przypisy

  1. Janusz Magnuski Wozy bojowe LWP 1943-1983, Wydawnictwo MON, Warszawa 1985
  2. Stanisław Komornicki Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych, Wydawnictwo MON, Warszawa 1987

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Panoramy[edytuj | edytuj kod]