TSS Earnslaw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
TSS Earnslaw
TSS Earnslaw.jpg
Data wodowania 24 lutego 1912
Typ parowiec
Stocznia Dunedin
Port macierzysty Queenstown (Nowa Zelandia)
Wyporność 330 T
Liczba członków załogi 11
Liczba pasażerów 389
Długość całkowita (L) 50 m
Długość linii wodnej 48 m
Szerokość (B) 7,3 m
Zanurzenie (D) 2,1 m
Prędkość maks. 13 w
Dane napędu 2 maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 500 KM
Liczba śrub napędowych 2
Inne zapas paliwa (węgiel): 14 ton

TSS Earnslaw – duży dwuśrubowy parowiec (ang. TSS: twin screw steamer – parowiec dwuśrubowy), pływający od 1912 r. na jeziorze Wakatipu w Nowej Zelandii. Jest ostatnim eksploatowanym pasażerskim parowcem z kotłami opalanymi węglem na półkuli południowej i jedynym tego typu statkiem w aktualnym (na 2010 r.) Rejestrze Lloyda.

Historia budowy[edytuj | edytuj kod]

4 lipca 1911 r. w niewielkiej stoczni firmy McGregor and Company w porcie Dunedin na Wyspie Południowej zwodowano duży, 50-metrowy parowiec rzeczny. Wartość zlecenia opiewała na 21 000 ówczesnych funtów. Inwestorem były Koleje Nowozelandzkie (New Zealand Railways). Konstrukcja kadłuba – całkowicie stalowa – została wykonana z ćwierćcalowej grubości blach. Każda śruba napędzana była osobnym wałem przez własną maszynę parową potrójnego rozprężania.

Statek podzielono na sekcje takiej wielkości, by nadawały się do transportu kolejowego (nawet przez tunele), po czym przewieziono je do Kingston na południowym krańcu jeziora Wakatipu. Po powtórnym zmontowaniu statek został zwodowany 24 lutego 1912 r. jako TSS "Earnslaw" – nazwa została nadana od wznoszącego się nad jeziorem szczytu Mount Earnslaw (2889 m n.p.m.). W swój dziewiczy rejs popłynął do Queenstown, z ministrem marynarki jako kapitanem na pokładzie.

Dzieje eksploatacji[edytuj | edytuj kod]

Przez wiele lat statek kursował wzdłuż 80-kilometrowego jeziora, przewożąc owce i bydło rogate, wełnę, masło i sery z okolicznych pastwisk, zaopatrzenie do nadbrzeżnych miejscowości i oczywiście ludzi. Nadano mu żartobliwą nazwę „Pani Jeziora” (ang. Lady of the Lake).

W 1968 r. jednostkę wycofano z służby i o mało co zezłomowano. Ostatecznie kupiła go firma "Fiordland Travel" (obecnie "Real Journeys") i po gruntownej przebudowie wprowadziła do użytkowania jako statek wycieczkowy. Kolejna renowacja miała miejsce w 1984 r. Obecnie (2010 r.) statek obsługuje różnorodne rejsy wycieczkowe z Queenstown. Pracuje – jak dawniej – do 14 godzin dziennie przez 11 miesięcy w roku (dwunasty miesiąc na przełomie maja i czerwca przeznaczony jest na bieżące przeglądy i remonty). Atrakcją dla pasażerów jest możliwość zejścia do maszynowni i obserwacji pracy maszyny parowej i kotła wraz z obsługującym je palaczem.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W 1990 r. rejs na pokładzie statku odbyli królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II i książę Filip. Inne koronowane głowy, które gościły na pokładzie statku to król i królowa Belgii oraz książę Tajlandii.

Statek „gra” również w filmie Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki, w którym wciela się w rolę parowca na Amazonce.