Tablica systoliczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tablica systoliczna to w automatyce układ przetwarzający o regularnej, modularnej strukturze zbudowany z prostych modułów; jednostek przetwarzających; synchronicznie wykonujących elementarne operacje.

W stukturze tablicy systolicznej moduły połączone są tylko ze swoimi sąsiadami. Przetwarzane dane przechodzą rytmicznie przez wezły sieci (jednostki przetwarzające).

Koncepcję tablic systolicznych zapoczątkował H.T. Kung i Ch. E. Leiserson w 1978 roku.