Tachykardia zatokowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tachykardia zatokowa - (łac. tachycardia sinusalis) - to przyspieszenie fizjologicznego rytmu serca (tak zwanego rytmu zatokowego, czyli nadawanego przez węzeł zatokowy), powyżej 100 uderzeń na minutę. Warunkiem rozpoznania tachykardii zatokowej, jest występowanie prawidłowych pobudzeń serca, a jedynym stwierdzanym odchyleniem jest przyspieszenie jego rytmu.

Tachykardia zatokowa jest prawidłową reakcją organizmu w sytuacji, gdy pojawia się zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne lub konieczność podtrzymania lub podwyższenia wysokości ciśnienia tętniczego. Dochodzi do tego w sytuacjach fizjologicznych jak i patologicznych:

Tachykardia zatokowa, będąc reakcją fizjologiczną, pozostaje pod kontrolą homeostazy organizmu. Gdy zaczyna się wymykać spod kontroli - pojawia się stan zwany nieadekwatną tachykardią zatokową (ang. inappropriate sinus tachycardia, IST). Szybkość akcji mieści się zwykle w granicach 100-160 uderzeń na minutę, a organizm zaczyna odczuwać przyspieszone bicie serca, może pojawić się zwiększona męczliwość, czy wręcz może wystąpić omdlenie.

Stan ten jest uzależniony od zwiększonej aktywności receptorów β serca, dlatego w leczeniu tego stanu stosuje się β-adrenolityki, a w przypadku ich nieskuteczności stosuje się ablację węzła przedsionkowo-komorowego z następowym wszczepieniem rozrusznika serca[1].

Kryteria EKG rozpoznania tachykardii zatokowej[edytuj | edytuj kod]

  1. częstotliwość większa niż 100 uderzeń na minutę;
  2. rytm miarowy;
  3. załamek P dodatni, o prawidłowej morfologii;
  4. odstęp PQ o czasie trwania 0,12-0,20 s (zmniejsza się proporcjonalnie do zwiększenia częstości serca);
  5. Zespół QRS o prawidłowej morfologii i czasie trwania poniżej 0,12 s.

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.