Tadeusz Adamowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Adamowski
Adamowski harvard2.jpg
Pozycja center
Klub AZS Warszawa
Narodowość  Polska
Urodzony 19 listopada 1901 w Lozannie
Zmarł sierpień 1994 w Nowym Jorku

Tadeusz Ralf Adamowski (ur. 19 listopada 1901 w Lozannie, zm. 1994 w Nowym Jorku) - hokeista, olimpijczyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Antoniny Szumskiej. Dzieciństwo i młodość spędził w USA. Ukończył ekonomię na Uniwersytecie Harvarda w Cambridge. W szkole średniej i podczas studiów uprawiał: futbol amerykański, tenis, koszykówkę i hokej na lodzie. Jako hokeista reprezentował barwy Harvard University.

W końcu 1925 ze względów rodzinnych powrócił do Polski. W Warszawie zetknął się z hokeistami AZS. Po otrzymaniu nominacji do reprezentacji kraju na Mistrzostwa Europy w Davos w 1926 postanowił pozostać z Polsce. Przez całą karierę sportową reprezentował klub AZS Warszawa.

W latach 30. pracował początkowo dla koncernu General Motors (przedstawicielstwo w Warszawie), a następnie w przedsiębiorstwie "Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe" S.A. (GAL).

W maju 1939 odbył ćwiczenia rezerwisty w 15.Pułku Artylerii Lekkiej. W rocznej ocenie kwalifikacyjnej z 22 czerwca 1939, jego przełożony kpt. Stefan Dębski napisał o nim: bardzo inteligentny, usposobienie zrównoważone, spokojny, stanowczy, w pracy bardzo dokładny, fizycznie bardzo dobrze rozwinięty.

W kampanii wrześniowej 1939, jako podporucznik rezerwy walczył w okolicach Bydgoszczy i Grudziądza. Wzięty do niewoli, całą wojnę spędził w Oflagu II C Woldenberg (Dobiegniew). Zangażował się w obozową działalność edukacyjno-oświatową, zorganizował system nauczania języka angielskiego, powołując do życia Instytut Angielski, któremu przewodził. W obozowym klubie "Orlę" uprawiał koszykówkę.

Po zakończeniu II wojny światowej wyjechał do USA i osiadł na stałe w Nowym Jorku.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik i trener położył ogromne zasługi dla rozwoju polskiego hokeja na lodzie. Wraz z Wilhelmem Rybakiem zastosowali kanadyjskie wzorce treningowe, znacząco podnosząc poziom tej dyscypliny w kraju. Pierwszy szkoleniowiec, który wdrożył zasady gry zespołowej (wbrew wcześniejszemu preferowaniu umiejętności indywidualnych poszczególnych hokeistów). W reprezentacji Polski zastosował taktykę cofania się napastników wraz z obrońcami w momencie kontrataku przeciwnika. Dzięki jego umiejętnościom zawodnika i talentowi szkoleniowo-pedagogicznemu wprowadził polski hokej na arenę międzynarodową.

Z AZS Warszawa"pięciokrotnie z rzędu zdobył mistrzostwo Polski (1927, 1928, 1929, 1930 i 1931). Sześciokrotnie grał w Mistrzostwach Europy (1926 - 6. miejsce, 1927 - 4. miejsce, 1929 - srebrny medal, 1930 - 4. miejsce, 1931 - srebrny medal, 1933 - 5./6. miejsce). Trzykrotnie uczestniczył w Mistrzostwach Świata (1930 - 5. miejsce, 1931 - 4. miejsce, 1933 - 7./8. miejsce). W 1928 zdobył tytuł akademickiego mistrza świata w hokeju na lodzie. W 1928 wystąpił w Igrzyskach Olimpijskich w Sankt Moritz gdzie Polska po remisie ze Szwecją 2:2 i porażce z Czechosłowacją 2:3 odpadła w fazie eliminacyjnej (3. miejsce w grupie). W 1926 zadebiutował w reprezentacji Polski, w której rozegrał 40 meczów, strzelając 16 bramek.

W 1930 podczas mistrzostw świata w Davos został powołany do reprezentacji Europy na mecz z Kanadą. Podstawowy zawodnik drużyny narodowej w latach 1926-1931. Uważany wówczas za jednego z najlepszych technicznie hokeistów Europy. W plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na dziesięciu najpopularniejszych sportowców Polski w 1927 zajął 4. miejsce a w 1929 - 7. miejsce.

Trener drużyny narodowej w latach 1927-1930 i sezonie 1932/1933. Upowszechniał zasady gry hokeja kanadyjskiego w różnych miastach Polski. W 1930 wraz z Aleksandrem Tupalskim był trenerem hokeistów gdańskiego klubu Gedania.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]