Tadeusz Bartoś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Bartoś
Tadeusz Bartoś
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1967
Krotoszyn
Zawód Nauczyciel akademicki
Alma Mater Papieska Akademia Teologiczna
Uczelnia Akademia Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku

Tadeusz Bartoś (ur. 31 lipca 1967[1] w Krotoszynie) − polski filozof i teolog, publicysta, dr hab., profesor nadzwyczajny Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku[2]. Były dominikanin, opuścił zakon w 2007.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wstąpił do zakonu dominikańskiego w 1987. 8 września 1987 złożył śluby zakonne. W latach 1987-1993 studiował teologię w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym oo. Dominikanów w Krakowie. Przyjął święcenia kapłańskie w dniu 22 maja 1993[1]. W tym samym roku obronił pracę magisterską na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie pt. Idea racjonalizacji teologii w Kole Krakowskim w latach 1936-1939. W latach 1994-1998 odbył studia doktoranckie na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Obronił pracę doktorską pt. Tomasza z Akwinu teoria miłości. Studium nad komentarzem do księgi "O imionach Bożych" Pseudo-Dionizego Areopagity[3].

W 2007 otrzymał stopień doktora habilitowanego w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN na podstawie książki Metafizyczny pejzaż. Świat według Tomasza z Akwinu, która otrzymała także nominację do nagrody "Śląski wawrzyn literacki" za rok 2006.

Wykładał antropologię filozoficzną w Kolegiach Filozoficzno-Teologicznych Dominikanów w Krakowie i Warszawie. Był współzałożycielem i dyrektorem Dominikańskiego Studium Filozofii i Teologii w Warszawie (obecnie kontynuowane przez Warszawskie Studium Filozofii i Teologii). W pracy naukowej specjalizuje się w myśli Tomasza z Akwinu. Przetłumaczył m.in. jego Komentarz do Ewangelii Jana. W działalności publicystycznej dokonuje analiz teologicznych i filozoficznych problemów Kościoła katolickiego w Polsce, komentuje bieżące wydarzenia z życia tego Kościoła, m.in. na łamach Gazety Wyborczej[4], Tygodnika Powszechnego, Dziennika i Znaku. W wielu artykułach i wywiadach prezentował krytyczny stosunek do niektórych zjawisk w Kościele oraz wobec nauczania Kościoła, np. w kwestiach związanych z homoseksualnością. Opuścił Zakon Kaznodziejski 25 stycznia 2007[5][6].

Mieszka w Warszawie. Jest profesorem nadzwyczajnym w Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku.

Od 2007 do 2009 był jurorem Nagrody Literackiej Nike. Laureat nagrody Hiacynt przyznawanej dorocznie przez Fundację Równości.

Wydana w 2008 książka Jan Paweł II. Analiza krytyczna stanowi polemikę wobec rozpowszechnionej w polskiej publicystyce oceny pontyfikatu Jana Pawła II. Książka wywołała wiele dyskusji zarówno w środowiskach kościelnych, jak i wśród katolickich publicystów[7][8].

Publikacje autorskie[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasza z Akwinu teoria miłości. Studium nad Komentarzem do księgi "O imionach Bożych" Pseudo-Dionizego Areopagity, Kraków 2004. ISBN 83-89598-27-2
  2. Pięć słów Kościoła, (współautor), red. H. Stompor, Warszawa 2005. ISBN 83-89781-04-2
  3. Metafizyczny pejzaż. Świat według Tomasza z Akwinu, Kraków 2006. ISBN 83-89598-93-0
  4. Ścieżki wolności. O teologii, sekularyzacji, demokracji w Kościele, celibacie i..., (wspólnie z K. Bielawskim), Kraków 2007. ISBN 978-83-89598-82-0
  5. Wolność, równość, katolicyzm, Warszawa 2007. ISBN 978-83-7414-339-4
  6. Jan Paweł II. Analiza krytyczna, Warszawa 2008. ISBN 978-83-60457-46-7
  7. Nowe światło. Kościół a teologia dwudziestego wieku, oprac. T. Bartoś, Kraków 2008. ISBN 978-83-89598-55-4
  8. W poszukiwaniu mistrzów życia. Rozmowy o duchowości, (wspólnie z W. Eichelbergerem, W. Szczawińskim), Warszawa 2009. ISBN 978-83-7554-087-1
  9. Koniec prawdy absolutnej. Tomasz z Akwinu w epoce późnej nowoczesności, Warszawa 2010. ISBN 978-83-7414-808-5
  10. Kłopot z chrześcijaństwiem. Wieczne gnicie, apokaliptyczny ogień, praca, (wspólnie z Agatą Bielik Robson), Warszawa 2013. ISBN: 978-83-7554-664-4

Autorstwo przekładu[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz z Akwinu, Komentarz do Ewangelii Jana, tłum. T. Bartoś, Kęty 2002. ISBN 83-88524-20-8

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Duchowieństwo diecezjalne oraz członkowie męskich instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego 2005, wyd. Apostolicum, Ząbki 2006
  2. Tadeusz Bartoś w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  3. Tadeusz Bartoś (pol.). Dominikańska Szkoła Wiary. [dostęp 2 września 2008].
  4. Mikołaj Lizut: Usta Kościoła (pol.). Wyborcza.pl, 2006-01-29. [dostęp 2 września 2008].
  5. O. Tadeusz Bartoś odchodzi z zakonu dominikanów (pol.). Gazeta.pl, 26 stycznia 2007. [dostęp 2 września 2008].
  6. Katarzyna Wiśniewska: Nie opuszczam Kościoła (pol.). Gazeta.pl, 2007-05-12. [dostęp 2 września 2008].
  7. Tomasz Terlikowski: Papież, który nie był Bartosiem (pol.). Rzeczpospolita. [dostęp 2011-11-08].
  8. Marcin Bielesz, KAI: Życiński krytykuje krytykowanie Jana Pawła II (pol.). Gazeta.pl, 2008-02-06. [dostęp 2 września 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]