Tadeusz Broś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Broś
Data
i miejsce urodzenia
28 października 1949
 Polska Wałbrzych
Data śmierci 27 października 2011
Zawód dziennikarz telewizyjny, aktor, reżyser
Lata aktywności 1971–2005
Odznaczenia
Order Uśmiechu
Wikicytaty Tadeusz Broś w Wikicytatach

Tadeusz Broś (ur. 28 października 1949 w Wałbrzychu, zm. 27 października 2011)[1] – polski dziennikarz telewizyjny, aktor, reżyser i prezenter.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Podjął studia na PWST w Krakowie, lecz ich nie ukończył. Na pierwszym roku studiów zagrał w filmie pt. Jeszcze słychać śpiew i rżenie koni. Wyjechał do Grudziądza, gdzie znalazł się na deskach Teatru Ziemi Pomorskiej. W latach 1972–1973 występował w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu. Przystąpił do egzaminu aktorskiego, eksternistycznego w Ministerstwie Kultury i Sztuki, który zdał ze specjalizacją estradową. Był członkiem Zespołu Reprezentacyjnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego Desant. Występował na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. Wyreżyserował widowisko dla dzieci pt. Żołnierskie Przygody Tomaszka Pogody.

W 1982 prowadził wybory Miss Polonia i koncert festiwalowy w Opolu.

Prowadził program Teleferie. Przez dwa lata miał swój kącik w Sobótce. Prowadził program o kulisach teatru pt. Klub bez kurtyny. Od 1980 do początku lat 90. XX wieku był, z przerwami głównym prowadzącym programu Teleranek.

W 1990 zapisał się na zaoczne studia na Wydział Realizacji Telewizyjnej w PWSFTViT w Łodzi i skończył je otrzymując dyplom i uprawnienia do reżyserowania w telewizji.

Następnie zajmował się reżyserią koncertów i festiwali, głównie dziecięcych i młodzieżowych, był także dyrektorem Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Dzieci i Młodzieży Specjalnej Troski w Ciechocinku.

Wraz z grupą Papa Dance zaśpiewał popularną piosenkę Teleranka pt. "Na dzień dobry jestem dobry". Wystąpił w koncercie na warszawskim Stadionie Dziesięciolecia w widowisku dla dzieci pt. Smurfy Dzieciom.

Występował w Teatrze Syrena, gdzie był także asystentem literackim. Potem był redaktorem naczelnym Roweru Błażeja w TVP.

W 2000 zakończył pracę w Telewizji Polskiej. W 2005 na zlecenie TVP zrealizował dokument Centralny czyli królowie życia zajmujący się problematyką młodzieży pochodzącej z patologicznych rodzin[2]. Od czerwca 2008 pracował jako taksówkarz[3], później też wykonywał zawód telemarketera. Był pierwszym, który zgłosił wniosek o upadłość konsumencką. Jego zarobki nie pokrywały nawet odsetek od olbrzymiego długu[4].

Tadeusz Broś zmagał się z chorobą alkoholową[5].

Został pochowany 31 października 2011 na cmentarzu w podkrakowskiej Korzkwi[6].

W 2013 roku nakładem wydawnictwa Replika, ukazała się książka (wywiad rzeka z Tadeuszem Brosiem) Anity Czupryn i Pawła Brzozowskiego pt. Tadeusz Broś Sorry Batory, czyli Przypadki Pana Teleranka (ISBN 978-83-7674-241-0).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1988 został Kawalerem Orderu Uśmiechu, otrzymując legitymację z numerem 340.

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Zmarł Tadeusz Broś

Przypisy

  1. KL / Wirtualnemedia.pl , Onet.: Tadeusz Broś nie żyje (pol.). film.onet.pl, 2011-10-30. [dostęp 2011-10-31].
  2. filmpolski.pl
  3. tvn24.pl
  4. Aldona Minorczyk-Cichy. Polska The Times: Upadłych konsumentów najwięcej jest na Śląsku (pol.). biznes.onet.pl, 2011-04-08. [dostęp 2011-04-08].
  5. "Alkoholik to nie menel". Broś do Hołowni. newsweek.pl, 20 kwietnia 2011. [dostęp 20 kwietnia 2011].
  6. "Pożegnanie Tadeusza Brosia. tvp.pl, 31 października 2011. [dostęp 2 listopada 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]