Tadeusz Burzyński
Tadeusz Burzyński (ur. ok. 1730, zm. lato 1773 we Florencji) – polski senator i dyplomata czasów stanisławowskich, od 1763 roku kasztelan smoleński.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Trzywdar, osiadłej w Brasławszczyźnie. Jego ojcem był Stanisław Antoni Burzyński kasztelan smoleński, instygator wielki litewski, później jezuita.
Ukończył Collegium Nobilium w Warszawie[1]. W 1760 roku został posłem na Sejm[1], później otrzymał starostwo krasnosielskie i stopień rotmistrza armii litewskiej[1].
23 października 1767 wszedł w skład delegacji Sejmu, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej[2].
Burzyński był w latach 1769-1773 (do śmierci) ambasadorem RP w Londynie. Stale cierpiał na brak gotówki, który pozwoliłby mu zatrudnić pomocników; szyfrantów i sekretarzy, którzy uczyniliby jego misję dyplomatyczną skuteczniejszą. W końcu zatrudnionym przezeń został jego sąsiad Franciszek Bukaty (1747-1797), który szybko nauczył się szyfru i języka angielskiego.
Ze względu na stan zdrowia od jesieni 1770 roku prosił Stanisława Augusta Poniatowskiego o zgodę na wyjazd z Londynu. Uzyskawszy ją, 18 grudnia 1770 wyjechał do Brukseli, a stamtąd do Włoch[3].
Gdy Burzyński zmarł w czasie podróży do Włoch (we Florencji), w celach zdrowotnych, Bukaty ostatecznie przejął jego funkcje, lecz początkowo jedynie jako skromny chargé d'affaires (ambasadorem został dopiero o wiele później).
Jego żoną została (najprawdopodobniej w roku 1750) Józefa Broel-Plater, która zmarła ok. 1778 roku. W 1769 roku otrzymał Order Orła Białego. W 1765 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[4].W 1764 roku odznaczony Orderem św. Aleksandra Newskiego. [5]
[edytuj] Źródła
- Zofia Libiszowska, Życie polskie w Londynie w XVIII wieku, Instytut wydawniczy "PAX", Warszawa 1972.
- Zofia Libiszowska, Misja polska w Londynie w latach 1769-1795, Łódź 1966.
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 10.
- ↑ Volumina Legum t. VII, Sankt Petersburg 1860, s. 244-248.
- ↑ Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 23-24.
- ↑ Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 177.
- ↑ Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 147.
[edytuj] Literatura dodatkowa
- Stanisław Kościałkowski: Burzyński Tadeusz. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 3: Brożek Jan – Chwalczewski Franciszek. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1937, s. 142–143. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 8304032910
| Poprzednik nowy urząd |
.svg&filetimestamp=20120115205617){kind=small} |
Ambasador Polski w Wielkiej Brytanii 1769-1772 |
|
Następca Franciszek Bukaty |
- Kasztelanowie smoleńscy
- Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej
- Dyplomaci I Rzeczypospolitej
- Członkowie delegacji Sejmu Repninowskiego do traktowania z posłem rosyjskim
- Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita)
- Polacy odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Newskiego
- Kawalerowie Orderu Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita)
- Zmarli w 1773
- Ambasadorowie Polski w Wielkiej Brytanii
