Tadeusz Hołuj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Hołuj
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1916
Kraków
Data i miejsce śmierci 23 października 1985
Kraków
Poseł VII kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 21 marca 1976
do 21 marca 1980

Tadeusz Hołuj (ur. 23 listopada 1916 w Krakowie, zm. 23 października 1985 w Krakowie) – polski pisarz i publicysta.

Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle. Przed II wojną światową był współredaktorem "Naszego Wyrazu". Studiował prawo i polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z tego okresu pochodzą jego zbiory poezji: Dziewczyno, Płyniemy naprzód (1938), Płonące ścieżki (1938).

Wiosną 1939 r. był spikerem audycji polskich w radiu niemieckim [K. Estreicher jr, Dziennik wypadków, t. V, Kraków 2013, s. 424].

W czasie okupacji był członkiem Związku Walki Zbrojnej. W 1942 został aresztowany i osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz. Był członkiem Komitetu Naczelnego Grupy Bojowej Oświęcim. Przebywał w różnych obozach koncentracyjnych do końca wojny.

Po wojnie był działaczem politycznym i społecznym, członkiem PPR i PZPR. Był posłem na Sejm PRL VI i VII kadencji. Od 1965 pełnił funkcję sekretarza generalnego Międzynarodowego Komitetu Oświęcimskiego. Był współzałożycielem krakowskiego lewicowego klubu Kuźnica.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Debiutował tomikami: Dziewczyno, Płyniemy naprzód (1938), Płonące ścieżki (1938). W 1942 napisał konspiracyjny Marsz triumfalny.

Po wojnie tworzył powieści historyczne nawiązujące do początków ruchu rewolucyjno-socjalistycznego, demokratycznego, radykalnego, m.in.: Próba ognia (1946), Królestwo bez ziemi (tom 1–4, 1954–1956), Róża i płonący las (tom 1–2, 1971), Osoba (1974).

Doświadczeniom obozowym poświęcił m.in.: powieść Koniec naszego świata (1958), Drzewo rodzi owoc (1963), Raj (1972), dramat Dom pod Oświęcimiem (wydany i wystawiony w 1948), opowiadania Jutrzenka (1956) i To (1964).

Wszystkie jego utwory objęte były w 1951 roku zapisem cenzury w Polsce, podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek.[1]

W 1966 roku otrzymał nagrodę państwową II. stopnia.[2]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Cenzura PRL, posłowie Zbigniew Żmigrodzki, Wrocław 2002, s. 16.
  2. Nowiny Rzeszowskie, nr 170 (5306), 20 lipca 1966, s. 2.
  3. http://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000004414&find_code=SYS&local_base=ARS10