Tadeusz Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tadeusz Jasiński (ur. 1926, zm. 21 września 1939 w Grodnie) – jeden z młodocianych obrońców Grodna we wrześniu 1939 r., podczas ataku ZSRR na Polskę. Był jednym spośród co najmniej kilku cywilnych obrońców, schwytanych przez nacierających żołnierzy Armii Czerwonej i przywiązanych do pancerzy nacierających czołgów w charakterze "żywych tarcz".

Był synem służącej Zofii Jasińskiej, półsierotą, wychowankiem Zakładu Dobroczynności. W czasie sowieckiego ataku rzucił koktajl Mołotowa na nacierający czołg sowiecki, ale zapomniał go zapalić. Schwytany przez Sowietów, został skatowany i przywiązany jako żywa tarcza do czołgu. Odbity przez Polaków, skonał w rękach matki, która zdążyła mu powiedzieć: Tadzik, ciesz się! Polska armia wraca! Ułani z chorągwiami! Śpiewają!!![1][2].

W październiku 2006 wrocławska rada miejska zdecydowała uhonorować jego pamięć, nazywając jeden z bulwarów położonych przy miejskiej fosie "Bulwarem Tadka Jasińskiego"[3].

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 14 września 2009, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za wykazane bohaterstwo podczas obrony Grodna we wrześniu 1939, został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy

  1. Czesław Grzelak: Wilno-Grodno-Kodziowce 1939. Warszawa: Bellona, 2002, s. 129. ISBN 83-11-09457-8.
  2. Grażyna Lipińska o męczeńskiej śmierci Tadka Jasińskiego, 13-letniego obrońcy Grodna (pol.). kresy24.pl, 2.09.2008. [dostęp 2 grudnia 2009].
  3. Protokół nr LVI/06 Sesji Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 5 października 2006 r., cz.II. Rada Miejska Wrocławia, 2006-10-05. [dostęp 2009-10-08].
  4. M.P. z 2010 r. Nr 27, poz. 275

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]