Tadeusz Klimecki
| Tadeusz Klimecki | |
| Data i miejsce urodzenia | 23 listopada 1895 Tarnów |
| Data i miejsce śmierci | 4 lipca 1943 Gibraltar |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1914 |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, Kampania wrześniowa, Kampania francuska 1940 |
| Odznaczenia | |
Tadeusz Apolinary Klimecki (ur. 23 listopada 1895 w Tarnowie, zginął w nocy 4 lipca 1943 w Gibraltarze, razem z gen. Władysławem Sikorskim) – generał brygady Wojska Polskiego.
Spis treści |
Życiorys[edytuj]
Młodość i służba w c. i k. Armii[edytuj]
Urodził się w Tarnowie 23 listopada 1895 roku. Ojcem Józef Klimecki matka Ludwika z domu Regiec. Ukończył gimnazjum w Jaśle. Studiował prawo w Krakowie i działał w organizacjach niepodległościowych. W 1914 żołnierz Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i wysłany na front włoski. Pod koniec I wojny światowej walczył jako dowódca kompanii w stopniu porucznika.
Służba w Wojsku Polskim[edytuj]
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W okresie od listopada 1918 do października 1925 był dowódcą kompanii i batalionu w 16 Pułku Piechoty w Tarnowie. W czasie wojny z bolszewikami przez pięć dni dowodził swoją jednostką (31 lipca - 4 sierpnia 1920). Od października 1925 do października 1927 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Październik 1927–1930 szef sztabu 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu, 1930-1934 wykładowca taktyki a potem kierownik katedry taktyki Wyższej Szkoły Wojennej. W latach 1934–1936 zastępca dowódcy 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach, 1936–1938 dowódca 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu, 1938 – wrzesień 1939 kierownik kursu w Wyższej Szkole Wojennej. We wrześniu 1939 w Oddziale III Sztabu Naczelnego Wodza na stanowisku szefa Wydziału Operacyjnego.
Po kampanii wrześniowej przedostaje sie do Francji. Grudzień 1939 – czerwiec 1940 szef Oddziału III Sztabu Naczelnego Wodza we Francji, lipiec 1940 – lipiec 1943 szef Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Zginął w katastrofie lotniczej, pochowany na cmentarzu Polskich Lotników w Newark, pod Lincoln, Anglia.
Ekshumacja i badania w 2010[edytuj]
W grudniu 2010 ramach śledztwa Instytutu Pamięci Narodowej dokonano ekshumacji poległych w katastrofie w Gibraltarze oficerów, w celu przeprowadzenia badań w Zakładzie Medycyny Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie[1].
Awanse[edytuj]
- kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
- major – ze starszeństwem z 1 lipca 1925
- podpułkownik – ze starszeństwem z 1 stycznia 1931
- pułkownik – ze starszeństwem z 19 marca 1938
- generał brygady – ze starszeństwem z 6 lutego 1941
Ordery i odznaczenia[edytuj]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych
Przypisy
- ↑ Rozpoczęto badania szczątków ofiar katastrofy gibraltarskiej (pol.). [dostęp 2010-12-04].
Bibliografia[edytuj]
- T. Kryska Karski S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991.
- H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
| Poprzednik Aleksander Kędzior |
Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego 1940-1943 |
Następca Stanisław Kopański |
- Szefowie Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
- Generałowie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
- Generałowie brygady II Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie dyplomowani II RP
- Oficerowie piechoty II RP
- Żołnierze Legionów Polskich 1914-1918
- Polacy - oficerowie armii austro-węgierskiej
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej
- Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej
- Uczestnicy kampanii wrześniowej
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Polskie ofiary katastrof lotniczych
- Pochowani na Cmentarzu Lotników Polskich w Newark
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Urodzeni w 1895
- Zmarli w 1943