Tadeusz Mytnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Mytnik
Tadeusz Mytnik (2).jpg
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1949
Nowice, Polska
Dyscypliny kolarstwo szosowe i torowe
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tadeusz Mytnik (ur. 13 sierpnia 1949 w Nowicach) – polski kolarz szosowy i torowy, srebrny medalista olimpijski, trzykrotny medalista szosowych mistrzostw świata, wielokrotny mistrz Polski oraz zwycięzca Tour de Pologne (1975).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kolarstwo zaczął uprawiać w klubie Karolina Jaworzyna Śląska w 1965, a od 1969 był zawodnikiem Floty Gdynia, gdzie trenował go Jerzy Pancek. Specjalizował się w jeździe na czas, a największe sukcesy międzynarodowe odniósł w wyścigu drużynowym na 100 km. W tej konkurencji dwukrotnie zwyciężał: na mistrzostwach świata w Barcelonie w 1973 roku oraz rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Yvoir. W pierwszym przypadku Polacy wystąpili w składzie: Tadeusz Mytnik, Lucjan Lis, Stanisław Szozda i Ryszard Szurkowski, a w 1975 roku partnerowali mu Mieczysław Nowicki, Ryszard Szurkowski i Stanisław Szozda. W tej samej konkurencji zdobył też srebrny medal na igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 roku oraz brązowy na mistrzostwach świata w San Cristóbal w 1977 roku. Ponadto w tej konkurencji był jeszcze siódmy na MŚ w Montrealu (1974) i czwarty na Nürburgu (1978), ale w tym ostatnim występie polska drużyna została zdyskwalifikowana po kontroli dopingowej. Pięciokrotnie startował w wyścigu indywidualnym na mistrzostwach świata, ale bez sukcesów: 84. miejsce na MŚ w Mendrisio (1971), nie ukończył rywalizacji na MŚ w Barcelonie (1973), 32. miejsce na MŚ w Yvoir (1975), 45. miejsce na MŚ w San Cristóbal (1977) oraz 53. miejsce na MŚ w Nürburgu (1978).

W mistrzostwach Polski zdominował przede wszystkim indywidualną jazdę na czas, zdobywając złoty medal tych zawodów ośmiokrotnie (1971, 1972, 1973, 1974, 1978, 1979, 1980, 1982) i raz srebro (1984). Był też dwukrotnie mistrzem Polski w wyścigu parami (1976 - z Tadeuszem Wojtasem i 1977 (z Bronisławem Ebelem), raz brązowym medalistą w tej konkurencji (1979 - z Tadeuszem Krawczykiem, dwukrotnie wicemistrzem Polski w szosowym wyścigu drużynowym na 100 km i dwukrotnie brązowym medalistą w tej konkurencji (1976, 1980).

Sześciokrotnie startował w Wyścigu Pokoju (1974 - 6 m (i wygrany prolog + przez sześć etapów lider wyścigu), 1975 - 10 (i wygrana jazda na czas), 1976 - 5 ( i wygrana jazda na czas), 1977 - 3, 1979 - 14, 1981 - 22). W Tour de Pologne wygrał cały wyścig w 1975 (a także prolog i jazdę na czas), w 1972 był drugi (wygrywając jazdę na czas), w 1973 trzeci (jeszcze raz wygrywając jazdę indywidualną na czas).

Był także mistrzem (1973) i wicemistrzem (1972) Polski w torowym wyścigu na 4000 m na dochodzenie.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2010)[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogram na stronach PKOl (pol.)
  • Bogdan Tuszyński Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995,
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m. w.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]