Tadeusz Przybylski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Przybylski
Biały
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1920
Sikorz pow. Płock,  Polska
Data i miejsce śmierci 1 grudnia 1951
Warszawa, więzienie mokotowskie,  Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1941 (Wojsko Polskie)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Tadeusz Przybylski ps. „Biały” (ur. 10 maja 1920, zm. 1 grudnia 1951 w Warszawie) – żołnierz AK i NZW.

Syn Stanisława i Stanisławy z Gretkowiczów. 1941–1945 żołnierz w placówce Brudzeń, w obwodzie płockim AK. Od stycznia 1945 do sierpnia 1948 należał do organizacji niepodległościowych ROAK, a następnie NZW (według aktu oskarżenia: NSZ). Aresztowany 18 sierpnia 1948. Ława WSR w Warszawie pod przewodnictwem por. Jerzego Drohomireckiego, nr akt. Sr. 17/51 skazała go 7 maja 1951 na podstawie art. 86 § 1, 2 KKWP i 1 p. 3 Dekr. z 16.11.1945 na karę śmierci[1]. Stracony 1 grudnia 1951.

Dokładne miejsce pochówku jest nieznane. Mogiła symboliczna znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie w Kwaterze „na Łączce”.

Przypisy

  1. „Księga najwyższego wymiaru kary” w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Swat: Niewinnie Straceni 1945–56. Wyd. Fundacja Ochrony Zabytków, Warszawa 1991., zob też Straceni w Więzieniu mokotowskim.
  • AIPN, Teczki więźniów 1951, Przybylski Tadeusz
  • APW, WSR w Warszawie, Sr. 17/51; J.R. Kubiak, Tajemnice więzienia mokotowskiego...