Tadeusz Styczeń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Styczeń
profesor nauk filozoficznych
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 21 grudnia 1931
Wołowice
Data i miejsce śmierci 14 października 2010
Trzebnica
Dyrektor Instytutu Jana Pawła II KUL
Okres sprawowania 1982 - 2006
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja salwatorianie
Śluby zakonne 1948-09-088 września 1948
Prezbiterat 1955-04-055 kwietnia 1955
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Österreichisches Ehrenzeichen für Wissenschaft und Kunst I Klasse
Ks. prof. Tadeusz Styczeń na KUL-u, pomiędzy dr Wandą Półtawską i prof. Andrzejem Półtawskim

Tadeusz Styczeń, SDS (ur. 21 grudnia 1931 w Wołowicach koło Krakowa, zm. 14 października 2010 w Trzebnicy)[1] – polski duchowny katolicki, salwatorianin, etyk profesor zwyczajny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uczeń i bliski przyjaciel Jana Pawła II, obecny przy jego śmierci.

Edukacja i praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1944 uczęszczał do tajnego gimnazjum zakonu salwatorianów w Krakowie. W 1947 wstąpił do tego zakonu (S.D.S.) Nowicjat odbył w Bagnie koło Wrocławia, 8 września 1948 złożył pierwsze śluby zakonne. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 kwietnia 1955 w Krakowie z rąk biskupa Franciszka Jopa. Studiował następnie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po likwidacji tego Wydziału (1955) - na Wydziale Filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Pod kierunkiem Karola Wojtyły obronił magisterium, doktorat (1963) i pracę habilitacyjną (1971) z etyki. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1981. Był asystentem i adiunktem w Katedrze Etyki KUL. Pod nieobecność zajętego obowiązkami biskupimi w Krakowie Karola Wojtyły faktycznie kierował pracami Katedry, objął formalnie Katedrę Etyki po wyborze swojego poprzednika na papieża w 1978. Otrzymał tytuł profesora nauk filozoficznych. W 1982 doprowadził do powstania międzywydziałowego Instytutu Jana Pawła II KUL (zajmującego się głównie nauczaniem papieskim) i został jego dyrektorem. Funkcję tę pełnił do 30 listopada 2006 roku (od 1 grudnia 2006 roku pozostawał jego dyrektorem honorowym). Od 1988 był również redaktorem naczelnym miesięcznika tego Instytutu "Ethos". W pracy naukowej zajmował się etyką, metaetyką, godnością osoby ludzkiej, wartością życia człowieka. Ksiądz profesor Tadeusz Styczeń, nawiązując do myśli swojego Mistrza, rozwinął i pogłębił personalistyczną wizję etyki miłości i życia oraz wizję małżeństwa i rodziny jako communio personarum.

Autor ponad 300 prac z dziedziny etyki, m.in. Etyka niezależna, ABC etyki, Wprowadzenie do etyki, O etyce Karola Wojtyły-uczeń.

Członkostwo w organizacjach[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Zaprzyjaźniony z Janem Pawłem II, był jego częstym gościem w Watykanie. Był również obecny przy śmierci papieża w kwietniu 2005. 21 października 2010 podczas uroczystości pogrzebowych w Trzebini kard. Stanisław Dziwisz nazwał ks. Stycznia domownikiem Domu Papieskiego.

Rok po śmierci ks. Tadeusza powstał film dokumentalny Studia Katolik W służbie prawdy przybliżający jego osobę poprzez wywiady i wspomnienia ludzi mu bliskich oraz jego współpracowników.[5]

Przypisy

  1. ml (KAI Rzym)/ms: „L'Osservatore Romano” wspomina ks. prof. Tadeusza Stycznia (pol.). KAI, 2010-10-16. [dostęp 2010-10-16].
  2. B. Jakubiec, Kwiatki Księdza Tadeusza, Lublin-Kraków 2012, s. 126.
  3. isap.sejm.gov.pl/Download?id=WMP20000310644&type=2
  4. Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana Z Dukli: Inauguracja działalności Honorowego Komitetu Rozwoju Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej. 2007-11-13. [dostęp 2012-07-10].
  5. ”W służbie prawdy” – film o ks. Tadeuszu Styczniu SDS. katolik.pl. [dostęp 2013-08-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]