Tadeusz Sulimirski

Tadeusz Józef Sulimirski herbu Lubicz (ur. 1 kwietnia 1898 w Kobylanach, zm. 20 kwietnia 1983 w Londynie) – polski doktor prawa i filozofii, archeolog, historyk, doktor honoris causa Uniwersytetu Jagielońskiego i rektor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie, rotmistrz rezerwy kawalerii Wojska Polskiego.

Był synem Wita Sulimirskiego (ur. 10 października 1874 roku w m. Słotwina k. Brzeska, zm. 11 kwietnia 1943 roku w Kobylanach) i Oktawii z Peszyńskich herbu Cholewa (ur. 22 marca 1877 roku w Kobylanach, zm. 8 kwietnia 1959 w Krakowie). Jego ojciec był bratem gen. bryg. Tadeusza Sulimirskiego.

5 lutego 1921 roku zawarł związek małżeński z Olgą z Łępkowskich herbu Dąbrowa (ur. 30 kwietnia 1899 roku we Lwowie, zm. 14 lutego 1997 roku w Londynie). Miał piecioro dzieci: Felicja Oktawia (ur. 1921), Maria (ur. 1923), Witold (ur. 1933), Karol Jan (ur. 1936) i Jerzy Gwalbert (ur. 1937).

Po zakończeniu wojny z bolszewikami został zweryfikowany w stopniu porucznika rezerwy 9 Pułku Ułanów Małopolskich ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. Z dniem 2 stycznia 1932 roku został awansowany do stopnia rotmistrza z 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1934 roku był oficerem rezerwy 2 Pułku Pancernego w Żurawicy. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

W młodości studiował na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie uzyskał tytuł doktora prehistorii oraz antropologii. Jako docent był wykładowcą prahistorii na Uniwersytecie Lwowskim w latach 1933-1936. Był członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie i współpracownikiem Komisji antropologii i prehistorii Polskiej Akademii Umiejętności oraz delegatem do Rady Wydziałowej. Mieszkał we Lwowie przy ulicy Kadeckiej 4. W 1936 roku przeniósł się do Krakowa, gdzie objął jako profesor katedrę prehistorii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W swoich badaniach zajmował się głównie problematyką antycznych plemion sarmackich.

Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę w roku 1939 udał się na emigrację. Przebywał w Wielkiej Brytanii. Od roku 1941 był sekretarzem generalnym Ministerstwa Edukacji rządu polskiego na uchodźstwie. W roku 1958 został profesorem archeologii w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Londyńskiego. W latach 1952-1965 prowadził wykłady oraz seminaria na wielu uniwersytetach europejskich oraz amerykańskich (1968-1969). Był członkiem wielu stowarzyszeń i gremiów naukowych m.in.:

• Society of Antiquaries in London
• Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland
• Polskie Towarzystwo Archeologiczne i Numizmatyczne
• Prehistoric Society London-Cambridge

Członek-założyciel i prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.

Wybrane publikacje

• Kurhany komarowskie, Stanisławów, 1939.
• The Sarmatians (vol. 73 in series „Ancient People and Places”) London: Thames & Hudson, 1970. (przetłumaczono na polski i wydano jako Sarmaci w 1979 przez PIW w serii Rodowody Cywilizacji).
• Kultura wysocka, 1931,
• Polska przedhistoryczna, vol. 1 (1955), vol. 2 (1959) – on Prehistoric Poland.

Bibliografia

• biogram ze strony Uniwersytetu Jagiellońskiego
• Potomkowie Sejmu Wielkiego, Serwis genealogiczny pod patronatem Stowarzyszenia Potomków Sejmu Wielkiego
• Skład Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w roku akademickim 1935-1936
• Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 118, 663