Tadeusz Wilecki

Tadeusz Adam Wilecki właśc. Tadeusz Wałach
generał broni
Data i miejsce urodzenia	20 marca 1945 Wielkie
Przebieg służby
Lata służby	1967–1998
Stanowiska	z-ca dowódcy 10. Sudeckiej Dywizji Pancernej, d-ca 5. Saskiej Dywizji Pancernej, d-ca ŚOW, szef SG WP
Odznaczenia
Tadeusz Wilecki w Wikicytatach

Tadeusz Adam Wilecki vel Tadeusz Wałach (ur. 20 marca 1945 w miejscowości Wielkie k. Lubartowa) – generał broni Wojska Polskiego, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1992–1997), kandydat na urząd Prezydenta RP.

Życiorys

W 1963 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Oleśnicy. W 1967 ukończył Oficerską Szkołę Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. Był dowódcą plutonu, a następnie kompanii czołgów w 25 Nyskim Pułku Zmechanizowanym w Opolu. W latach 1971–1974 studiował w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. Karola Świerczewskiego w Rembertowie. W latach 1976–1979 dowódca 18 Pułku Czołgów Średnich w Wędrzynie. W 1979 objął stanowisko zastępcy dowódcy ds. liniowych 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej im. Bohaterów Armii Radzieckiej w Opolu. W latach 1980–1982 odbył studia w Akademii Sztabu Generalnego ZSRR. W latach 1982–1984 był szefem sztabu, a w latach 1984–1986 dowódcą 5 Saskiej Dywizji Pancernej w Gubinie, był także członkiem egzekutywy KW PZPR w Zielonej Górze. W 1987 został mianowany na stopień generała brygady.

W latach 1987–1989 szef sztabu-zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. We wrześniu 1989 został mianowany dowódcą ŚOW. W 1990 w uznaniu zasług prezydent RP mianował go na stopień generała dywizji. W sierpniu 1992 prezydent RP Lech Wałęsa, na wniosek ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza, mianował go na stanowisko szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Brał udział w tzw. obiedzie drawskim. Jego rolę w tamtych wydarzeniach opisał tygodnik "Przegląd":

Wilecki z Malejczykiem należeli do najważniejszych kucharzy przygotowujących słynny «obiad drawski». Byli w tę aferę zanurzeni po epolety. Byli najbliższymi stronnikami Wałęsy prącego do pełni władzy w Polsce. Jeden z najważniejszych celów na tej drodze stanowiło wyjęcie spod władzy i kontroli ministra obrony narodowej – wówczas Piotra Kołodziejczyka – Wojskowych Służb Informacyjnych i podporządkowanie ich szefowi Sztabu Generalnego.

W 1992 otrzymał awans na stopień generała broni. W marcu 1997 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski odwołał go ze stanowiska, a w czerwcu 1998 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeszedł na emeryturę.

Poświęcił się pracy społecznej (m.in. jako jeden z patronów komitetu budowy pomnika Romana Dmowskiego). W 2000 startował w wyborach prezydenckich z ramienia Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, z poparciem ugrupowania Rodzina Warszawska, którego liderem był wówczas Roman Giertych. Uzyskał w nich 0,16% poparcia – 28 805 głosów, co dało mu przedostatnie, 11. miejsce.

Odznaczenia

• Legia Honorowa
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"

Bibliografia

• Tadeusz Panecki, Franciszek Puchała, Jan Szostak – Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003, Wyd. "Bellona", Warszawa 2003, ISBN 9788311097810
• Z opinii specjalnej żołnierza zawodowego, obejmującej okres od 4 października 1964 do 2 czerwca 1998, podpisanej przez ministra obrony narodowej

---

Poprzednik gen. dyw. Zdzisław Stelmaszuk

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego 1992–1997

Następca gen. broni Henryk Szumski