Tahitańczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tahitańczycy (nazwa własna: Maohi) - rdzenna ludność Tahiti i innych Wysp Towarzystwa w Polinezji Francuskiej, odłam Polinezyjczyków. W 1985 roku ich liczebność wynosiła ok. 100 tys., z czego ok. 6 tys. zamieszkiwało Nową Kaledonię. Posługują się językiem tahitańskim z rodziny polinezyjskiej, w użyciu jest także język francuski. Około 50% Tahitańczyków wyznaje kalwinizm, 30% to katolicy.

Pierwsi przodkowie Tahitańczyków przybyli na Tahiti na przełomie III i IV wieku n.e. W II tysiącleciu n.e. Tahiti było - obok Samoa i Tonga - jednym z najważniejszych ośrodków kultury polinezyjskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Damm, Krystyna i Mikusińska, Aldona (red.), Ludy i języki świata, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, str. 199