Taihō (1944)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Taihō
大鳳
Taihō大鳳
Historia
Stocznia stocznia Kawasaki, Kobe, Japonia
Położenie stępki 10 lipca 1941
Wodowanie 7 kwietnia 1943
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 7 marca 1944
Wycofanie ze służby 19 czerwca 1944
Los okrętu zatopiony przez okręt podwodny USS Albacore podczas bitwy na Morzu Filipińskim
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa - 29 300 ton,
normalna - 34 600 ton
pełna - 37 270 ton
Długość 260,6 m
Szerokość 27,7 m
Zanurzenie 9,6 m
Prędkość 33 węzły
Napęd
8 kotłów t. Kampon, 4 turbiny główne t. Kampon o łącznej mocy 160 000 KM
Zasięg 10000 mil morskich przy prędkości 18 w.
Uzbrojenie
12 dział przeciwlotniczych kal. 100 mm Typ 98 (wz. 1938),
51 działek przeciwlotniczych kal. 25 mm Typ 96
Wyposażenie lotnicze
74 samoloty (planowane 84) - w tym samoloty torpedowe Aichi B7A Ryusei
Załoga 1751
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Taihō (jap. 大鳳, Wielki Feniks) – japoński lotniskowiec z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lotniskowiec Taihō był rozwiniętą wersją lotniskowców typu Shōkaku. Przy konstruowaniu tej jednostki wykorzystano również brytyjskie doświadczenia budowy lotniskowców typu Illustrious. Początkowo zamówiono 4 lotniskowce tego typu, lecz ostatecznie zbudowano tylko jeden lotniskowiec "Taihō"[1].

Stępkę pod budowę tego lotniskowca położono w stoczni Kawasaki w Kobe w dniu 10 lipca 1941 r., wodowanie nastąpiło w dniu 7 kwietnia 1943 r., a ostatecznie został on wyposażony w dniu 7 marca 1944 r.

W budowie lotniskowca zastosowano po raz pierwszy w Japonii opancerzenie pokładu lotniczego na całej długości, w przeciwieństwie do brytyjskich "pancernych" lotniskowców. Pokład startowy posiadał pancerz o grubości 75-77,5 mm, co miało zapewnić ochronę przed eksplozją bomby o masie 455 kg[2]. Dwukondygnacyjny hangar lotniczy o długości 150 metrów, według projektu, miał mieścić 84 samoloty, lecz z uwagi na to, że lotnictwo japońskie nie posiadało samolotów ze składanymi skrzydłami, praktyczna pojemność wynosiła do 74 samolotów.

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Lotniskowiec "Taihō"

Lotniskowiec "Taihō" w dniu 7 marca 1944 r. został włączony w skład 1. Dywizjonu Lotniskowców 3. Floty, a jego dowódcą został komandor Tomozo Kikuchi. Wraz z tą flotą podjął działania bojowe.

W dniu 15 kwietnia 1944 r. został okrętem flagowym 3. Floty i na jego pokład wszedł dowódca tej floty wiceadmirał Jisaburō Ozawa. Wraz z całą flotą skierował się na Morze Filipińskie w celu stoczenia bitwy z 58. Zgrupowaniem floty amerykańskiej dowodzonym przez admirała Marka Mitschera. Do starcia doszło w dniu 19 czerwca 1944 r. Walczyły jedynie samoloty startujące z lotniskowców.

W tym czasie amerykański okręt podwodny USS "Albacore" natrafił na zgrupowanie japońskiej floty i wystrzelił torpedy w kierunku lotniskowca "Taihō", z których tylko jedna trafiła w okręt. Uszkodziła ona zbiorniki paliwa lotniczego, którego opary wypełniły szyb przedniej windy. Podjęto decyzję o przewietrzeniu okrętu, ale osiągnięto efekt odmienny od zamierzonego i cały okręt wypełnił się oparami paliwa. Pojawienie się iskry spowodowało eksplozję. Wtedy to z lotniskowca zszedł dowódca floty wiceadmirał Ozawa. Podjęta akcja ratownicza nie przyniosła efektu i po wybuchu oparów paliwa okręt zatonął na północ od wyspy Yap, w sześć godzin po trafieniu torpedą. Zginęło 1628 marynarzy.

Dane taktyczno- techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Opancerzenie (o łącznej masie 8940 ton):
    • burty: 56 – 152 mm (podaje się także 55 - 150 mm)
    • pokład: 94 mm (pierwszy lotniskowiec japoński o opancerzonym pokładzie)

Przypisy

  1. Steve Crawford "Pancerniki i lotniskowce", Bellona, Warszawa 2010, podaje, że planowano zamówienie jeszcze dwóch jednostek tego typu (numery 801 i 802) oraz pięciu jednostek należących do zmodernizowanego typu Taiho (numery 5021 do 5025)
  2. Steve Crawford "Pancerniki i lotniskowce", Bellona, Warszawa 2010