Taihō (1944)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Taihō
大鳳
Taihō大鳳
Historia
Stocznia stocznia Kawasaki, Kobe, Japonia
Położenie stępki 10 lipca 1941
Wodowanie 7 kwietnia 1943
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 7 marca 1944
Wycofanie ze służby 19 czerwca 1944
Los okrętu zatopiony przez okręt podwodny USS Albacore podczas bitwy na Morzu Filipińskim
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa - 29 300 ton,
normalna - 34 600 ton
pełna - 37 270 ton
Długość 260,6 m
Szerokość 27,7 m
Zanurzenie 9,6 m
Prędkość 33 węzły
Zasięg 10000 mil morskich przy prędkości 18 w.
Załoga 1751
Napęd
8 kotłów t. Kampon, 4 turbiny główne t. Kampon o łącznej mocy 160 000 KM
Uzbrojenie
12 dział przeciwlotniczych kal. 100 mm Typ 98 (wz. 1938),
51 działek przeciwlotniczych kal. 25 mm Typ 96
Wyposażenie lotnicze
74 samoloty (planowane 84) - w tym samoloty torpedowe Aichi B7A Ryusei
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Taihō (jap. 大鳳, Wielki Feniks) – japoński lotniskowiec z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lotniskowiec Taihō był rozwiniętą wersją lotniskowców typu Shōkaku. Przy konstruowaniu tej jednostki wykorzystano również brytyjskie doświadczenia budowy lotniskowców typu Illustrious. Początkowo zamówiono 4 lotniskowce tego typu, lecz ostatecznie zbudowano tylko jeden lotniskowiec "Taihō"[1].

Stępkę pod budowę tego lotniskowca położono w stoczni Kawasaki w Kobe w dniu 10 lipca 1941 r., wodowanie nastąpiło w dniu 7 kwietnia 1943 r., a ostatecznie został on wyposażony w dniu 7 marca 1944 r.

W budowie lotniskowca zastosowano po raz pierwszy w Japonii opancerzenie pokładu lotniczego na całej długości, w przeciwieństwie do brytyjskich "pancernych" lotniskowców. Pokład startowy posiadał pancerz o grubości 75-77,5 mm, co miało zapewnić ochronę przed eksplozją bomby o masie 455 kg[2]. Dwukondygnacyjny hangar lotniczy o długości 150 metrów, według projektu, miał mieścić 84 samoloty, lecz z uwagi na to, że lotnictwo japońskie nie posiadało samolotów ze składanymi skrzydłami, praktyczna pojemność wynosiła do 74 samolotów.

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Lotniskowiec "Taihō"

Lotniskowiec "Taihō" w dniu 7 marca 1944 r. został włączony w skład 1. Dywizjonu Lotniskowców 3. Floty, a jego dowódcą został komandor Tomozo Kikuchi. Wraz z tą flotą podjął działania bojowe.

W dniu 15 kwietnia 1944 r. został okrętem flagowym 3. Floty i na jego pokład wszedł dowódca tej floty wiceadmirał Jisaburō Ozawa. Wraz z całą flotą skierował się na Morze Filipińskie w celu stoczenia bitwy z 58. Zgrupowaniem floty amerykańskiej dowodzonym przez admirała Marka Mitschera. Do starcia doszło w dniu 19 czerwca 1944 r. Walczyły jedynie samoloty startujące z lotniskowców.

W tym czasie amerykański okręt podwodny USS "Albacore" natrafił na zgrupowanie japońskiej floty i wystrzelił torpedy w kierunku lotniskowca "Taihō", z których tylko jedna trafiła w okręt. Uszkodziła ona zbiorniki paliwa lotniczego, którego opary wypełniły szyb przedniej windy. Podjęto decyzję o przewietrzeniu okrętu, ale osiągnięto efekt odmienny od zamierzonego i cały okręt wypełnił się oparami paliwa. Pojawienie się iskry spowodowało eksplozję. Wtedy to z lotniskowca zszedł dowódca floty wiceadmirał Ozawa. Podjęta akcja ratownicza nie przyniosła efektu i po wybuchu oparów paliwa okręt zatonął na północ od wyspy Yap, w sześć godzin po trafieniu torpedą. Zginęło 1628 marynarzy.

Dane taktyczno- techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Opancerzenie (o łącznej masie 8940 ton):
    • burty: 56 – 152 mm (podaje się także 55 - 150 mm)
    • pokład: 94 mm (pierwszy lotniskowiec japoński o opancerzonym pokładzie)

Przypisy

  1. Steve Crawford "Pancerniki i lotniskowce", Bellona, Warszawa 2010, podaje, że planowano zamówienie jeszcze dwóch jednostek tego typu (numery 801 i 802) oraz pięciu jednostek należących do zmodernizowanego typu Taiho (numery 5021 do 5025)
  2. Steve Crawford "Pancerniki i lotniskowce", Bellona, Warszawa 2010