Tailgating

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tailgating (jazda na zderzaku, jazda na ogonie) — jazda pojazdem kołowym niebezpiecznie blisko pojazdu poprzedzającego, która nie gwarantuje, że w przypadku potrzeby nagłego hamowania pojazdu z przodu, pojazd jadący za nim (tailgater) zredukuje prędkość do tego stopnia, by uniknąć zderzenia. Około 1/3 wszystkich kolizji tylnych jest spowodowana właśnie poprzez niezachowanie odpowiedniej odległości między pojazdami.

W wielu systemach prawnych tego typu działanie jest nielegalne i podlega karze.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Powody jazdy na zderzaku to:

  • ignorowanie ryzyka związanego z taką jazdą z powodu nieświadomości zagrożenia, lekkomyślności lub niedbalstwa. Dotyczy to bardzo często osób, które uważają się za dobrych kierowców, jeżdżących na ogół bezpiecznie i starających się przestrzegać innych zasad ruchu drogowego;
  • agresja drogowa. Kierowca pojazdu jadącego z tyłu chcąc zmusić kierowcę pojazdu poprzedzającego do ustąpienia mu drogi, przyspiszenia etc. może w tym celu stosować jazdę na zderzaku, połączoną czasem z 'mruganiem' światłami lub używaniem klaksonu (należy pamiętać, że w niektórych krajach miganie długimi światłami jest na porządku dziennym i stanowi sposób sygnalizowania zamiaru wyprzedzania). Kierowca jadący pojazdem z przodu może nie wyrazić chęci współpracy (ustąpienia z drogi), wówczas gdy wykonanie pewnych manewrów wiązałoby się z naruszeniem przepisów, np. poprzez zwiększenie prędkości w strefie gdzie jest ona ograniczona, lub niezgodną z przepisami czy kolidującą z bezpieczeństwem zmianę pasa ruchu; co prowadzić może do eskalacji agresji. Tailgating tego typu może być również niebezpieczny dla samego tailgatera, zwłaszcza jeśli porusza on się tuż za dużym pojazdem. Jeśli pojazd prowadzący nagle zahamuje (np. w przypadku kiedy napotyka na korek, sygnalizację świetlną, chce uniknąć potrącenia pieszego itp.) istnieje bardzo wysokie ryzyko, że pojazd jadący z tyłu (tailgater) nie będzie w stanie uniknąć kolizji i uderzy w tył pojazdu z przodu;
  • nieprawidłowy manewr pojazdu poprzedzającego. Kierowca takiego pojazdu może zmienić pas ruchu na pas tuż przed innym. Drugi kierowca staje się przez to tailgaterem nieumyślnie, wskutek niebezpiecznego działania pierwszego kierowcy;
  • zamierzone działanie związane z aerodynamiką. Kierujący pojazdem z tyłu (tailgaer), chce znaleźć się w strumieniu ogonowym (strudze powietrza za jadącym pojazdem) pojazdu z przodu (większego od własnego), by zmniejszyć zużycie paliwa. Tę technikę nazwano D-FAS (draft-assisted forced stop) — jest ona bardzo często wykorzystywana przez ludzi zwanych w krajach anglojęzycznych hypermilers (ludzi jadących w taki sposób, by w jak największym stopniu zwiększyć ekonomikę jazdy). D-FAS polega na poruszaniu się w strumieniu ogonowym większych pojazdów, gdzie opór powietrza jest dużo mniejszy, a w skrajnym przypadku na dodatkowym wyłączeniu silnika. Pomimo znaczącego spadku zużycia paliwa należy wziąć pod uwagę to, że technika ta jest ekstremalnie niebezpieczna. W przypadku D-FAS odległość między pojazdami jest bardzo mała, a ponadto z uwagi na wielkość pojazdu poprzedzającego pole widzenia kierowcy z tyłu jest bardzo ograniczone, co powoduje, że w sytuacji nagłego hamowania pojazdu z przodu, praktycznie niemożliwe jest, by tailgater zdołał wyhamować i uniknąć kolizji.

Polskie prawo na temat tailgatingu[edytuj | edytuj kod]

Prawo o ruchu drogowym zawiera odniesienia dotyczące odstępów pomiędzy pojazdami[1]:

Oddział 3
Prędkość i hamowanie
Art. 19.
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany: (...)
3. utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego :pojazdu.

Przypisy

  1. Prawo o ruchu drogowym Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, Art. 19.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]