Taj Mahal (muzyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Taj Mahal
Taj Mahal (musician).jpg
Taj Mahal, 2005
Imię i nazwisko Henry Saint Clair Fredericks
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1942
Stany Zjednoczone Harlem, Nowy Jork
Instrument gitara, banjo, harmonijka ustna
Gatunek blues, world music
Zawód muzyk, autor tekstów
Aktywność od 1964
Wytwórnia płytowa Columbia
Warner Bros.
Gramavision
Hannibal
Private Music
Powiązania The Rising Sons
Instrument
Gitara Dobro
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Taj Mahal, właśc. Henry Saint Clair Fredericks[1] (ur. 17 maja 1942 w Nowym Jorku[1]) – amerykański muzyk bluesowy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Harlemie w Nowym Jorku, ale został wychowany w Springfield w Massachusetts. Jego ojciec był jazzowym pianistą, kompozytorem, aranżatorem pochodzącym z Jamajki, podczas gdy jego matka była nauczycielką z Karoliny Północnej, która śpiewała gospel. Jego dziadek poślubił kobietę z Saint Kitts.

We wczesnych latach 60. studiował rolnictwo na University of Massachusetts Amherst, ukończył je w 1964 roku. (Ta sama uczelnia przyznała mu w 2006 roku honorowy tytuł Doctor of Fine Arts). Tam utworzył Taj Mahal & Elektras. Nazwa Taj Mahal została zainspirowana snem.

Po studiach przeniósł się do Los Angeles i razem z Ryem Cooderem w 1964 roku założył grupę Rising Sons. Zespół podpisał kontrakt z Columbia Records i wydał singel oraz nagrał album, który nie został wydany przez Columbię do roku 1992. Taj, sfrustrowany mieszanymi uczuciami co do jego muzyki odszedł od zespołu i rozpoczął karierę solową. Wciąż z Columbia Records wydał w 1968 roku album o własnym imieniu, bazując na jego sukcesie wydał drugi Natch'l Blues tego samego roku. Zestaw dwóch utworów Giant Step wydany w 1969 roku zaowocował silną pozycją Taja jako amerykańskiego artysty bluesowego, a tytułowy utwór stał się kultowy i jest wciąż popularny pośród obecnych słuchaczy. Jednak najbardziej pamiętny był występ Coodera i Taja podczas The Rolling Stones Rock and Roll Circus.

Jego muzyka ma różne źródła: blues, cajun, gospel, bluegrass, hawajskie, afrykańskie i karaibskie muzyczne tradycje. Trzyma się korzeni oraz dodaje trochę własnego uczucia. Gra na wielu instrumentach muzycznych.

Otrzymał dwie nagrody Grammy w kategorii Best Contemporary Blues Album, pierwszą w roku 1997 za Señor Blues, a drugą w roku 2000 za Shoutin' In Key.

Wykonywał ścieżki dźwiękowe dla wielu filmów, m.in.: Sounder i Blues Brothers 2000, w którym się również pojawił.

W 2006 roku zagrał gościnnie na elektrycznej gitarze z Ladysmith Black Mambazo podczas nagrywania albumu Long Walk to Freedom

W 2013 roku wspierał wokalnie Hugh Laurie 'ego na płycie Didn't It Rain, w piosence "Vicksburg Blues".

W lipcu 2006 roku wystąpił na Festiwalu im. Ryśka Riedla w Tychach[2].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taj Mahal (1968)
  • The Natch'l Blues (1968)
  • Giant Step/De Ole Folks At Home (1969)
  • The Real Thing (1971)
  • Happy Just To Be Like I Am (1971)
  • Recycling The Blues & Other Related Stuff (1972)
  • Oooh So Good 'n Blues (1973)
  • Mo' Roots (1974)
  • Brothers (1974)
  • Music Fa' Ya (Musica Para Ti) (1976)
  • Evolution (The Latest) (1977)
  • Take A Giant Step (1983)
  • Dancing The Blues (1994)
  • Phantom Blues (1996)
  • Señor Blues (1997)
  • Shoutin' In Key (2000)
  • Hanapepe Dream (2003)
  • Martin Scorsese Presents The Blues – Taj Mahal (2003)
  • Blues with Feeling (2003)
  • Etta Baker & Taj Mahal (Music Maker 50) (2004)
  • Mkutano Meets The Culture Musical Club Of Zanzibar (2005)
  • Maestro (2008)
  • American Horizon (2009)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Taj Mahal na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-20].
  2. Krzysztof Burnetko: Trzy smutne akordy (pol.). archiwum.polityka.pl, 2006-09-09. [dostęp 2011-05-20].