Tajpan pustynny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tajpan pustynny
Oxyuranus microlepidotus
(McCoy, 1879)
Tajpan pustynny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina zdradnicowate
Podrodzina  ?Hydrophiinae[1]
Rodzaj Oxyuranus
Gatunek tajpan pustynny
Zasięg występowania
Mapa występowania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tajpan pustynny (Oxyuranus microlepidotus) – wąż z rodziny zdradnicowatych, jeden z najgroźniejszych węży jadowitych. Zamieszkuje pustynne tereny Australii; długość może przekraczać 2 m – samce i samice osiągają podobną długość ciała.

Wąż ma zazwyczaj kolor brązowy, zielonkawo-brązowy lub czerwonawy, z ciemniejszym kolorem głowy. Żyje w norach i rozpadlinach. Samice składają zwykle 9-12 jaj, z których młode wykluwają się średnio po 66 dniach. Dieta tajpana pustynnego obejmuje małe gryzonie, przede wszystkim myszy i szczury.

Jad tajpana pustynnego jest przede wszystkim neurotoksyczny, ale zawiera też elementy hemotoksyczne, wpływające na koagulację krwi. Jest to najbardziej toksyczny jad węża lądowego znany nauce – maksymalna dawka wydzielona przy jednym ukąszeniu (ponad 100 mg) jest w stanie uśmiercić ok. 100 osób, czyli wielokrotnie więcej niż jad kobry indyjskiej[potrzebne źródło]. Długie, ostre zęby są w stanie dotrzeć (przy ugryzieniu) do naczyń krwionośnych ofiary i szybciej doprowadzić do śmierci. Węże te są jednak stosunkowo powolne i mało agresywne (znacznie mniej niż tajpany nadbrzeżne), a ich występowanie z dala od siedzib ludzkich powoduje, że nie zanotowano do tej pory oficjalnie przypadków uśmiercenia człowieka. Notowane były jednak ukąszenia, których skutki zdołano zniwelować dzięki antidotum, aczkolwiek leczenie było długotrwałe, a osoby pokąsane wracały do zdrowia przez wiele miesięcy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. R. Lawson, J.B. Slowinski, B.I. Crother, F.T. Burbrink. Phylogeny of the Colubroidea (Serpentes): New evidence from mitochondrial and nuclear genes. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 37 (2), s. 581–601, 2005. doi:10.1016/j.ympev.2005.07.016 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]