Takahiro Aō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Takahiro Aō
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1984
Ichihara
Obywatelstwo Japonia
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa junior lekka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 28
Zwycięstwa 24
Przez nokauty 11
Porażki 3
Remisy 1
Nieodbyte 0

Takahiro Aō (jap. 粟生隆寛 Aō Takahiro?, ur. 6 kwietnia 1984 w Ichiharze)japoński bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC w kategorii piórkowej (do 126 funtów) i junior lekkiej (do 130 funtów).

Bokserską karierę rozpoczął we wrześniu 2003 roku. W marcu 2007 roku zdobył tytuł zawodowego mistrza Japonii w kategorii piórkowej pokonując Koji Umetsu. Do końca roku zdołał dwukrotnie obronić pas mistrzowski.

5 maja 2008 roku zmierzył się w walce eliminacyjnej federacji WBA z Hiroyuki Enoki. Pojedynek zakończył się kontrowersyjnym remisem[1]. W rezultacie to Enoki, jako wyżej rozstawiony w rankingu WBA, dostał szansę walki z mistrzem świata Chrisem Johnem (przegrał na punkty).

Mimo remisu Aō dostał szansę walki o pas mistrzowski innej organizacji bokserskiej, WBC. 16 października 2008 roku zmierzył się z mistrzem tej federacji, Óscarem Lariosem. Pojedynek wygrał niejednogłośnie na punkty Meksykanin, mimo że w czwartej rundzie leżał na deskach[2].

Z uwagi na dość kontrowersyjny rezultat pierwszego pojedynku, 12 marca 2009 roku doszło do walki rewanżowej obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Aō, który wygrał jednogłośnie i zdecydowanie na punkty w stosunku 119-107, 118-109 oraz 116-111, i odebrał Lariosowi tytuł mistrza świata WBC[3].

Pas mistrzowski stracił już w następnej walce, z Elio Rojasem, która odbyła się 14 lipca 2009 roku. Aō przegrał ten pojedynek jednogłośnie na punkty w stosunku 116-113, 117-111 i 118-110[4].

Na ring powrócił w grudniu tego samego roku, pokonując jednogłośnie na punkty Feidera Vilorię[5]. 26 listopada 2010 roku pokonał na punkty Vitalija Tajberta i zdobył tytuł mistrza WBC w kategorii junior lekkiej[6]. Swój tytuł obronił trzy razy. W kwietniu 2011 roku znokautował w czwartej rundzie Humberto Mauro Gutierreza[7]. Siedem miesięcy później pokonał na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów Devisa Boschiero[8]. W kwietniu 2012 roku pokonał natomiast na punkty Terdsaka Jandaenga[9]. Pas mistrzowski stracił w październiku 2012 roku, po porażce na punkty z Gamalielem Díazem[10].

Kolejną walkę stoczył 13 lipca 2013 roku, nokautując w drugiej rundzie Hardy'ego Paredesa[11].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Enoki-Aoh 126 WBA Unifier Scored Unanimous Draw (ang.). SecondsOut.com, 07.04.2008. [dostęp 2009-05-17].
  2. 2,0 2,1 Mark Vester: Oscar Larios Survives, Hasegawa Retains WBC Title (ang.). BoxingScene.com, 16.10.2008. [dostęp 2009-05-17].
  3. 3,0 3,1 Joe Koizumi: Aoh dethrones Larios; Hasegawa destroys Malinga! (ang.). Fightnews.com, 2009-03-14. [dostęp 2009-05-17].
  4. 4,0 4,1 Joe Koizumi: Rojas wins WBC feather belt! (ang.). Fightnews.com, 2009-07-14. [dostęp 2009-07-19].
  5. 5,0 5,1 Joe Koizumi: Full report: Hasegawa-Perez (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2009-12-23].
  6. 6,0 6,1 Joe Koizumi: Aoh-Tajbert: Full Report (ang.). Fightnews.com, 2010-11-26. [dostęp 2013-07-14].
  7. 7,0 7,1 Joe Koizumi: Aoh keeps WBC 130lb belt (ang.). Fightnews.com, 2011-04-08. [dostęp 2013-07-14].
  8. 8,0 8,1 Joe Koizumi: Aoh-Boschiero: Full Report (ang.). Fightnews.com, 2011-11-06. [dostęp 2013-07-14].
  9. 9,0 9,1 Joe Koizumi: Full Report: Ao-Terdsak (ang.). Fightnews.com, 2012-04-07. [dostęp 2013-07-14].
  10. 10,0 10,1 Photos: Diaz Shocks Japan With Upset Over a Bloody Aoh (ang.). BoxingScene.com, 2012-10-27. [dostęp 2013-07-14].
  11. 11,0 11,1 Miguel Maravilla: Results from Hollywood Park: Ao annihilates Paredes; Perez KOs Riovalle (ang.). Fightnews.com, 2013-07-13. [dostęp 2013-07-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]