Takashi Miike

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Takashi Miike

Takashi Miike (jap. 三池崇史 Mi'ike Takash?, ur. 24 sierpnia 1960 w Yao, w Ōsace)japoński reżyser.

Jego rodzina pochodziła z regionu Kumamoto. Dziadkowie opuścili Japonię przed wojną i spędzili ją w Chinach i Korei (ojciec reżysera urodził się w Seulu). Po wojnie powrócili do Japonii i osiedlili się w Ōsace.

Takashi dorastał w małym miasteczku Yao na przedmieściach Ōsaki w ubogiej rodzinie. W tym czasie przeżył fascynację motorami, którą przerwał dopiero groźny wypadek.

W wieku osiemnastu lat rozpoczął studia w Yokohama Hoso Eiga Senmon Gakko (Yokohama Academy of Visual Arts and Broadcast), uczelni założonej przez Shōhei’a Imamurę. Jak sam wspomina, powodem dla którego zdecydował się na te studia, był brak egzaminów wstępnych. Nie był pilnym studentem i gdy uczelnia miała wytypować jednego ze studentów do lokalnej telewizji jako asystenta reżysera (nieodpłatne i w związku z tym nieatrakcyjne zajęcie), padło na zwykle nieobecnego Miike. Następne dziesięć lat pracował w telewizji, między innymi jako asystent reżysera. W 1987 r. został asystentem samego Imamury na planie filmu Zegen.

Zadebiutował w 1991 r. produkcją video Squal! Miniskirt Patrol Force i – jak wielu innych, młodych reżyserów – skorzystał z fali popularności V-cinema: niskobudżetowych, kręconych techniką video, filmów akcji. Pierwszy film kinowy Miike to Shinjuku kuroshakai: Chaina mafia sensō z 1995 r. Gra wstępna z 1999 r. została dostrzeżona za granicą na MFF w Rotterdamie (nagrody FIPRESCI i KNF). Był to pierwszy film Miike, który trafił do dystrybucji w USA. Dzięki niemu filmy Japończyka z dnia na dzień zyskały miano kultowych. Dorobek reżysera jest ogromny i obejmuje kilkadziesiąt filmów; tylko przez dwa lata, 2001 i 2002, nakręcił ich czternaście.

Inspiracje[edytuj | edytuj kod]

Jak mówi sam Miike[potrzebne źródło]:

Jest tylko jeden reżyser, którego mógłbym nazwać swoim mistrzem – Shōhei Imamura (...) Zetknąłem się z nim w czasie studiów i już wtedy podziwiałem jego stosunek do kina. Założył własną firmę producencką, by robić wyłącznie to, na co ma ochotę. Byłem zaskoczony, że tak można, i to było dla mnie ważniejszą inspiracją niż sama jego twórczość. Pod wpływem Imamury uwierzyłem, że film jest wyrazem przeżyć jego autora, a nie tylko efektem sprawności reżyserskiej (...) Od Imamury nauczyłem się jednego – że sztuka, a zwłaszcza sztuka filmowa, nie ma nic wspólnego z głaskaniem.

W innym wywiadzie reżyser wyznał, że jego ulubionym filmem są Żołnierze kosmosu Paula Verhoevena[potrzebne źródło].

Styl i znaki firmowe[edytuj | edytuj kod]

Kino Takashiego Miike słynie przede wszystkim z przerysowanej przemocy i łamania seksualnych tabu. Filmy, i tak dwuznaczne i oryginalne, kończy często w jeszcze bardziej szokujący i dziwaczny sposób. Prawie wszystkie jego dojrzałe filmy zawierają wątki z życia reżysera. Szczególnie w nostalgiczny sposób traktuje dziecięcych bohaterów swoich filmów. Do ulubionych aktorów Miike należą: Renji Ishibashi, Sho Aikawa, Riki Takeuchi, Ren Ōsugi oraz Susumu Terajima.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Twórczość Miike często określana jest jako mizoginistyczną i skrajnie brutalną[potrzebne źródło]. Poparciem obu tez jest film Koroshiya 1, groteskowy w przerysowanej przemocy i podejmujący kontrowersyjny temat sadomasochizmu (w roli supermasochisty wystąpił kultowy w Japonii aktor Tadanobu Asano). Seksualna przemoc wobec kobiet była powodem niedopuszczenia filmu w nieocenzurowanej wersji na ekrany brytyjskich kin[potrzebne źródło].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Jako reżyser[edytuj | edytuj kod]

  • 1991 Rasuto ran: Ai to uragiri no hyaku-oku en: shissō Feraari 250 GTO
  • 1991 Toppū! Minipato-tai: Aikyatchi Jankushon (jap. 突風! ミニパト隊 アイキャッチ・ジャンクション?)
  • 1991 Redi-hantā: Koroshi no pureryūdo (jap. レディハンター 殺しのプレュード?)
  • 1992 Ningen-kyōki: Ai to ikari no ringu (jap. 人間兇器 愛と怒りのリング?)
  • 1993 Bodigādo Kiba (jap. ボディガード牙?)
  • 1993 Oretachi wa tenshi ja nai (jap. 俺達は天使じゃない?)
  • 1993 Oretachi wa tenshi ja nai 2 (jap. 俺達は天使じゃない2?)
  • 1994 Shinjuku autorō (jap. 新宿アウトロー?)
  • 1994 Bodigādo Kiba: Shura no mokushiroku (jap. 修羅の黙示録 ボディーガード牙?)
  • 1995 Daisan no gokudō (jap. 第三の極道?)
  • 1995 Shura no mokushiroku 2: Bodigādo Kiba (jap. 修羅の黙示録2 ボディーガード牙?)
  • 1995 Naniwa yōkyōden (jap. なにわ遊侠伝?)
  • 1995 Shinjuku-kuroshakai: Chaina mafia sensō (jap. 新宿黒社会 チャイナ マフィア戦争?)
  • 1996 Shin-daisan no gokudō: Boppatsu Kansai gokudō sensō (jap. 新・第三の極道 勃発 関西極道ウォーズ!!?)
  • 1996 Shin-daisan no gokudō II (jap. 新・第三の極道II?)
  • 1996 Jingi naki yabō (jap. 仁義なき野望?)
  • 1996 Piinattsu: Rakkasei (jap. ピイナッツ 落華星?)
  • 1996 Kenka no hanamichi: Ōsaka saikyō densetsu (jap. 喧嘩の花道 大阪最強伝説?)
  • 1996 Gokudō sengokushi: Fudō (jap. 極道戦国志 不動?)
  • 1997 Kishiwada shōnen gurentai: Chikemuri junjō-hen (jap. 岸和田少年愚連隊 血煙り純情篇?)
  • 1997 Jingi naki yabō 2 (jap. 仁義なき野望2?)
  • 1997 Gokudō kuroshakai (jap. 極道黒社会 RAINY DOG?)
  • 1997 Full metal gokudō (jap. FULL METAL 極道?)
  • 1998 Chūgoku no chōjin (jap. 中国の鳥人?)
  • 1998 Andoromedia (jap. アンドロメデイア andromedia?)
  • 1998 Blues Harp (jap. BLUES HARP?)
  • 1998 Kishiwada shōnen gurentai: Bōkyō (jap. 岸和田少年愚連隊 望郷?)
  • 1999 Gra wstępna (jap. オーディション Ōdishon?)
  • 1999 Tennen shōjo man)
  • 1999 Nihon kuroshakai (jap. 日本黒社会?)
  • 1999 Silver: Shirubā (jap. シルバー SILVER?)
  • 1999 Żywi lub martwi (jap. DEAD OR ALIVE 犯罪者?, Dead or Alive: Hanzaisha)
  • 1999 Sararīman Kintarō (jap. サラリーマン金太郎?)
  • 1999 Tennen shōjo man next: Yokohama hyaku-ya hen
  • 2000 Tsukamoto Shin’ya ga Ranpo suru
  • 2000 Tajū jinkaku tantei saiko: Amamiya Kazuhiko no kikan (jap. 多重人格探偵サイコ?)
  • 2000 Miasto zagubionych dusz (jap. 漂流街 THE HAZARD CITY Hyōryū-gai?)
  • 2000 天国から来た男たち (jap. Tengoku kara kita otoko-tachi?)
  • 2000 Dead or Alive 2: Birds (jap. DEAD OR ALIVE 2 逃亡者 Dead or Alive 2: Tōbōsha?)
  • 2001 Zuiketsu gensō: Tonkararin yume densetsu)
  • 2001 鞠智城物語 防人たちの唄 (jap. Kikuchi-jō monogatari: Sakimori-tachi no uta?)
  • 2001 Family (jap. FAMILY?)
  • 2001 Visitor Q (jap. ビジターQ Bijitā Q?)
  • 2001 Ichi the Killer (殺し屋1, Koroshiya 1)
  • 2001 Agitator (jap. 荒ぶる魂たち Araburu tamashī-tachi?)
  • 2001 The Happiness of the Katakuris (jap. カタクリ家の幸福 Katakuri-ke no kōfuku?)
  • 2002 Dead or Alive: Final (jap. DEAD OR ALIVE FINAL?)
  • 2002 おんな 国衆一揆 (jap. Onna kunishuu ikki?)
  • 2002 Sabu (jap. SABU さぶ Sabu?)
  • 2002 Graveyard of Honor (jap. 新・仁義の墓場 Shin-jingi no hakaba?)
  • 2002 Shangri-La (jap. Kin’yū hametsu Nippon: Tōgenkyō no hito-bito?)
  • 2002 Pandōra
  • 2002 Jitsuroku Andō Noboru kyōdō-den: Rekka
  • 2002 Pāto-taimu tantei
  • 2003 The Man in White (jap. 許されざる者 Yurusarezaru mono?)
  • 2003 Gozu: Gangsterski teatr grozy (jap. 極道恐怖大劇場 牛頭 GOZU Gokudō kyōfu dai-gekijō: Gozu?)
  • 2003 Yakuza Demon (jap. 鬼哭 kikoku Kikoku?)
  • 2003 Kōshōnin (jap. 交渉人 Kōshōnin?) (TV)
  • 2003 Nieodebrane połączenie (jap. 着信アリ Chakushin Ari?)
  • 2004 Zebraman (jap. ゼブラーマン Zeburāman?)
  • 2004 Pāto-taimu tantei 2
  • 2004 Three... Extremes (jap. 三更2 Saam gaang yi?) (segment Box)
  • 2004 IZO (jap. IZO IZO?)
  • 2005 Ultraman Max (jap. ウルトラマンマックス Urutoraman makkusu?)
  • 2005 The Great Yokai War (jap. 妖怪大戦争 Yōkai daisensō?)
  • 2006 Big Bang Love, Juvenile A (jap. 46億年の恋 46-okunen no koi?)
  • 2006 Waru
  • 2006 Mistrzowie horroru, odcinek Imprint (jap. インプリント ~ぼっけえ、きょうてえ~ Inpurinto ~bokke kyote~?)
  • 2006 Waru: kanketsu-hen
  • 2006 Sun Scarred (jap. Taiyo no kizu 太陽の傷?)
  • 2007 Sukiyaki Western Django (jap. スキヤキ・ウエスタン ジャンゴ Sukiyaki wesutān jango?)

Jako aktor[edytuj | edytuj kod]

O ile nie zaznaczono inaczej, filmy reżyserowane przez samego Miike.

  • 1989: Czarny deszcz (reż. Shōhei Imamura) jako robotnik w fabryce
  • 1996: Kenka no hanamichi: Ōsaka saikyō densetsu jako ofiara
  • 1997: Kishiwada shōnen gurentai: Chikemuri junjō-hen jako mężczyzna w czerwonych spodniach pobity przez Riichiego
  • 1998: Yomigaeru kinrō 2: Fukkatsu-hen (reż. Takeshi Watanabe)
  • 2000: Isola: Tajuu jinkaku shōjo (reż. Toshiyuki Mizutani)
  • 2001: Araburu tamashii-tachi
  • 2001: Nikutai keibiin: Sakareta seifuku (reż. Naoto Kumazawa)
  • 2002: Shin jingi no hakaba jako człowiek z pistoletem w restauracji
  • 2002: Koroshiya 1: The Animation Episode 0 (reż. Shinji Ishidaira) jako głos Kakihary
  • 2003: Ruang rak noi nid mahasan jako yakuza
  • 2003: Gokudō deka (reż. Sakichi Satō)
  • 2004: Koi no mon (reż. Suzuki Matsuo)
  • 2005: Sąsiad spod trzynastki (reż. Yasuo Inoue) jako Kaneda
  • 2005: Hostel (reż. Eli Roth) jako Miike Takashi

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wywiady[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pitrus A. Kino agresji. „Kino”. Nr 6, 2005. 
  • Wywiad z Takashim Miike: Chcę szokować ludzi. „Film”. nr 7, 2005. 
  • Thomas Patrick Mes: Agitator: The Cinema of Takashi Miike. FAB Press, o.O. o.J.. ISBN 1-903254-22-1.