Tanit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Posąg bogini Tanit w Kartagińskich lasach

Tanitfenicka bogini płodności, księżyca, wojny i śniegu czczona przede wszystkim w Kartaginie. Odpowiedniczka fenickej Asztarte. Żona Baal Hammona, boga nieba i wegetacji. Jej symbole – gołąb, owoc granatu, ryba, palma – znajdują się na wielu stelach i ołtarzach kamiennych. Do Tanit odnoszą się również wyobrażenia odwróconego w dół księżyca połączonego z dyskiem słonecznym; otwartej dłoni; znak Tanit – wizerunek betyla i dysku słonecznego przedzielonego na pół (podobny do egipskiego znaku anch). Tanit była najpopularniejszą boginią Kartaginy.

W Starożytnym Rzymie Tanit nazywana była Dea Caelesti i zaliczana była do bóstw „obcych” (peregrina sacra)[1].

Przypisy

  1. Henryk Kowalski, Państwo i religia rzymska wobec „obcych” kultów i rytuałów w okresie republiki [w:] Grecy, Rzymianie i ich sąsiedzi, pod red. K. Nawotki i M. Pawlak, Wrocław 2007, s.4, UMCS w Lublinie

Literatura[edytuj | edytuj kod]