Tanzanit
| Tanzanit | |||
|
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | krzemian glinu i wapnia Ca 2Al3[O |
||
| Twardość w skali Mohsa | 6,5-7 | ||
| Przełam | nierówny | ||
| Łupliwość | doskonała | ||
| Układ krystalograficzny | rombowy | ||
| Gęstość minerału | 3,35 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | niebieska w odcieniach, czasami żółta, brunatna, bezbarwna | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | szklisty | ||
Tanzanit (tanganit) – gemmologiczna nazwa przezroczystej, niebieskiej w odcieniach odmiany zoisytu. Nieprawidłowo nazywany "szafirem Meru" – pierwsi jego odkrywcy mylnie uznali go za szafir.
Nazwa pochodzi od Tanzanii, gdzie minerał ten został odkryty a została wprowadzona przez firmę jubilerską Tiffany z Nowego Jorku.
Do gemmologii został wprowadzony dopiero w 1967 r. przez hinduskiego poszukiwacza drogich kamieni Manuela de Souza. Kamień stał się znany przede wszystkim dzięki biżuterii noszonej przez Elizabeth Taylor – aktorkę filmową.
Spis treści |
Charakterystyka[edytuj]
Właściwości[edytuj]
Tworzy kryształy o pokroju słupkowym z wyraźnym pionowym prążkowaniem. Jego barwę można wzmocnić przez ogrzewanie do temp. 400-500 °C. Zawiera domieszki wanadu, strontu, chromu. Jest kruchy, niektóre okazy po oszlifowaniu wykazują efekt kociego oka.
Inne właściwości:
- Dwójłomność: 0,009
- Dyspersja: 0,019
- Pleochroizm: bardzo silny niebieski zielony; trichroizm widoczny już gołym okiem.
Istnieje możliwość pomylenia z ametystem, kordierytem, lazulitem, szafirem, spinelem i syntetycznym korundem. Znane są też imitacje tanzanitu.
Występowanie[edytuj]
Spotykany w żyłach pegmatytowo-hydrotermalnych w gnejsach.
Miejsca występowania: Tanzania – Gerevi Hills (rejon Arusha i Moshi).
Zastosowanie[edytuj]
- do wyrobu wszystkich typów biżuterii,
- jest bardzo rzadkim i wyjątkowo atrakcyjnym kamieniem jubilerskim,
- kamień kolekcjonerski.
Bibliografia[edytuj]
- W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Zarys Gemmologii, Wyd. AGH 1996
- C. Hall: Klejnoty, Kamienie szlachetne i ozdobne, Wyd. Wiedza i Życie 1996 r.
- W. Schuman: Kamienie szlachetne i ozdobne, Wyd. "Alma –Press" 2004 r.