Tapping

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tapping
Plik wideo Tapping oburęczny

Demonstracja użycia oburęcznego tappingu przez Erika Mongraina na podstawie jego piosenki "AirTap!"

Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.

Tapping (ang. pukanie) – technika gry na instrumentach strunowych, rozpowszechniona głównie w grze na gitarze elektrycznej.

Polega na wydobyciu dźwięku legato poprzez naciśnięcie lub oderwanie od struny palca ręki standardowo szarpiącej struny.

Techniki tappingu[edytuj | edytuj kod]

Rozróżnia się następujące techniki tappingu:

  • Tapping jednoręczny - do naciskania strun używa się palców tylko jednej ręki.
  • Tapping oburęczny - do naciskania strun używa się palców obu rąk.

Wykorzystanie tappingu[edytuj | edytuj kod]

Tapping ze względu na swoją widowiskowość używany jest głównie w solówkach. Jednym z pierwszych słynnych muzyków używających techniki podobnej do tappingu był skrzypek Paganini. Natomiast za prekursora tappingu oburęcznego uważa się Steve'a Hacketta[1], później naśladowanego przez takich gitarzystów jak Eddie Van Halen (Eruption), Nuno Bettencourt (Get the funk out), Joe Satriani (Day at the beach, Satch Boogie, Midnight) czy Steve Vai. Tapping z powodzeniem był również stosowany przez basistów, np. Les Claypool, Cliff Burton, Victor Wooten, Michael Anthony czy też Wolfgang Van Halen.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Chapman stick (instrument wynaleziony w latach 70. XX wieku specjalnie do tappingu)

Przypisy

  1. Steve Hackett recording Darktown (ang.). W: Sound on Sound, The World's Best Music Recording Magazine [on-line]. sierpień 1999. [dostęp 2008-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Inne znaczenia słowa "tapping"[edytuj | edytuj kod]