Tarō Asō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tarō Asō
Taro Aso in World Economic Forum Annual Meeting in Davos (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 20 września 1940
Iizuka
Japonia 92. Premier Japonii
Przynależność polityczna Partia Liberalno-Demokratyczna (PLD)
Okres urzędowania od 24 września 2008
do 16 września 2009
Poprzednik Yasuo Fukuda
Następca Yukio Hatoyama
Japonia Minister Spraw Zagranicznych
Przynależność polityczna PLD
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 27 sierpnia 2007
Poprzednik Nobutaka Machimura
Następca Nobutaka Machimura
Japonia Minister Spraw Wewnętrznych i Komunikacji
Przynależność polityczna PLD
Okres urzędowania od 22 września 2003
do 31 października 2005
Poprzednik Toranosuke Katayama
Następca Heizō Takenaka
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Tarō Asō (jap. 麻生太郎 Asō Tarō?, ur. 20 września 1940 w Iizuka w prefekturze Fukuoka) – 92. premier Japonii, od 24 września 2008 do 16 września 2009. Minister spraw zagranicznych Japonii w latach 2005-2007, minister spraw wewnętrznych w latach 2003-2005. Wicepremier oraz minister finansów od 26 grudnia 2012.

Rodzina i wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Tarō Asō jest przedstawicielem ścisłej, japońskiej elity politycznej, wywodzącej się z domen feudalnych (hanów) Satsuma i Chōshū w zachodniej Japonii. Przedstawiciele tych klanów odegrali kluczową rolę w przywróceniu władzy cesarskiej w czasie przewrotu Meiji w połowie XIX wieku, doprowadzeniu do radykalnej modernizacji kraju i otwarciu go na świat zewnętrzny. Przodek (cztery pokolenia wstecz) obecnego premiera, Toshimichi Ōkubo, był samurajem z Satsumy, jednym z Trzech wielkich mężów restauracji Meiji (jap. 維新の三傑 Ishin-sanketsu?), a w nieco szerszym kontekście należał do grupy około stu osób porównywanych czasem do "ojców-założycieli Stanów Zjednoczonych". Potomkowie tamtego pokolenia, są powiązani licznymi koligacjami rodzinnymi i biznesowymi do dnia dzisiejszego, a stanowiska (z reguły eksponowane i istotne) są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Ojciec obecnego premiera, Takakichi Asō, był prezesem Asō Cement Company i bliskim znajomym premiera Kakuei'a Tanaki, a matka - córką premiera Shigeru Yoshidy. Żona Tarō Asō jest trzecią córką premiera Zenkō Suzukiego, a młodsza siostra, Nobuko – żoną księcia Tomohito, kuzyna cesarza Akihito.

Asō ukończył studia na Wydziale Polityki i Ekonomii Uniwersytetu Gakushuin. Następnie studiował w Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Stanforda, przerwał jednak studia na życzenie rodziny, obawiającą się, że ulegnie wpływowi nadmiernej amerykanizacji. Przypłynął wtedy do Japonii statkiem, po czym wyjechał ponownie, by podjąć studia na Uniwersytecie Londyńskim. Asō przez dwa lata pracował w Sierra Leone dla firmy wydobywającej diamenty, dopóki wojna domowa (patrz: Historia Sierra Leone) nie zmusiła go do powrotu do kraju.

W 1966 rozpoczął pracę w firmie ojca. W latach 1973-1979 był prezesem Asō Mining Company. Komentatorzy (np. Christopher Reed[1]) podkreślają, że nie przeprosił za wykorzystywanie przez jego firmę w czasie II wojny światowej pracy przymusowej.

Był członkiem japońskiej reprezentacji strzeleckiej na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 oraz przewodniczącym organizacji Junior Chamber International w 1978.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Asō został wybrany do Izby Reprezentantów w październiku 1979 i od tego czasu był ponownie wybierany osiem razy. W 1988 został parlamentarnym wiceministrem edukacji.

W 2003 Asō wszedł w skład rządu Jun'ichirō Koizumiego jako minister spraw wewnętrznych, poczty i komunikacji, a 31 października 2005 został ministrem spraw zagranicznych. Panuje przekonanie, że zmiana stanowiska miała na celu ograniczenie krytyki polityki zagranicznej Japonii ze strony "prochińskiego" polityka Yōhei'a Kōno, szefa frakcji wewnątrz Partii Liberalno-Demokratycznej.

Asō był jednym z kandydatów na następcę premiera Koizumiego w 2006 roku. Przegrał jednak wewnątrzpartyjne wybory na rzecz Shinzō Abe. Zarówno Abe jak i Asō są zwolennikami konserwatywnej polityki zagranicznej i zajmowali konfrontacyjne stanowiska w stosunku do niektórych krajów Azji Wschodniej, szczególnie Korei Północnej i, w mniejszym stopniu, Chińskiej Republiki Ludowej. Abe był uważany za bardziej „umiarkowanego” polityka w porównaniu z „twardym” Asō i miał nad nim przewagę w sondażach.

W 2007 Aso odwiedził Polskę (30. i 31 maja).

22 września 2008 został wybrany liderem Partii Liberalno-Demokratycznej. 24 września 2008 zastąpił na stanowisku premiera Yasuo Fukudę[2].

W wyborach parlamentarnych 30 sierpnia 2009 Partia Liberalno-Demokratyczna poniosła dotkliwą porażkę, zdobywając tylko 119 mandatów w Izbie Reprezentantów i utraciła władzę po kilkudziesięciu latach nieomal samodzielnych rządów[3][4]. 16 września 2009 nowym premierem Japonii został Yukio Hatoyama z Partii Demokratycznej[5][6]. Tego samego dnia Taro Aro zrezygnował z funkcji przewodniczącego LDP[7].

26 grudnia 2012 r. został powołany na stanowisko wicepremiera oraz ministra finansów w drugim rządzie Shinzō Abe[8].

Przypisy

  1. "Family Skeletons: Japan's Foreign Minister and Forced Labor by Koreans and Allied POWs")
  2. "Taro Aso set to become Japan's PM", BBC News, 24 września 2008
  3. Democratic Party wins landslide in legislative elections (ang.). France24, 31 sierpnia 2009. [dostęp 2009-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-01)].
  4. Japan's Hatoyama sweeps to power (ang.). BBC News, 31 sierpnia 2009. [dostęp 2009-09-16].
  5. New PM cements Japan power shift (ang.). BBC News, 16 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  6. Hatoyama takes the helm as new centre-left PM (ang.). France24, 16 września 2009. [dostęp 2009-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-08)].
  7. Taro Aso resigns as LDP president (ang.). People's Daily Online, 16 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  8. Japonia ma nowego premiera (pol.). rp.pl. [dostęp 2012-12-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Yasuo Fukuda
premier Japonii
2008—2009
Następca
Yukio Hatoyama
Poprzednik
Nobutaka Machimura
minister spraw zagranicznych Japonii
2005—2007
Następca
Nobutaka Machimura