Tarcza Nipkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tarcza Nipkowa – to wynalazek Paula Nipkowa z 1884 r., który w ogromnej mierze przyczynił się do rozwoju telewizji. Jest to urządzenie służące do mechanicznej i syntetycznej analizy obrazu.

Tarcza Nipkowa, pomimo znalezienia innych metod elektronicznych do składania obrazu była wykorzystywana w niektórych urządzeniach aż do czasów końca II wojny światowej. W uznaniu zasług w roku 1935 została uruchomiona w Berlinie pierwsza na świecie elektroniczna stacja telewizyjna, a jej nadajnik nazwano Paul Nipkow.

Amerykanin Charles Francis Jenkins zastosował wynalazek Paula Nipkowa w początkowych latach dwudziestych, kiedy to przesłał obraz prezydenta Stanów Zjednoczonych Warrena Gamaliela Hardinga z Waszyngtonu do Filadelfii na odległość ok. 200 km. W roku 1925 udało mu się nadać i odebrać obraz ruchomy.

Opis i działanie[edytuj | edytuj kod]

Tarcza Nipkowa

Urządzenie to miało postać metalowej tarczy obrotowej wraz z kwadratowymi otworami rozłożonymi równomiernie wzdłuż linii coraz mniejszych współśrodkowych okręgów. Przez te otwory kolejno przechodził promień świetlny składający obraz. Taka tarcza była umieszczana pomiędzy przedmiotem oświetlanym, (przedmiotem, którego obraz chciano otrzymać) a komórką fotoelektryczną. W ten sposób promienie światła odbitego od poszczególnych części przechodziły przez kolejne otwory tej tarczy na fotokomórkę, która z kolei modulowała prąd żarówki w odbiorniku. Światło tej żarówki (jaśniejące bądź ciemniejące) było rzutowane na ekran poprzez otwory obracającej się synchronicznie podobnej tarczy. Na tymże ekranie pojawiał się wówczas obraz tego przedmiotu.

Dnia 6 stycznia 1884 roku młody wynalazca Paul Nipkow otrzymał patent o numerze 30105 na urządzenie, które sam nazwał elektrycznym teleskopem.