Tarczyk mgławy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tarczyk mgławy

Tarczyk mgławy, tarczyk buraczany (Cassida nebulosa) – chrząszcz z rodziny stonkowatych. Szkodnik roślin występujący powszechnie na terenie całej Europy. W Polsce powszechny na dzikich roślinach z rodziny komosowatych. Powoduje duże straty w uprawach buraków, niekiedy rzepaku lub kapusty.

Larwa
Wygląd
Ciało silnie spłaszczone tarczowatego kształtu. Długość do 7 mm. Kolor początkowo oliwkowozielony z czasem przechodzi w jasnobrunatny z czarnymi kropkami.
Rozwój
Zimują w glebie, pod drzewami w resztkach roślinnych, by w połowie kwietnia wyjść na żerowiska, w początkowym okresie na rośliny z rodzaju komosa, następnie zaatakowane zostają młode buraki.

Po kilkudniowym żerowaniu chrząszcze przystępują do kopulacji w wyniku którego samica składa ok. 500 – 700 jaj przyczepionych do spodniej części liścia. Po upływie ok. 7 dni wylęgają się larwy. Larwy te linieją aż czterokrotnie. Żerowanie larw trwa przez okres ok. 8 dni, po czym następuje przeobrażenie w dorosłe osobniki.

Larwa w kolorze żółtozielonym do 9 mm długości i kształtem zwężającym się ku końcowi. Segmenty wyraźne, z kolczastymi wyrostkami po bokach ciała. Na końcu odwłoka kolce skierowane ku górze.

Zwalczanie
Polega na niszczeniu środkami chemicznymi.
Próg ekonomicznej szkodliwości
3-4 larwy na jednej roślinie lub 15% uszkodzonych roślin[1].

Przypisy

  1. Grażyna Hołubowicz-Kliza, Marek Mrówczyński: Atlas szkodników i owadów pożytecznych w rolnictwie. Puławy: Wydawnictwo IUNG-PIB, 2006, s. 37. ISBN 83-89576-86-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych, PWRiL, Warszawa, 1987, ISBN 83-09-00005-7