Tarczyk mgławy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tarczyk mgławy
Cassida nebulosa
Linnaeus, 1758
Tarczyk mgławy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Rząd chrząszcze
Rodzina stonkowate
Podrodzina tarczykowate
Plemię Cassidini
Rodzaj Cassida
Gatunek tarczyk mgławy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tarczyk mgławy, tarczyk buraczany (Cassida nebulosa) – chrząszcz z rodziny stonkowatych. Szkodnik roślin występujący powszechnie na terenie całej Europy. W Polsce powszechny na dzikich roślinach z rodziny komosowatych. Powoduje duże straty w uprawach buraków, niekiedy rzepaku lub kapusty.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Larwa

Ciało silnie spłaszczone tarczowatego kształtu. Długość do 7 mm. Kolor początkowo oliwkowozielony z czasem przechodzi w jasnobrunatny z czarnymi kropkami.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Zimują w glebie, pod drzewami w resztkach roślinnych, by w połowie kwietnia wyjść na żerowiska, w początkowym okresie na rośliny z rodzaju komosa, następnie zaatakowane zostają młode buraki.

Po kilkudniowym żerowaniu chrząszcze przystępują do kopulacji w wyniku którego samica składa ok. 500 – 700 jaj przyczepionych do spodniej części liścia. Po upływie ok. 7 dni wylęgają się larwy. Larwy te linieją aż czterokrotnie. Żerowanie larw trwa przez okres ok. 8 dni, po czym następuje przeobrażenie w dorosłe osobniki.

Larwa w kolorze żółtozielonym do 9 mm długości i kształtem zwężającym się ku końcowi. Segmenty wyraźne, z kolczastymi wyrostkami po bokach ciała. Na końcu odwłoka kolce skierowane ku górze.

Szkodnictwo[edytuj | edytuj kod]

Zwalczanie
Polega na niszczeniu środkami chemicznymi.
Próg ekonomicznej szkodliwości
3-4 larwy na jednej roślinie lub 15% uszkodzonych roślin[1].

Rozprzestrzenienie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek holarktyczny. W Europie występuje w Danii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Szwajcarii, Polsce, Czechach, Słowacji, Austrii, Francji, Hiszpanii, Włoszech, Węgrzech, Chorwacji, Serbii, Czarnogórze, Ukrainie, Litwie, Białorusi, Rumunii, Mołdawii, Albanii, Grecji i Bułgarii. Ponadto występuje w Azji przez Rosję po Japonię i północnowschodnie Chiny oraz w Ameryce Północnej[2].

Przypisy

  1. Grażyna Hołubowicz-Kliza, Marek Mrówczyński: Atlas szkodników i owadów pożytecznych w rolnictwie. Puławy: Wydawnictwo IUNG-PIB, 2006, s. 37. ISBN 83-89576-86-4.
  2. Yu.M. Malysh & A.N. Frolov: AgroAtlas. [dostęp 2014-10-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych, PWRiL, Warszawa, 1987, ISBN 83-09-00005-7