Tarnawa Krośnieńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tarnawa Krośnieńska
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Bobrowice
Liczba ludności (31.12.2007) 45
Strefa numeracyjna (+48) 68
SIMC 0907846
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Tarnawa Krośnieńska
Tarnawa Krośnieńska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tarnawa Krośnieńska
Tarnawa Krośnieńska
Ziemia 51°55′N 15°09′E/51,916667 15,150000

Tarnawa Krośnieńska (dawna niem. nazwa Tornow)[1]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Bobrowice.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295-1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Tarnava[2][3]. Pierwsza wzmianka o miejscowości Tarnawa pochodzi z około 1300 roku. Książę Joachim i jego brat margrabia Albrecht w 1510 roku nadali wieś Tornow w formie lenna braciom von Rothenburg. Źródła około 1700 roku odnotowały kolejnych właścicieli, którymi byli członkowie rodziny Zettritzów, a około 1790 roku baronów von Troschke[1]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, oktagonalny. Świątynia barokowa, wzniesiona w 1713 roku przez Daniela Lichta z Krosna Odrzańskiego[5]. Powstał dzięki fundacji Anny Eleonory von Luck, wdowy po właścicielu Tarnawy z rodziny von Zettritz[1]. Na początku XX wieku odnowiono empory oraz ołtarz. Jest to budowla założona na rzucie ośmioboku, z wyodrębnioną po stronie wschodniej półkolistą zakrystią. Pokryty jest ośmiospadowym dachem mansardowym, zwieńczonym drewnianą latarnią natomiast zakrystia daszkiem czterospadowym[1]. We wnętrzu zachowały się jednokondygnacyjne empory wsparte na drewnianych filarach. W centralnej partii sklepienia widnieje płaskorzeźbiona rozeta z dwoma herbami inicjałami fundatorki świątyni i datą rozpoczęcia budowy „1712”[6]. Elementami zabytkowego wyposażenia są: barokowy ołtarz z obrazami Ostatnia Wieczerza i Ukrzyżowanie Chrystusa oraz ławki i dzwon z 1900 roku[6].
  • cmentarz przykościelny

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 229.
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  3. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 22.1.13]. s. 10.
  5. Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 388. ISBN 978-83-931526-0-5.
  6. 6,0 6,1 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 230.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 229-230. ISBN 978-83-919914-8-0.