Tarnawa Krośnieńska
| Tarnawa Krośnieńska | |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | lubuskie |
| Powiat | krośnieński |
| Gmina | Bobrowice |
| Liczba ludności (31.12.2007) | 45 |
| Strefa numeracyjna | (+48) 68 |
|
Położenie na mapie województwa lubuskiego
  Tarnawa Krośnieńska
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Tarnawa Krośnieńska
|
|
 51°55′N 15°09′E / 51.916666666667, 15.15Na mapach: 51°55′N 15°09′E / 51.916666666667, 15.15 |
|
Tarnawa Krośnieńska (dawna niem. nazwa Tornow)[1] - wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Bobrowice.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295-1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Tarnava.[2][3]. Pierwsza wzmianka o miejscowości Tarnawa pochodzi z około 1300 roku. Książę Joachim i jego brat margrabia Albrecht w 1510 roku nadali wieś Tornow w formie lenna braciom von Rothenburg. Źródła około 1700 roku odnotowały kolejnych właścicieli, którymi byli członkowie rodziny Zettritzów, a około 1790 roku baronów von Troschke[1]
Zabytki [edytuj]
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:
- kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, oktagonalny. Świątynia barokowa, wzniesiona w 1713 roku przez Daniela Lichta z Krosna Odrzańskiego[5]. Powstał dzięki fundacji Anny Eleonory von Luck, wdowy po właścicielu Tarnawy z rodziny von Zettritz[1]. Na początku XX wieku odnowiono empory oraz ołtarz. Jest to budowla założona na rzucie ośmioboku, z wyodrębnioną po stronie wschodniej półkolistą zakrystią. Pokryty jest ośmiospadowym dachem mansardowym, zwieńczonym drewnianą latarnią natomiast zakrystia daszkiem czterospadowym[1]. We wnętrzu zachowały się jednokondygnacyjne empory wsparte na drewnianych filarach. W centralnej partii sklepienia widnieje płaskorzeźbiona rozeta z dwoma herbami inicjałami fundatorki świątyni i datą rozpoczęcia budowy „1712”[6]. Elementami zabytkowego wyposażenia są: barokowy ołtarz z obrazami Ostatnia Wieczerza i Ukrzyżowanie Chrystusa oraz ławki i dzwon z 1900 roku[6].
- cmentarz przykościelny
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 229.
- ↑ Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
- ↑ H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 22.1.13]. s. 10.
- ↑ Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 388. ISBN 978-83-931526-0-5.
- ↑ 6,0 6,1 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 230.
Bibliografia [edytuj]
- Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 229-230. ISBN 978-83-919914-8-0.
|
|||||||||||
