Tarnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy góry. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Tarnica
Widok na Tarnicę – szlak od Ustrzyk Górnych
Widok na Tarnicę – szlak od Ustrzyk Górnych
Państwo  Polska
Pasmo Bieszczady Zachodnie, Karpaty
Wysokość 1346 m n.p.m.
Wybitność 494 m
Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa lokalizacyjna Bieszczadów Zachodnich
Tarnica
Tarnica
Ziemia 49°04′28,98″N 22°43′34,50″E/49,074717 22,726250
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Widok szczytu Tarnicy od strony Szerokiego Wierchu

Tarnica (1346 m n.p.m.) – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów i województwa podkarpackiego, wznoszący się na krańcu pasma połonin, w grupie tzw. gniazda Tarnicy i Halicza. Należy do Korony Gór Polski.

Szczyt Tarnicy wznosi się ponad 500 m nad dolinę Wołosatki i wyróżnia się osobliwą sylwetką. Od sąsiedniego masywu Krzemienia grzbiet (faktycznie zwornikiem jest Tarniczka) oddzielony jest głęboką Przełęczą Goprowską, natomiast z Szerokim Wierchem łączy się charakterystyczną, ostro wciętą w grzbiet przełęczą o wysokości 1275 m n.p.m., od której pochodzi nazwa góry (w języku rumuńskim słowo "tarniţa" oznacza siodło, przełęcz). Wąski, ostry, nieco wydłużony grzbiet góry, z dwoma wyraźnymi wierzchołkami (1346 i 1339 m n.p.m.), wyścielają złomiska skał i zdobią bruzdy naturalnych zagłębień, a także resztki wojennych okopów. Z południowej strony opada w dół wysoka skalna ściana, a niżej rozścielają się wielkie pola kamiennego rumoszu. Na głównej kulminacji znajduje się punkt geodezyjny i żelazny krzyż ustawiony w 1987 r.[1], upamiętniający – wraz z wmurowaną tablicą – pobyt ks. Karola Wojtyły 5 sierpnia 1953. Tarnica stanowi najbardziej atrakcyjny punkt widokowy w polskich Bieszczadach. Oprócz wspaniałej panoramy najbliższych grzbietów polskiej części Bieszczadów, w pogodne dni można dostrzec: Tatry [2], Gorgany, Ostrą Horę, Połoninę Równą[3], Połoninę Krasną i Świdowiec[4].

W rejon tych gór prowadzą zaledwie dwa piesze szlaki turystyczne. Pierwszy to końcowy odcinek Głównego Szlaku Beskidzkiego (UstrońWołosate), wiodący od schroniska w Ustrzykach Górnych (znaki czerwone). Odcinek ten w swojej końcowej partii jest bardzo atrakcyjny widokowo, prowadząc do przełęczy pod szczytem Tarnicy (1275 m n.p.m.) połoninami Szerokiego Wierchu. Drugim jest bardziej stromy szlak niebieski Biała – Grybów, który prowadzi z Wołosatego bezpośrednio na przełęcz pod szczytem Tarnicy. Z przełęczy na szczyt prowadzi krótki (15 min) boczny szlak koloru żółtego.

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie zarazy macierzankowej[5].

Piesze szlaki turystyczne (czasy przejścia do przełęczy pod Tarnicą):[6]

szlak turystyczny czerwony Ustrzyki GórneSzeroki Wierch – przełęcz pod Tarnicą – HaliczRozsypaniecPrzełęcz BukowskaWołosate:
  • z Ustrzyk Górnych 3 h (↓ 2:15 h)
  • z Halicza 1:15 h (z powrotem 1:35 h), z Wołosatego 4:50 h (↓ 4:05 h)
szlak turystyczny niebieski Wołosate – przełęcz pod Tarnicą – KrzemieńBukowe Berdo:
  • z Wołosatego 2 h (↓ 1:10 h)
  • z Bukowego Berda 1201 m n.p.m. 1:40 h (z powrotem 2 h)

Przypisy

  1. Obecny krzyż postawiono w roku 2000, gdyż poprzedni uległ zniszczeniu.
  2. Tatry widziane z Tarnicy
  3. Gorgany, Ostra Hora i Połonina Równa widziane z Tarnicy
  4. Połonina Krasna i Świdowiec widziane z Tarnicy
  5. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  6. Czasy przejścia szlaków: Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK SA. ISBN 83-7329-436-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]