Tarō Asō

Z Wikipedii

Tarō Asō
Data i miejsce urodzenia	20 września 1940 Iizuka
92. Premier Japonii
Okres urzędowania	od 24 września 2008
Przynależność polityczna	Partia Liberalno-Demokratyczna (PLD)
Poprzednik	Yasuo Fukuda
Minister Spraw Zagranicznych
Przynależność polityczna	PLD
Okres urzędowania	od 31 października 2005 do 27 sierpnia 2007
Poprzednik	Nobutaka Machimura
Następca	Nobutaka Machimura
Minister Spraw Wewnętrznych i Komunikacji
Przynależność polityczna	PLD
Okres urzędowania	od 22 września 2003 do 31 października 2005
Poprzednik	Toranosuke Katayama
Następca	Heizō Takenaka

Tarō Asō (麻生太郎 Asō Tarō, ur. 20 września 1940 w Iizuce w prefekturze Fukuoka) – 92. premier Japonii, od 24 września 2008. Minister spraw zagranicznych Japonii w latach 2005-2007, minister spraw wewnętrznych w latach 2003-2005.

[edytuj] Rodzina i wczesne lata

Tarō Asō jest przedstawicielem ścisłej, japońskiej elity politycznej, wywodzącej się z domen feudalnych (hanów) Satsuma i Chōshū w zachodniej Japonii. Przedstawiciele tych klanów odegrali kluczową rolę w przywróceniu władzy cesarskiej w czasie przewrotu Meiji w połowie XIX wieku, doprowadzeniu do radykalnej modernizacji kraju i otwarciu go na świat zewnętrzny. Przodek (cztery pokolenia wstecz) obecnego premiera, Toshimichi Ōkubo, był samurajem z Satsumy, jednym z Trzech wielkich mężów Restauracji Meiji (jap. 維新の三傑, Ishin-sanketsu^?), a w nieco szerszym kontekście należał do grupy około stu osób porównywanych czasem do "ojców-założycieli Stanów Zjednoczonych". Potomkowie tamtego pokolenia, są powiązani licznymi koligacjami rodzinnymi i biznesowymi do dnia dzisiejszego, a stanowiska (z reguły eksponowane i istotne) są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Ojciec obecnego premiera, Takakichi Asō, był prezesem Asō Cement Company i bliskim znajomym premiera Kakuei'a Tanaki, a matka - córką premiera Shigeru Yoshidy. Żona Tarō Asō jest trzecią córką premiera Zenkō Suzukiego, a młodsza siostra, Nobuko – żoną księcia Tomohito, kuzyna cesarza Akihito.

Asō ukończył studia na Wydziale Polityki i Ekonomii Uniwersytetu Gakushuin. Następnie studiował w Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Stanforda, przerwał jednak studia na życzenie rodziny, obawiającą się, że ulegnie wpływowi nadmiernej amerykanizacji. Przypłynął wtedy do Japonii statkiem, po czym wyjechał ponownie, by podjąć studia na Uniwersytecie Londyńskim. Asō przez dwa lata pracował w Sierra Leone dla firmy wydobywającej diamenty, dopóki wojna domowa (patrz: Historia Sierra Leone) nie zmusiła go do powrotu do kraju.

W 1966 rozpoczął pracę w firmie ojca. W latach 1973-1979 był prezesem Asō Mining Company. Komentatorzy (np. Christopher Reed^[1]) podkreślają, że nie przeprosił za wykorzystywanie przez jego firmę w czasie II wojny światowej pracy przymusowej.

Był członkiem japońskiej reprezentacji strzeleckiej na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 oraz przewodniczącym organizacji Junior Chamber International w 1978.

[edytuj] Kariera polityczna

Asō został wybrany do Izby Reprezentantów w październiku 1979 i od tego czasu był ponownie wybierany osiem razy. W 1988 został parlamentarnym wiceministrem edukacji.

W 2003 Asō wszedł w skład rządu Jun'ichirō Koizumiego jako minister spraw wewnętrznych, poczty i komunikacji, a 31 października 2005 został ministrem spraw zagranicznych. Panuje przekonanie, że zmiana stanowiska miała na celu ograniczenie krytyki polityki zagranicznej Japonii ze strony "prochińskiego" polityka Yōhei'a Kōno, szefa frakcji wewnątrz Partii Liberalno-Demokratycznej.

Asō był jednym z kandydatów na następcę premiera Koizumiego w 2006 roku. Przegrał jednak wewnątrzpartyjne wybory na rzecz Shinzō Abe. Zarówno Abe jak i Asō są zwolennikami konserwatywnej polityki zagranicznej i zajmowali konfrontacyjne stanowiska w stosunku do niektórych krajów Azji Wschodniej, szczególnie Korei Północnej i, w mniejszym stopniu, Chińskiej Republiki Ludowej. Abe był uważany za bardziej „umiarkowanego” polityka w porównaniu z „twardym” Asō i miał nad nim przewagę w sondażach.

W 2007 Aso odwiedził Polskę z oficjalną dwudniową wizytą (30. i 31 maja).

22 września 2008 został wybrany liderem Partii Liberalno-Demokratycznej. 24 września 2008 zastąpił na stanowisku premiera Yasuo Fukudę^[2].

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna (jap)

p • d • e Szefowie państw i rządów Azji Szefowie państw Afganistan[1] • Arabia Saudyjska[1] • Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma • Brunei[1] • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Cypr[1] • Filipiny[1] • Gruzja • Indie • Indonezja[1] • Irak • Iran[1] • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malediwy[1] • Malezja • Mongolia • Nepal • Oman[1] • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Turkmenistan[1] • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna Szefowie rządów Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Gruzja • Indie • Irak • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malezja • Mongolia • Nepal • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie rządów państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ 2,0 2,1 Republika Chińska (Tajwan) jest uznawana przez 23 państwa członkowskie ONZ