Tarquinio Merula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tarquinio Merula (ur. 24 listopada 1595[potrzebne źródło] w Cremonie, zm. 10 grudnia 1665 tamże) − włoski kompozytor i organista epoki baroku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Działalność muzyczną rozpoczął w roku 1623 jako organista w Basilica di Santa Maria Maggiore w Bergamo, rok później znalazł się w Warszawie, gdzie otrzymał stanowisko organisty na dworze królewskim. Po dwóch latach wyjechał do ojczyzny. W latach 1628-1639 przebywał w Cremonie, gdzie był organistą w tamtejszej katedrze. Po tym czasie przeniósł się z powrotem do Bergamo i objął tam wcześniejsze stanowisko. Około roku 1652 wrócił do Cremony.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Tarquinio Merula pisał zarówno muzykę instrumentalną (w tym przede wszystkim canzoni francese, nawiązujące do stylu Adriano Banchieriego), jak i wokalną (w tym m.in. madrygały, motety, psalmy, msze) przejawiającą wpływy szkoły weneckiej oraz (w koncertach kościelnych) L. G. da Viadany.

Jego dzieła były wielokrotnie wydawane w Wenecji, m.in.:

  • 4 księgi canzoni francese (1615, 1637, 1639 i 1649)
  • Madrigali et altre musiche concertate (1623)
  • I libro de madrigaletti (1624)
  • I libro de motetti e sonate (1624)
  • I libro de madrigali concertati (1624)
  • Satiro e Corisca, dialogo musicale (1626)

Źródła/Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]