| Tartrazyna |
|
|
 |
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
(4E)-5-okso-1-(4-sulfonatofenylo)-4-[(4-sulfonatofenylo)hydrazynylideno] pirazolo-3-karboksylan trisodu
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
E102, CI 19140
żółcień FD&C 5
żółcień kwasowa 23
żółcień żywnościowa 5
żółcień spożywcza 5
ang. Food Yellow 5 |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C16H9N4Na3O9S2 |
| Masa molowa |
534,36 g/mol |
| SMILES |
|
C1=CC(=CC=C1N/N=C/2\C(=NN(C2=O)C3=CC=C(C=C3)S(=O)(=O)[O-])C(=O)[O-])S(= O)(=O)[O-].[Na+].[Na+].[Na+]
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
1934-21-0 |
| PubChem |
6321403[1] |
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Tartrazyna (E102) – cytrynowożółty barwnik azowy produkowany głównie do celów spożywczych. W Polsce jej nazwa handlowa to żółcień spożywcza 5. Dopuszczona do użytku przez amerykańską agencję FDA (mimo tego jest zakazana w niektórych krajach), która wymaga umieszczenia na opakowaniach produktów zawierających ten związek adnotacji FD&C No. 5 (Stany Zjednoczone nie stosują symboli E).
Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 7,5 mg/kg ciała.
Stopiona z kwasem borowym wykazuje właściwości fosforescencyjne[2].
To użycie tartrazyny przy produkcji
Inca Koli powoduje jej żółte zabarwienie
Działanie niepożądane [edytuj]
Tartrazyna jest czynnikiem uwalniającym histaminę, dlatego po jej spożyciu astmatycy mogą odczuwać wzmożone objawy choroby (jest ona także odpowiedzialna za skurcze macicy, grożące poronieniem u ciężarnych). W przypadku osób z nietolerancją salicylanów (aspiryna, niektóre owoce, m.in. jagody i maliny) tartrazyna wzmaga jej objawy. Jest niezalecana dla dzieci[3], w połączeniu z benzoesanami (E210–215) może u nich powodować trudności w nauce, a nawet wystąpienie syndromu ADHD. U innych (nawet nieuczulonych) osób może wywoływać: pokrzywkę, zapalenie skóry, bóle głowy, katar sienny, trudności z koncentracją, depresję, wysypkę, swędzenie warg i języka, bezsenność, dezorientację, anafilaksję.
Tartrazyna nie została zaklasyfikowana przez IARC jako prawdopodobny, możliwy lub potwierdzony czynnik rakotwórczy dla ludzi[4].
Zastosowanie [edytuj]
Przede wszystkim produkty w proszku: napoje, zupy czy polewy do deserów; ale także: wyroby cukiernicze, groszek i kukurydza konserwowa, krakersy serowe, napoje bezalkoholowe, sos miętowy, galaretki (głównie miętowe), likiery owocowe, marcepan, sos brązowy, dżemy, płatki zbożowe kasze, miód sztuczny i musztardy.
Inne zastosowania [edytuj]
Składnik niektórych kosmetyków oraz barwnik do wełny i jedwabiu.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]