Tattwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tattwa – ewolut prakryti [1] lub śakti[2] , pierwiastek rzeczywistości [3] , kategoria ontyczna w filozofii indyjskiej. Każda z tattw jest emisją poprzedniej i przyczyną kolejnej, coraz mniej subtelnej formy.

Liczba tattw[edytuj | edytuj kod]

24 - sankhja (w Sankhjakarika) objaśnia istnienie dwudziestu czterech tattw.
24 - Bhagawadgita :

  • Pieśń 13 to wykład ontologii krysznaickiej. Kryszna przedstawia w nim 25 elementów z których składa się prakryti ( materia, natura ) i przeciwstawia im Puruszę, czyli ducha obecnego we wszystkim.
  • Pieśń 14 to rozwinięcie tez zawartych w poprzedniej pieśni, czyli wykład teorii trzech gun. Są to - sattwa, radźas i tamas, czyli: światło, pożądanie i zaślepienie. Kryszna wyjaśnia ich sens i mówi, że tylko wyzwolenie się z nich jest prawdziwą drogą do boga.

36 - Śri widja [4] i śiwaizm kaszmirski Abhinawaguptapady wymienia trzydzieści sześć zasad kosmicznych
51 - Brahmawidyopaniszad (62) zawiera opis pięćdziesięciu jeden pierwiastków
96 - Warahopaniszad mówi o liczbie dzięwięćdziesięciu sześciu tattw

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Przypisy

  1. Marzena Jakubczak: Podstawy filozofii sankhji. W: Filozofia Wschodu. Beata Szymańska (red.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielońskiego, 2001, s. 49. ISBN 83-233-1487-X.
  2. Małgorzata Sacha-Piekło: Tam gdzie pustka staje się światłem. Symbol swiatła w doktrynie i praktykach siddhajogi. Wyd. 1. Kraków: Zakład wydawniczy >>NOMOS<<, 1999, s. 78. ISBN 8385527923.
  3. Tattwa. W: Georg Feuerstein: Joga - Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo BRAMA, 2004, s. 305. ISBN 83-914652-5-X.
  4. Budowa wszechświata. W: Anna Rucińska: Hymny Siankary. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Miniatura, 2006, s. 30-31. ISBN 83-7081-710-6.