Tawlina jarzębolistna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tawlina jarzębolistna
SorbariaSorbifolia2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj tawlina
Gatunek tawlina jarzębolistna
Nazwa systematyczna
Sorbaria sorbifolia (L.) A.Br
P. F. A. Ascherson, Fl. Brandenburg 1(1):177. 1860
Synonimy

Spiraea sorbifolia L.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan

Tawlina jarzębolistna (tawlina jarzębinowa, sorbaria jarzębinowa, tawulec jarzębolistny) Sorbaria sorbifolia (L.) A.Br.) – gatunek krzewu z rodziny różowatych. Pochodzi z północnej i północno-wschodniej Azji, rozprzestrzeniła się także jako gatunek zawleczony w Ameryce Północnej i Europie[2]. Jest uprawiany w Ameryce Północnej i Europie (również w Polsce) jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Silnie rozrastający się krzew, dorastający do 2 m wysokości. Wytwarza odrośla.
Łodyga
Pędy grube i dość sztywne. Drewnieją tylko w dolnej części.
Liście
Złożone z 13-23 lancetowatych, zaostrzonych, podwójnie piłkowanych listków. Listek szczytowy przeważnie większy od pozostałych, przylistki przeważnie występują.
Kwiaty
Białe, drobne, średnicy około 6 mm, zebrane na końcach pędów w duże, gęste, stożkowate wiechy, długości do 25 cm. Kielich 5-działkowy, korona 5-płatkowa, 5 słupków i liczne pręciki. Kwitnie w drugiej połowie czerwca i na początku lipca.
Owoc
Mieszek.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna. Jest pospolicie u nas uprawiana. Ma małe wymagania glebowe. Jest polecana do nasadzeń parkowych i w zieleni osiedlowej. Jest wytrzymała na mróz i suszę. Aby ograniczyć jej wzrost zaleca się przycinanie jej zimą. Rozmnaża się z nasion, przez podział późną jesienią lub przez sadzonki.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  2. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  3. Katalog roślin II. Drzewa, krzewy, byliny.. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni, Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.
  4. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.